เครื่องบินขึ้นบินตรงไปสู่ท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว
ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา เครื่องบินก็ขึ้นสู่ระดับความสูง 11,000 กิโลเมตร พนักงานต้อนรับเปิด WIFI ของห้องโดยสาร และพูดกับหม่าหลันว่า:"คุณหม่า WiFi ของเราเปิดแล้ว คุณสามารถเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตได้เลย ชื่อWiFi คือชื่อของคุณ ไม่ต้องใช้รหัสผ่าน"
หม่าหลันหยิบโทรศัพท์ออกมาทันที เชื่อมกับ WiFi จากนั้นแทบรอไม่ไหวที่จะเปิดวีแชท อยากดูว่าการแจ้งสีแดงในวีแชทโมเมนต์นั้น จะแสดงจำนวนมากแค่ไหน
แต่ว่า หลังจากที่เธอเปิด กลับพบว่าในวีแชทโมเมนต์ไม่มีการแจ้งเตือนเลยแม้แต่น้อย!
นี่ก็หมายความว่า เธอโพสต์ลงวีแชทโมเมนต์นานมาก จนถึงตอนนี้ ก็ยังไม่มีใครกดไลค์ หรือแสดงความคิดเห็น
เธออดไม่ได้ที่จะบ่นในใจ:"เน็ตมีปัญหาเหรอ มันเป็นไปไม่ได้นะ ครึ่งชั่วโมงกว่าแล้ว ยังไม่มีใครกดไลค์แสดงความคิดเห็นเลย!"
เมื่อคิดเช่นนี้ เธออดไม่ได้ที่จะถามพนักงานต้อนรับ:"WiFiของพวกคุณมีปัญหาอะไรรึเปล่า? ของฉันแสดงว่าเชื่อมต่อแล้ว แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ได้เชื่อมต่อกับเครือข่ายจริงๆ!"
พนักงานต้อนรับรีบพูดว่า:"ไม่น่าจะใช่นะคะ คุณหม่า พวกเราใช้เครือข่ายดาวเทียม แม้ว่าความเร็วของเครือข่ายจะช้าลงเล็กน้อย แต่สัญญาณก็ดีมาก และการเชื่อมต่อก็เสถียรมาก"
หม่าหลันกำลังจะพูด จู่ๆ ก็มีวงกลมสีแดงปรากฏขึ้นในวีแชทโมเมนต์ และมีหมายเลข 1 ในวงกลมสีแดง
เธอกำลังจะรีบกด สุดท้ายกลับกลายเป็นเลข2 ทันที
เธอรู้สึกดีใจเป็นอย่างยิ่ง และคิดกับตัวเองว่า:"ในที่สุดก็มีคนแสดงความคิดเห็นในวีแชทโมเมนต์ของฉันแล้ว!"
ดังนั้น เธอจึงคลิกเข้าไปอย่างรวดเร็ว พอกดดู เธอก็โมโหมาก
การแจ้งเตือนทั้งสอง มาจากเฉียนหงเย่น
ดังนั้น เธอทำได้แค่ปลอบตัวเองในใจว่า:"เฮ้อ นอกจากสมาชิกในครอบครัวแล้ว จะมีคนดีๆ สักกี่คนในวีแชทโมเมนต์? มีแต่พวกที่เห็นคนอื่นดีไม่ได้! ฮึ ไม่กดไลค์ให้ชั้นก็ช่าง ฉันไปสหรัฐอเมริกาด้วยเครื่องบินส่วนตัว จะเอาไลค์ไปทำไม? ช่างน่าขำสิ้นดีจริงๆ! "
ขณะคิดไป ก็เปิดโทรศัพท์อย่างเงียบๆ และเหลือบมองดู เมื่อพบว่ายังไม่มีการถูกใจ และความคิดเห็นในวีแชทโมเมนต์ ก็โมโหมากขึ้นไปอีก เธอทิ้งโทรศัพท์ไว้ข้างๆ แล้วหลับตาลง
หลังจากบินมามากกว่าสิบชั่วโมง ในที่สุดWoou G650 ที่หม่าหลันนั่ง ก็ลงจอดที่สนามบินพรอวิเดนซ์ในสหรัฐอเมริกา
ในเวลานี้ เป็นเวลากว่าสิบโมงเช้า ตามเวลาของสหรัฐอเมริกา
เย่เฉินกับเซียวชูหรันเพิ่งดูคอนเสิร์ตครั้งที่สองของกู้ชิวอี๋ในบอสตัน และกำลังขับรถกลับไปที่พรอวิเดนซ์
ในความเป็นจริง เย่เฉินรู้เกี่ยวกับการเคลื่อนไหวของหม่าหลันมานานแล้ว และเขาได้รับข่าวทันทีที่เครื่องบินลงจอด

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...