ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4382
หลังจากตกลงว่าจะไปเกาะฮ่องกางกับเซียวชูหรันแล้ว เย่เฉินก็โทรหาว่านพั่วจวิน
ทันทีที่สายถูกเชื่อมต่อ ว่านพั่วจวินที่ปลายสายก็เอ่ยถามว่า "อาจารย์เย่ คุณได้พูดคุยกับภรรยาของคุณแล้วหรือยัง? ไม่ทราบว่าสามารถมาช่วยเหลืออย่างฉุกเฉินได้หรือไม่!"
เย่เฉินเอ่ยว่า “ฉันได้พูดคุยกับภรรยาแล้ว และคุณเองก็โชคดีเช่นกัน พอดีแม่ภรรยาของฉันเพิ่งมาถึงสหรัฐอเมริกา เธอสามารถช่วยฉันดูแลภรรยา ไม่อย่างนั้นฉันคงไปช่วยคุณไม่ได้จริงๆ"
ว่านพั่วจวินรีบพูดว่า “นี่เยี่ยมมากจริงๆ! คุณเย่ คุณจะพอมีเวลาเมื่อไหร่ ผมจะจัดการเครื่องบินธุรกิจจากสหรัฐอเมริกาไปรับคุณ!”
เย่เฉินหลบและพูดว่า "ไม่จำเป็นต้องใช้เครื่องบินธุรกิจหรอก ฉันซื้อตั๋วได้"
ว่านพั่วจวินเอ่ยว่า "ถ้าคุณต้องเปลี่ยนเครื่องบิน ก็จะต้องใช้เวลาอย่างน้อย 20 ชั่วโมงหรือมากกว่านั้น และคุณอาจไม่สามารถซื้อตั๋วที่เร็วที่สุดได้ ใช้เครื่องบินธุรกิจยังคงเร็วกว่า!"
เย่เฉินพึมพำ "ก็ใช่ ตอนนี้เป็นเรื่องคับขัน ยิ่งเร็วก็ยิ่งดี อย่างนั้นก็ได้ รบกวนคุณช่วยจัดเครื่องบินสักหน่อย พรุ่งนี้เช้าฉันออกเดินทางได้ทันที"
"ดี!" ว่านพั่วจวินพูดโดยไม่คิด “เดี๋ยวผมจัดการให้ทันที บินตอน 8 โมงเช้าตามเวลาท้องถิ่นคุณไม่มีปัญหาใช่ไหมครับ?”
"ไม่มีปัญหา!"
ว่านพั่วจวินพูดอย่างตื่นเต้นว่า "อย่างนั้นก็เยี่ยมมากเลยอาจารย์เย่! ถึงเวลานั้นผมจะไปรับคุณที่สนามบิน"
เย่เฉินกล่าวว่า "อย่างนั้นก็พบกันที่เกาะฮ่องกางเถอะ!"
หลังจากพูดจบ เย่เฉินก็บอกลาว่านพั่วจวิน หลังจากวางสาย เขาก็พูดกับเซียวชูหรันว่า "ภรรยา สถานการณ์ของลูกค้าคนนี้ค่อนข้างเร่งด่วน ฉันจะไปตั้งแต่พรุ่งนี้เช้า"
เซียวชูหรันกล่าวด้วยสีหน้ายากจะตัดใจและสงสารเขาอยู่บ้าง “เช้าก็ต้องรีบขึ้นเครื่องแล้ว นี่ออกจะลำบากเกินไปแล้ว...”
วันถัดมา
นาฬิกาปลุกของเซียวชูหรันดังขึ้นตอนหกโมง
เธอกับเย่เฉินลุกขึ้นและทานอาหารเช้าอย่างง่ายๆ จากนั้นก็แล้วขับรถไปสนามบินในพรอวิเดนซ์
เย่เฉินขับรถของเขาไปที่สนามบินและจอดรถไว้ที่ทางเข้าสนามบิน ก่อนจะพูดกับเซียวชูหรันว่า "ภรรยา เธอไม่ต้องเข้าไปส่งฉันแล้ว ขับรถกลับเถอะ"
เซียวชูหรันพูดอย่างไม่เต็มใจ “ฉันยังอยากจะไปส่งคุณนี่”
เย่เฉินพูดด้วยรอยยิ้มว่า "เธอไปส่งฉันก็ไปได้แค่ที่จุดตรวจความปลอดภัย คนเขาจัดการเครื่องบินธุรกิจมาให้ฉันแล้ว ฉันไปที่ช่อง VIP ได้โดยตรงและไม่ต้องต่อคิว ดังนั้นเธอไปส่งฉันก็ทำได้แค่ไม่กี่ก้าวเท่านั้นเอง อย่าได้ลำบากเลย"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...