ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4374
หากไม่รีบ เธอสามารถล่องเรือส่วนตัวของหลิวเจียฮุย จากเกาะฮ่องกงไปยังมัลดีฟส์ในมหาสมุทรอินเดีย หรือตาฮิติในแปซิฟิกใต้
สรุปคือ ในเวลานั้น เธออยากจะทำอะไร ก็อยู่แค่เพียงนิ้วมือ
แต่ถึงอย่างนั้น หลังจากเฉินจ้างโจงกลับมาที่เกาะฮ่องกง รักเก่าของเธอกับเฉินจ้างโจงยังคงระเบิดได้ทุกเมื่อ
ในเวลานั้น เธอถึงตระหนักได้ว่า แม้ว่าเธอจะครอบครองสิ่งของทางวัตถุทั้งหมด แต่ก็ยังมีที่ว่างในหัวใจของเธอที่ไม่อาจเติมเต็มได้ และที่ว่างนั้นก็คือเฉินจ้างโจง
ดังนั้น ตอนที่เธอกับเฉินจ้างโจงหนีไปสหรัฐอเมริกาอย่างบ้าคลั่ง ทั้งเกาะฮ่องกงต่างก็ไม่เข้าใจว่า ทำไมเธอถึงจากไปอย่างเด็ดขาด
หลังจากที่เธอมาถึงสหรัฐอเมริกา เธอค่อยๆ ตระหนักได้ว่า แม้ความว่างในหัวใจของเธอจะถูกเติมเต็มแล้ว แต่ที่อื่นๆ แทบจะว่างทั้งหมดเลย
เธอไม่สามารถเป็นเหมือนเหมือนก่อน ที่หลังจากนอนจนตื่นเอง แล้วค้นหาจุดหมายปลายทางตามสบายบนแผนที่โลกได้อีก และไม่สามารถเพลิดเพลินกับสินค้า และบริการที่มีราคาแพงที่สุดในโลก เหมือนเมื่อก่อนได้อีกต่อไป
ในขณะนั้นเอง เธอก็ตระหนักได้ว่า เธอได้ทิ้งอะไรไปบ้าง
สิ่งที่เธอทิ้งไป ไม่ใช่หลิวเจียฮุย แต่เป็นความดีเลิศทั้งหมด ที่สะสมโดยการพัฒนาอารยธรรมมนุษย์ และสังคมมานับพันปี
เครื่องบินส่วนตัวที่ฉันเคยนั่ง ได้รวบรวมเทคโนโลยีการบินพลเรือนที่ล้ำสมัยที่สุดในโลก รวมถึงวัสดุตกแต่งภายในที่ดีที่สุด เช่นเดียวกับเรือสำราญที่ตนนั่งตอนนั้น
เสื้อผ้าที่ใส่เป็นเสื้อผ้าสำเร็จรูป ที่แพงที่สุดในโลกสินค้าโภคภัณฑ์เกือบทั้งหมด และเสื้อผ้าทั้งหมดได้รับการออกแบบอย่างพิถีพิถันโดยนักออกแบบชั้นนำ
โชคดีที่หลังจากที่เธอกลับมา หลิวเจียฮุยก็ยอมรับเธออีกครั้งโดยไม่สนใจเรื่องบาดหมางก่อนหน้านี้ และแม้กระทั่งหลังจากที่คู่ชีวิตคนเดิมเสียชีวิต ก็ให้เธอแต่งเข้ามาอย่างเปิดเผย
เป็น20 ปีต่อมา เธอได้เพลิดเพลินกับสิ่งที่ดีที่สุดในโลกนี้ มาตลอด เช่นเดียวกับที่เธอเป็นในตอนนั้น
แต่ว่า เฉินจ้างโจงยังคงเป็นที่ว่างในใจของเธอ ที่ไม่สามารถเติมเต็มได้
แค่ว่า ฟางเจียซินที่มีสติมากขึ้น เข้าใจเหตุผลอย่างหนึ่งแล้ว: ที่ว่างบางที่ อันที่จริงไม่ต้องไปเติมเต็มก็ได้
แต่ว่า เนื่องจากความเป็นอยู่ของที่ว่างนี้ ตอนที่เธอรู้ว่าเฉินจ้างโจงจะถูกส่งกลับมา แม้แต่ผู้คนจำนวนนับไม่ถ้วนก็กำลังตั้งท่ารอที่จะปลิดชีพเขา ในใจเธอยังคงไม่สามารถรับได้ จึงรีบมาขอคำอธิบายกับหลิวเจียฮุยอย่างโมโห
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...