ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4379
แต่ว่า เย่เฉินก็รู้ว่าหม่าหลันไม่กล้าให้เขากับเซียวชูหรัน รู้ว่าเธอนั่งเครื่องบินส่วนตัวมา ดังนั้นเธอต้องรอลงจากเครื่องบินก่อน ถึงจะติดต่อเซียวชูหรันแน่นอน
เย่เฉินก็ไม่กังวลปัญหาที่หม่าหลันจะผ่านด่านศุลกากรเพียงคนเดียว ยังไงซะหม่าหลันก็เคยเข้ามหาวิทยาลัย และมีทักษะการสนทนาภาษาอังกฤษขั้นพื้นฐานแน่นอน
ครึ่งชั่วโมงต่อมา โทรศัพท์ของเซียวชูหรันก็ได้รับเบอร์จากสหรัฐอเมริกา
เธอไม่คิดอะไรมาก หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้ว พูดเป็นภาษาอังกฤษว่า:"ไฮ"
อีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ เสียงตื่นเต้นของหม่าหลันก็ดังขึ้น:"ชูหรัน! ฉันเอง! ฉันอยู่สหรัฐอเมริกาแล้ว!"
เซียวชูหรันตะลึงเมื่อได้ยินเสียงแม่ หยุดชะงักทั้งตัวทันที ใช้เวลานานกว่าจะรู้สึกตัว และโพล่งออกมา:"แม่มาถึงสหรัฐอเมริกาเมื่อไหร่? ทำไมก่อนออกเดินทางไม่บอกพวกเราล่ะ?"
หม่าหลันยิ้มพูดว่า:"ก็ฉันอยากจะเซอร์ไพรส์เธอกับเย่เฉินไง! อีกอย่างใช้เวลาบินนานขนาดนั้น ถ้าฉันบอกพวกเธอล่วงหน้า พวกเธอจะต้องเป็นห่วงฉันแน่นอน ดังนั้นฉันจึงบินมาก่อนเลย!"
เป็นครั้งแรกที่เซียวชูหรันพบว่า แม่รู้ผิดชอบตามวัยแล้ว…...รู้จักคิดเพื่อคนอื่นแล้ว…...
แต่ว่า เธอไม่รู้ว่าหม่าหลันทำอย่างนี้ เพราะกลัวว่าเรื่องที่เธอใช้เงินหมดจะหลุดไป
ดังนั้น เซียวชูหรันจึงรีบถามเธอว่า:"แม่อยู่ที่ไหน? สนามบินนิวยอร์กรึเปล่า? ฉันกับเย่เฉินจะไปรับแม่ตอนนี้เลย!"
หม่าหลันพูดว่า:"โอ้ ฉันไม่ได้อยู่ในนิวยอร์ก ฉันอยู่ในพรอวิเดนซ์นั้นไง! "
"เอ๋?"เซียวชูหรันพูดด้วยความประหลาดใจ:"แม่ต่อเครื่องมาเองเหรอ?"
ยี่สิบนาทีต่อมา เย่เฉินกับเซียวชูหรันมารับหม่าหลันที่สนามบิน หลังจากหายไปนาน
เมื่อเห็นเซียวชูหรันกับเย่เฉิน หม่าหลันรู้สึกตื่นเต้นอย่างมาก และพูดอย่างร่าเริงว่า:"เฮ้อ ชูหรัน เย่เฉิน ช่วงนี้ แม่คิดถึงพวกเธอมากๆ !"
เซียวชูหรันพูดด้วยรอยยิ้มว่า:"ฉันก็คิดว่าแม่คงจะสบายมากแน่นอน ที่บ้านคนเดียว"
หม่าหลันยิ้มพูดว่า:"สบายก็สบายแหละ แต่อยู่คนเดียวนานๆ มันเหงาเหลือเกิน!"
พูดไป เธอพูดอย่างกังวลว่า:"ครั้งนี้ฉันมาสหรัฐอเมริกา ลืมแลกดอลลาร์ และลืมเอาบัตรธนาคารมาด้วย พวกเธอพกเงินพอใช้ไหม?"
เซียวชูหรันไม่ได้คิดอะไรมาก พูดด้วยรอยยิ้มว่า:"แม่คะ แม่มาหาพวกเราที่สหรัฐอเมริกา เราจะให้แม่ใช้เงินของตัวเองได้ไง อยู่ที่นี่ให้สบายได้เลย"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...