ในเวลานี้ จู่ๆ เย่เฉินก็ได้รับโทรศัพท์จากว่านพั่วจวิน
ดังนั้นเขาจึงกดปุ่มรับสายทันทีและพูดว่า “ฮัลโหล สวัสดีคุณว่าน”
ว่านพั่วจวินที่อยู่ปลายสายเอ่ยขึ้นทันทีว่า "สวัสดีครับ เป็นอาจารย์เย่ เย่เฉินใช่ไหมครับ! ผมได้รับการแนะนำจากผู้จัดการทั่วไปเฉิน อยากเชิญคุณมาดูฮวงจุ้ยให้บ้านผม"
เย่เฉินรีบพูดว่า “โอ้ ที่แท้ก็เป็นเพื่อนของผู้จัดการทั่วไปเฉิน! สวัสดีครับสวัสดี! ไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้นในครอบครัวของคุณหรือ?”
ว่านพั่วจวินรีบเอ่ยว่า "บ้านของผมอยู่ที่ถนนชือซุน เกาะฮ่องกาง เป็นวิลล่าที่มีเนื้อที่ประมาณ 8000 ตารางเมตร เมื่อเร็ว ๆ นี้คนในครอบครัวของผมมักจะได้รับบาดเจ็บหรือเจ็บป่วยอย่างไม่รู้สาเหตุอยู่บ่อยๆ เรื่องหลายสิ่งหลายอย่างก็ไม่เป็นไปอย่างราบรื่น ก็เลยรู้สึกว่าฮวงจุ้ยน่าจะมีปัญหา จึงอยากเชิญอาจารย์ฮวงจุ้ยมาดู ผู้จัดการทั่วไปเฉินแนะนำให้คุณให้กับผม บอกว่าคุณเป็นมืออาชีพมากในเรื่องนี้!"
เย่เฉินถามด้วยความประหลาดใจ “บ้านของคุณอยู่ที่เกาะฮ่องกาง?”
"ใช่" ว่านพั่วจวินถามว่า “ไม่ทราบว่าช่วงนี้อาจารย์เย่มีเวลาหรือไม่? ถ้ามี ผมหวังว่าคุณจะสามารถมาที่นี่ด้วยตนเองสักครั้ง ตอนนี้สถานการณ์ของผมมันคับขันจริงๆ…”
เย่เฉินกล่าวว่า “ผู้จัดการทั่วไปเฉินน่าจะไม่ได้บอกคุณว่า ตอนนี้ฉันอยู่ที่สหรัฐอเมริกา ไม่ใช่ในจินหลิง การไปเกาะฮ่องกางอาจลำบากเล็กน้อย”
ว่านพั่วจวินที่ปลายสายรีบพูดขึ้นว่า “อาจารย์เย่ หวังว่าคุณพอจะหามาเวลามาช่วยปรับเปลี่ยนให้ผมได้บ้างไม่ว่าจะยังไงก็ตาม ไม่อย่างนั้น เกรงว่าครอบครัวของผมจะต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย”
ในตอนแรกเซียวชูหรันได้ยินเสียงของว่านพั่วจวินในสายอย่างคลุมเครือ เมื่อรู้ว่ามีคนจากเกาะฮ่องกางต้องการเชิญสามีของเธอไปดูฮวงจุ้ย เธอจึงมองเย่เฉินด้วยสีหน้าประหม่า ไม่รู้ว่าเย่เฉินจะตกลงอีกฝ่ายหรือไม่
เย่เฉินในเวลานี้ก็รู้สึกลำบากใจเช่นกัน เขาเอ่ยปากว่า "ฉันเพิ่งมาเรียนเป็นเพื่อนภรรยาที่อเมริกาเมื่อเร็วๆ นี้ อาจจะไม่ค่อยสะดวกที่จะไปเกาะฮ่องกาง..."
เซียวชูหรันพยักหน้าอย่างช่วยไม่ได้และกล่าวว่า “ในเมื่อสถานการณ์คับขันอย่างมาก อย่างนั้นคุณก็รีบไปหน่อยเถอะ แม่เองก็มาอยู่เป็นเพื่อนฉันพอดี คุณไม่ต้องกังวล”
หม่าหลันยังพูดอย่างไม่ลังเลว่า “ใช่ลูกเขย เรื่องการงานอาชีพสำคัญที่สุด ถ้ามีธุระก็ไปทำเถอะ ซูหรันมีแม่อยู่ด้วย นายสบายใจได้!"
เย่เฉินกล่าวว่า “อย่างนั้นต้องลำบากคุณแม่แล้ว”
หม่าหลันรีบพูดว่า “นายจะมาเกรงใจแม่ทำไมกัน! จริงๆเลย!”
หลังจากพูดจบ เธอก็ไม่ลืมเตือนเย่เฉินว่า "ลูกเขย ที่เกาะฮ่องกางมีอะไรพิเศษบ้าง? อย่าลืมซื้อกลับมาให้แม่สักหน่อยด้วย!"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...