ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4365
เย่เฉินพูดในเวลานี้:"ถ้างั้น น้าสะใภ้สามของฉันน่าเป็นผู้นำทางของคุณ เธอรายงานเวลาการโจมตีที่เหมาะสมไปให้ผู้ติดต่อของคุณ แล้วคนนำทางของคุณจะสั่งให้คุณโจมตี"
ชายคนนั้นพยักหน้าและพูดว่า:"น่าจะใช่ ฉันเห็นผู้หญิงที่ถูกพาตัวออกไป ดูเหมือนจะฆ่าตัวตายด้วยการกินยาพิษ เธอต้องเป็นคนในองค์กรแน่ๆ"
เย่เฉินถามเขาว่า:"แล้วคำสั่งที่คุณได้รับคือฆ่าทุกคนที่อยู่ข้างใน หรือให้ใครรอดบ้างไหม?"
ชายคนนั้นพูดว่า:"คำสั่งของพวกเราคือห้ามให้ใครรอด"
เย่เฉินขมวดคิ้ว:"งั้นก็ต้องฆ่าผู้นำทางด้วยไม่ได้เหรอ? ผู้นำทางรู้หรือเปล่า?"
ชายคนนั้นส่ายหัว:"ฉันก็ไม่รู้ว่าเธอรู้หรือเปล่า"
เย่เฉินถามเขาว่า:"คุณรู้อะไรเกี่ยวกับผู้นำทาง?"
"ไม่รู้อะไรเลย"ชายคนนั้นส่ายหัวแล้วพูดว่า:"ผู้นำทาง ทหารหน่วยกล้าตาย เป็นแค่ตัวตนที่แตกต่างกันในองค์กร ในหมู่พวกเขา ข่าวทหารหน่วยตายเป็นที่รู้ดีกันมาก เพราะเราอยู่ภายใต้การดูแลอย่างใกล้ชิดขององค์กรมาตลอด เทียบเท่าผู้ต้องขัง ดังนั้นจึงแทบไม่มีช่องทางใดที่จะได้ข้อมูลเพิ่มเติม องค์กรจะให้เรารู้อะไร พวกเราก็จะรู้ องค์กรไม่ให้เรารู้อะไร เราก็จะไม่รู้เลย"
เย่เฉินพยักหน้าเบา ๆ และถามเขาอีกครั้ง:"ถ้าภารกิจของพวกคุณเสร็จสิ้น กระบวนการข้างหลังคืออะไร?"
ชายคนนั้นพูดว่า:"หลังจากภารกิจเสร็จสิ้น เราจะถอนตัวกลับไปที่โรงรถ แล้วไปฉีดยาที่นั่น แล้วเราไม่ต้องกังวลเรื่องที่เหลือ องค์กรจะพาเรากลับไป"
เย่เฉินถามด้วยความประหลาดใจ:"ถ้างั้น องค์กรของคุณคงไม่มีเพียงทหารหน่วยกล้าตายแค่ส่วนพวกคุณใช่ไหม?"
"ใช่"ชายคนนั้นพยักหน้า และพูดว่า:"มีค่ายทหารหน่วยกล้าตายอยู่ทั่วโลก แต่ฉันไม่รู้ว่ามีกี่ค่าย"
เย่เฉินตกใจมากขึ้นเรื่อยๆ ครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วถามอีกครั้ง:"คุณบอกว่าคุณถูกฉีดยาก่อนมา พอตื่นขึ้นมาก็ถึงนิวยอร์กแล้ว แล้วคุณรู้ไหมว่าคุณสงบมาแค่ไหน?"
"ไม่รู้"ชายคนนั้นส่ายหัว แล้วพูดว่า:"ในค่ายทหารหน่วยกล้าตาย ไม่อนุญาตให้ใครรู้วันและเวลา เราไม่เห็นพระอาทิตย์ขึ้น และไม่เห็นพระอาทิตย์ตก แค่กลางวันทำงาน กลางคืนนอน ฉันเคยแอบคำนวณ ว่ากิจวัตรประจำวันของเราในค่ายทหารหน่วยกล้าตาย ดูเหมือนจะไม่ทำตามตลอด 24 ชั่วโมงต่อวัน ดูเหมือนว่าพวกเขาจะจงใจทำให้เวลาในแต่ละวันคลาดเคลื่อนเล็กน้อย วันนี้ยาวนานกว่าเมื่อวาน และเมื่อวานก็ยาวนานกว่าเมื่อวานก่อน และเวลาผ่านไป แม้ว่าเราจะรู้เวลาที่แน่นอนตอนเราออกปฏิบัติภารกิจ หลังจากช่วงระยะเวลาหนึ่ง บันทึกก็จะเกิดความเบี่ยงเบน"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...