ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4371
เย่เฉินยิ้มพูดว่า:"คุณสามารถคุยกับเขาตอนนี้ได้เลย บอกว่าอีกสองวันฉันจะไปถึงที่นั่น"
"ไม่มีปัญหาค่ะ!"เฮ่อจือชิวพูดว่า:"งั้นฉันจะโทรหาผู้ช่วยของเขาเดี๋ยวนี้"
เย่เฉินกำชับว่า:"อย่า คุณโทรหาเขาโดยตรงเลย ต้องมีท่าทีที่สูงส่งหน่อย ต้องทำให้เขารู้สึกได้รับความสำคัญอย่างไม่คาดฝัน"
เฮ่อจือชิวอดหัวเราะไม่ได้:"ได้ค่ะ คุณเย่ ฉันเข้าใจแล้ว! ฉันจะติดต่อเขาเดี๋ยวนี้เลย!"
…...
ในเวลาเดียวกัน.
หัวเซี่ย เกาะฮ่องกง
ในพื้นที่ภาคกลางที่ที่ดินทุกตารางนิ้วมีราคาแพง มีตึกระฟ้านับไม่ถ้วน
นี่คือศูนย์กลางทางการเงินของเกาะฮ่องกง และเกือบทุกกลุ่มบริษัทข้ามชาติในโลกจะตั้งสาขาขึ้นที่นี่
ในตึกระฟ้าแห่งหนึ่ง ชายอ้วนที่มีร่างกายอ้วนท้วน กำลังสูบซิการ์ และมองดูท่าเรือVictoriaนอกหน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดาน อย่างภูมิใจ
มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น เขาตะโกนเสียงดังโดยไม่หันหน้าไป:"เข้ามา!"
ผู้ช่วยของเขาผลักประตูออก เห็นเขาฉีกยิ้มไม่หยุด จึงรีบพูดว่า:"ท่านประธาน วันนี้คุณอารมณ์ดีจังเลยครับ!"
"แน่นอน!"หลิวเจียฮุยหัวเราะ มองไปที่ผู้ช่วย แล้วถามว่า:"ไอ้หมิง แกยังจำไอ้เหี้ยเฉินจ้างโจงได้ไหม?"
ผู้ช่วยอึ้งไปครู่หนึ่ง และรีบพูดขึ้นว่า:"จำได้แน่นอน…...ไอ้โจง……ไม่สิ…...ไอ้เหี้ยเฉินจ้างโจงที่ลืมบุญคุณ หายไปสิบกว่าปีได้แล้ว…...:"
ตราบใดที่เขาตาย แสงสีเขียวที่อยู่บนหัวของเขา ก็จะหายไปโดยธรรมชาติ
ทันใดนั้นเอง มือถือของเขาก็ดังขึ้น
ดังนั้น เขาจึงหยิบโทรศัพท์ออกมา แล้วพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า:"โหล ใคร? ! "
อีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ เฮ่อจือชิวพูดอย่างสบายๆ :"ประธานหลิวใช่ไหมคะ ฉันคือเฮ่อจือชิวจากบริษัท นานาซูขนส่ง จำกัดค่ะ"
สีหน้าของหลิวเจียฮุยกลายเป็นประจบสอพลอมากทันที มือข้างหนึ่งถือซิการ์ และอีกข้างถือโทรศัพท์ เขาพูดอย่างเคารพว่า:"ประธานเฮ่อนี่เอง! ผมชื่นชมคุณมานานแล้ว และอยากหาโอกาสไปพบคุณด้วยตนเองมาตลอด !"
พูดไป หลิวเจียฮุยก็รีบถามว่า:"จริงสิประธานเฮ่อ ไม่ทราบว่าก่อนหน้านี้ ผู้ช่วยของผมได้อธิบายสถานการณ์ของเราให้คุณฟังแล้วยัง เราหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะได้ร่วมมือกับบริษัท นานาซูขนส่ง จำกัด ดูว่าฝั่งคุณมีเวลาหรือไม่ เรามาคุยกันหน่อย แล้วให้โอกาสผมรายงานข้อดีของพวกเราต่อหน้าคุณสักครั้ง !"
สำหรับหลิวเจียฮุยแล้ว ทรัพย์สินของเขาใหญ่กว่าผู้จัดการมืออาชีพอย่างเฮ่อจือชิวมากแน่นอน
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...