ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4369
ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจทิ้งเรื่องนี้ไว้ชั่วคราว รอต่อไปมีโอกาสค่อยเจาะลึกอีก
และตอนนี้ ปัญหาที่สำคัญที่สุดที่ต้องแก้คือ หลิวเจียฮุยที่อยากเอาชีวิตของลุงโจง
ถ้าไม่มีอุบัติเหตุ หม่าหลันคงจะมาพรุ่งนี้ และถึงมะรืนนี้
ถ้าไม่มีอุบัติเหตุ ฉันจะไปดูคอนเสิร์ตกับภรรยาในคืนมะรืนนี้ และจะเดินทางไปเกาะฮ่องกงทันที
ใยฝนเมื่อจะไปพบหลิวเจียฮุยนั้น ต้องให้ตัวตนและโอกาสที่เหมาะสมกับตัวเอง
เมื่อคิดถึงนี้ เขาก็หยิบโทรศัพท์ออกมาทันที และโทรหาหวังตงเสวี่ยน
ตอนนี้หวังตงเสวี่ยนกำลังจัดการธุรกิจอย่างเป็นทางการในห้องทำงาน ไม่รู้ทำไม จู่ๆ ในหัวก็ว่างเปล่า เธอจึงเปิดแท็บเล็ตบนโต๊ะโดยไม่รู้ตัว
หลังจากปลดล็อกแล้ว เธอพบรูปภาพจากอัลบั้มรูปในแท็บเล็ต และมองดูด้วยความเหม่อลอย
ฉากหลังในภาพก็คือห้องทำงานของเธอ
บุคคลในภาพกลับไม่ใช่ตัวเธอเอง แต่คือเย่เฉินที่นั่งอยู่บนโซฟา
หวังตงเสวี่ยนแอบถ่ายภาพนี้ หลังจากที่ครั้งก่อนเย่เฉินมาที่ตี้เหากรุ๊ป
เย่เฉินเป็นคนแปลก ๆ เขาแทบจะไม่โพสต์ในไทม์ไลน์เลย และไม่เคยโพสต์เซลฟี่เลย อยากจะเก็บภาพของเขาไว้ มันยากมากๆ เลย
ดังนั้น หวังตงเสวี่ยนจึงแอบถ่ายหนึ่งรูป และซ่อนไว้แท็บเล็ตของตัวเอง ทุกครั้งที่คิดถึงเย่เฉิน จะแอบเอารูปออกมาดู
ในตอนที่เธอเหม่อลอยเล็กน้อย จู่ๆ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น
"เข้าใจแล้ว"เย่เฉินยิ้มพูดว่า:"งั้นฉันจะโทรหาจือชิวก่อน คุณยุ่งก่อนเถอะ"
หวังตงเสวี่ยนไม่คิดว่าเย่เฉินจะวางสายเร็วขนาดนี้ และพูดอย่างไม่รู้ตัวว่า:"เดี๋ยวค่ะ ประธาน….."
เย่เฉินถามเธอว่า:"ทำไม? เธอมีธุระอะไรเหรอ?"
หวงตงเสวี่ยนรีบพูดว่า:"เอ่อ…..คือ…...คือแบบนี้…...ก่อนหน้านี้คุณรักษาโรคของพ่อฉันให้หาย พ่อแม่ของฉันรู้สึกขอบคุณคุณมากมาตลอด และไม่ได้หาโอกาสที่ดีเลย วันก่อนแม่ของฉันยังบอกฉันด้วยว่า อยากเชิญคุณไปทานอาหารเย็นที่บ้าน ฉันบอกแกว่าคุณอยู่สหรัฐอเมริกา แกจึงถามฉันว่าคุณจะกลับเมื่อไหร่ และถ้าสะดวก มาทานอาหารเย็นที่บ้านนะ"
เย่เฉินรู้ว่า ครอบครัวของหวังตงเสวี่ยนรู้สึกขอบคุณมาตลอด กับเรื่องที่ว่าก่อนหน้านี้พ่อของหวังตงเสวี่ยนถูกวางยาพิษด้วยโรคไตวาย แต่เขากลับยิ้มพูดอย่างสบายๆ :"คุณบอกคุณลุงคุณป้าว่าไม่ต้องเกรงใจขนาดนี้ เรื่องก่อนหน้านี้มันเป็นแค่เรื่องเล็กน้อยเท่านั้นเอง"
พูดไป เย่เฉินก็พูดอีกว่า:"แต่ว่าเธอไม่ต้องกังวล ฉันจะหาเวลาไปเยี่ยมหลังจากที่ฉันกลับไปแล้ว"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...