ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4370
หวังตงเสวี่ยนพูดอย่างดีใจว่า:"ได้ค่ะท่านประธาน งั้นฉันจะบอกแม่ว่าแบบนี้ว่า พอคุณกลับมา ค่อยมาทานอาหารสักมื้อที่บ้าน!"
"ตกลง"เย่เฉินตกลงอย่างง่ายดาย และยิ้มพูดว่า:"ตงเสวี่ยน งั้นฉันจะวางสายก่อนนะ ฉันจะไปโทรหาจือชิว"
"ได้ค่ะท่านประธาน!"
เย่เฉินวางสายโทรศัพท์ และโทรหาเฮ่อจือชิว ที่ตอนนี้กำลังดูแลบริษัท นานาซูขนส่ง จำกัด
อีกด้านหนึ่งของสาย เฮ่อจือชิวรู้สึกประหลาดใจพอๆ กับหวังตงเสวี่ยน และโพล่งออกมาว่า:"คุณเย่…...ทำไมคุณถึงโทรหาฉันดึกแบบนี้ล่ะ?"
เย่เฉินยิ้มพูดว่า:"ที่เธอน่าจะเป็นตอนบ่ายสินะ?"
"ใช่ค่ะ!"เฮ่อจือชิวพูดรีบว่า:"ที่คุณดึกแล้วไม่ใช่เหรอ โทรหาฉันดึกขนาดนี้ ไม่กลัวพี่สะใภ้โกรธเหรอ?"
เย่เฉินพูดอย่างสบายๆ :"ไม่หรอก ไม่หรอก ฉันออกมารับลมข้างนอก"
"อ๋อ แบบนี้นี่เอง……"เฮ่อจือชิวรวบรวมความกล้า จงใจพูดหยอกว่า:"คุณเย่คิดถึงฉัน เลยโทรมาคุยกับฉัน หรือว่าคุณมีอะไรจะบอกฉันเหรอ? "
เย่เฉินยิ้มพูดว่า:"มีเรื่องอยากจะขอความช่วยเหลือจากคุณ"
เฮ่อจือชิวรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยในใจ แต่ปากพูดโดยไม่ลังเลว่า:"คุณมีอะไรก็พูดมาเลย"
เฮ่อจือชิวที่เฉลียวฉลาดสังเกตเห็นจุดสำคัญทันที และรีบถามว่า:"คุณเย่ คุณกำลังคิดที่จะแกล้งเป็นผู้ช่วยของฉัน และไปเยี่ยมชมเกาะฮ่องกงเป็นการส่วนตัวงั้นเหรอ? !"
เย่เฉินพูดด้วยรอยยิ้มว่า:"ไม่ถึงขนาดเยี่ยมชมเป็นการส่วนตัว ก็คืออยากไปพบหลิวเจียฮุยนั้น"
เฮ่อจือชิวรีบพูดว่า:"คุณเป็นเจ้านายของฉัน จะแกล้งเป็นผู้ช่วยของฉันได้อย่างไร…...นี่…...นี่มันไม่ค่อยเหมาะสมนะ……"
"ไม่มีอะไรที่ไม่เหมาะสม"เย่เฉินยิ้มพูดว่า:"คุณบอกชื่อของฉันกับเขาตรงๆ เลย บอกว่าฉันเป็นผู้ช่วยของคุณ แล้วให้เขาส่งคนไปรับฉันที่สนามบิน ในเวลาที่กำหนดไว้"
"ก็ได้……"เฮ่อจือชิวรู้ว่าที่เย่เฉินทำเช่นนี้ จะต้องมีความหมายลึกซึ้งกว่านั้น ดังนั้นจึงพูดว่า:"ตอนนี้คุณยังอยู่สหรัฐอเมริกาสินะ? คุณคิดจะไปเกาะฮ่องกงเมื่อไหร่? ฉันจะคุยกับเขา"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...