ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4366
เย่เฉินถามเขาว่า:"คุณใช้อะไรนับความเบี่ยงเบนของเวลา?"
ชายคนนั้นพูดว่า:"ฉันทำรูเล็กมากที่ด้านล่างของชาม แล้วเติมทรายละเอียดให้เต็ม เริ่มตั้งแต่ที่ระฆังดังขึ้นในวันแรก ก็ไหลจนระฆังดังขึ้นในวันรุ่งขึ้น จากนั้นให้ทรายละเอียดไหลอีกครั้ง เมื่อเสียงระฆังดังขึ้นในวันที่สาม บางครั้งทรายละเอียดจะไหลหมดก่อนเวลา และบางครั้งก็ไหลออกมาไม่ทันเวลา จึงเดาว่าเวลาข้างในต่างจากเวลาภายนอก ดังนั้นนานๆ ไป เราก็ไม่รู้ว่าเวลาของด้านนอก"
เย่เฉินถามด้วยความสงสัย:"คุณทำหลายๆ อย่างแบบเงียบๆ เพื่อหาโอกาสที่จะหลบหนีเหรอ?"
"ไม่เชิง"ชายผู้นั้นยิ้มอย่างขมขื่น และพูดว่า:"ถึงแม้จะมีโอกาสหนีรอด ก็ต้องตายอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ฉันอยากทราบกลไกการทำงานของค่ายทหารหน่วยกล้าตายให้มากขึ้น ถ้ามีโอกาสรอดออกมาจริงๆ ก็จะเปิดโปงทุกสิ่งของค่ายหน่วยทหารกล้าตาย ถ้าสามารถทำลายค่ายทหารหน่วยกล้าตายได้ ทำให้ต่อไปจะได้ไม่มีใครซ้ำรอยเดิมของฉันอีก"
เย่เฉินพยักหน้า และพูดเบา ๆ :"ดูเหมือนว่าคุณยังไม่ได้รับการล้างสมองจากองค์กรโดยสิ้นเชิง"
"ล้างสมอง?"ชายคนนั้นส่ายหัว แล้วพูดว่า:"องค์กรทำการล้างสมองเราอย่างดูถูก ชีวิตของเราเองและครอบครัวอยู่ในกำมือขององค์กร ล้างสมองหรือไม่ก็ไม่สำคัญหรอก องค์กรก็รู้ พวกเราไม่ยอมเป็นทาสทั้งชาติหรอก จากมุมมองนี้ พวกเราถือว่าเป็นคนที่เกลียดพวกเขามากที่สุดในโลก แต่พวกเขาก็ไม่สนใจ เพราะพวกเขารู้ว่า เราไม่มีความกล้า และไม่มีความสามารถหักหลังองค์กรได้"
เย่เฉินพยักหน้าเล็กน้อย ในใจรู้ดีว่า สิ่งที่คนนี้รู้ ใกล้จะพูดหมดแล้ว
ในเวลานี้ ว่านพั่วจวินถามว่า:"คุณน่าจะรู้นะว่า โรงรถที่คุณตื่นขึ้นมาอยู่ที่ไหนสินะ?"
"ฉันรู้"ชายคนนั้นพูดตามความจริง:"โรงรถที่เราตื่นมาอยู่ในบรุกลิน นิวยอร์ก"
ขนาดเย่เฉินยังพูดแบบนั้นเลย เขาก็ไม่กล้าที่บุ่มบ่าม
เย่เฉินมองไปที่ชายคนนั้น และพูดนิ่ง ๆ ว่า:"วันนี้คุณให้ความร่วมมือดีมาก แต่ฉันยังไม่คิดที่จะฆ่าคุณตอนนี้"
พูดจบ เขาพูดกับว่านพั่วจวินว่า:"พั่วจวิน ฉันต้องไปแล้ว คุณแอบพาเขาไปที่ซีเรีย แล้วดูแลเขาดีๆ และอย่าให้คนที่อยู่นอกสมาชิกหลักของสำนักว่านหลงรู้การมีอยู่ของเขา"
ว่านพั่วจวินพยักหน้าโดยไม่ลังเล:"ไม่ต้องกังวลครับคุณเย่ ผมจะจัดการให้!"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...