ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 436
บทที่ 436
ในเวลานี้ซ่งหวั่นถิงเอ่ยปากถาม: “คุณปู่คะ ต้องเอาของขวัญอะไรไปด้วยไหมคะ?”
คุณท่านซ่งกล่าวว่า: “หลายปีก่อนมีคนมอบหยกให้ฉันชิ้นหนึ่ง มีประสิทธิภาพช่วยให้จิตใจสงบสุข ให้แกเอาไปให้อู๋ตงไห่ บอกว่าให้แก่ลูกหลานที่ป่วยคนนั้นในครอบครัวเขา ประสิทธิผลอาจจะไม่ดีมาก แต่ก็ดีกว่าไม่มีอะไรเลย”
ซ่งหวั่นถิงพยักหน้า แล้วกล่าวว่า: “ได้ค่ะคุณปู่ หนูเข้าใจแล้ว”
ในตอนนี้ คุณท่านซ่งยืนขึ้น และพูดกับซ่งหวั่นถิงว่า: “หวั่นถิง ตามฉันมา”
“ค่ะ คุณปู่” ซ่งหวั่นถิงไม่รู้อะไร รีบลุกขึ้นและตามคุณปู่ไปยังห้องอ่านหนังสือของเขา
ในห้องอ่านหนังสือ คุณท่านซ่งนั่งลงอย่างตัวสั่นบนเก้าอี้ไม้มะฮอกกานี เอ่ยปากถามซ่งหวั่นถิง: “หวั่นถิง ฉันถามแกหน่อย ช่วงนี้กับอาจารย์เย่พัฒนาไปถึงไหนแล้ว?”
เมื่อซ่งหวั่นถิงได้ยิน หน้าแดงทันที กล่าวว่า: “คุณปู่คะ หนู……หนู……คือว่า……”
คุณท่านซ่งยิ้มและกล่าวว่า: “เจ้าเด็กคนนี้ ยังอายอะไรอยู่อีกล่ะ? มีอะไรก็พูดมาเลย!”
ซ่งหวั่นถิงพูดอย่างทำตัวไม่ถูก: “คุณปู่คะ ที่จริงช่วงนี้อาจารย์เย่ค่อนข้างยุ่ง เราสองคนแทบไม่มีโอกาสได้เจอหน้ากันเลยค่ะ……”
สีหน้าของคุณท่านซ่งผิดหวังเล็กน้อย พูดว่า: “หวั่นถิง แกจะเสียเวลาอย่างนี้ไม่ได้! แกยังสาว แต่ปู่ใกล้จะตายแล้ว แกรอได้ แต่ปู่รอนานหลายปีไม่ได้……”
“อืม” คุณท่านซ่งเห็นด้วย: “จากสถานการณ์เช่นนี้ รวบรวมกลวิธีที่มั่นคง ก้าวหน้าไปตามลำดับ กลยุทธ์ลอบตีเฉินชังก็ไม่เลวนะ”
พูดแล้ว จู่ๆคุณท่านซ่งนึกอะไรบางอย่างออกมาได้ และรีบพูดว่า: “จริงสิ ไม่กี่วันจะถึงวันคล้ายวันเกิดวัย 80 ปีของฉันแล้ว เดี๋ยวแกก็เชิญอาจารย์เย่มาร่วมงานเลี้ยงวันเกิดด้วยสิ ใช้โอกาสนี้ เพื่อที่จะได้เจอเขา เพื่อที่จะเพิ่มความสัมพันธ์กับเขา
ซ่งหวั่นถิงรีบกล่าว: “ได้ค่ะ คุณปู่ หนูเข้าใจแล้ว”
“อืม” คุณท่านซ่งพยักหน้า กล่าว: “โอเค ดึกแล้ว แกไปดูอาการลูกหลานของตระกูลอู๋ที่โรงพยาบาลโรคจิตชิงซานก่อนเถอะ!”
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...