ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4376
เมื่อคิดเช่นนี้ นางก็ปาดน้ำตา แล้วสะอื้นพูดว่า:"ชูหรัน…...ตอนนี้แม่ไม่อยากออกไปเที่ยวแล้ว…...แม่แค่คิดถึงลูก……"
เซียวชูหรันพูดอย่างช่วยไม่ได้:"แม่คะ ตอนนี้หนูยังมีเวลาเรียนอีก 20 กว่าวัน ยังไม่สามารถกลับไปไม่ได้สักพัก……"
อันที่จริง เซียวชูหรันไม่เคยคิดว่า จะให้หม่าหลันมาสหรัฐอเมริกาได้
แต่เธอรู้สึกจากจิตใต้สำนึกว่า ให้แม่มาสหรัฐอเมริกาก็คงไม่สะดวกแน่นอน
อย่างแรกคือขอวีซ่า วีซ่าสหรัฐอเมริกาจะลำบากหน่อย ต้องไปสัมภาษณ์ที่สถานทูต และมีความเสี่ยงที่จะถูกปฏิเสธ
นอกจากนี้ เธอยังรู้นิสัยที่ก่อความวุ่นวายของแม่ด้วย ถ้าเธอมาสหรัฐอเมริกา ชีวิตของเธอกับเย่เฉินอาจจะไม่สงบสุข
สำหรับเซียวชูหรันเองยังโอเค ยังไงซะหม่าหลันก็เป็นแม่ของเธอ ถึงแม้จะก่อความวุ่นวาย และเรื่องเยอะหน่อย เธอก็ยอมรับได้
แต่เธอกลัวว่าเย่เฉินจะรู้สึกไม่สบายใจ
ดังนั้น เธอจึงไม่กล้าขอแม่มาโดยเอง
แต่ว่า เวลานี้เย่เฉินเข้ามาอย่างรวดเร็ว ยิ้มให้กับวิดีโอและพูดว่า:"แม่ครับ ถ้าคุณรู้สึกอยู่บ้านเหงาเกินไป ก็ยื่นวีซ่าเพื่อมาเที่ยวที่สหรัฐอเมริกาสิ"
เมื่อเซียวชูหรันได้ยินเช่นนี้ ก็ทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ เธอไม่คิดเลยจริงๆ ว่าเย่เฉินจะตกลงให้แม่ของเธอมาโดยไม่ต้องคิด
หม่าหลันไม่คิดว่าเย่เฉินจะตอบตรงไปตรงมาขนาดนี้ และตื่นเต้นสุดๆ ทันที และโห่ร้องอย่างตื่นเต้น:"โอ้ลูกเขย! นายพูดจริงเหรอลูกเขย? !"
หม่าหลันคิดในใจ:"ฉันจะให้เครื่องบินส่วนตัวที่ฉันถูกรางวัล บินตรงไปยังพรอวิเดนซ์เลย ใครจะไปๆ มาๆ ที่นิวยอร์กล่ะ…..."
แต่ว่า เธอพูดตรงๆ ไม่ได้แน่นอน ดังนั้นเธอจึงรีบพูดว่า:"พวกเธอทั้งสองรอฉันที่พรอวิเดนซ์ เดี๋ยวฉันจะต่อเครื่องไป พวกเธอจะได้ไม่ต้องมารับฉันที่นิวยอร์ก"
"ครับ!"เย่เฉินพูดโดยไม่ลังเล:"ถ้าอย่างนั้นเราจะรอคุณที่นี่!"
ในใจเซียวชูหรันก็ดีใจมาก และรีบพูดว่า:"แม่ หลังจากที่แม่กำหนดการเดินทางเรียบร้อยแล้ว อย่าลืมบอกเราด้วย เราจะไปรับแม่ที่สนามบินล่วงหน้า!!"
"โอเค!"หม่าหลันก็ภูมิใจในสติปัญญาของตนมาก และพูดด้วยรอยยิ้มว่า:"แม่ทำเสร็จแล้วจะบอกพวกเธอ!"
หลังจากวางสายแล้ว เซียวชูหรันก็รีบถามเย่เฉินว่า:"ที่รัก แม่มาสหรัฐอเมริกาจะไม่รบกวนคุณเหรอ? คนอย่างเธอ เรื่องเยอะหน่ ย ฉันเกรงว่าอารมณ์ของคุณจะได้รับผลกระทบ "
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...