ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4403

ในเวลานี้หลิวม่านฉงแทบสติแตก

ตอนนี้เธอไม่มีเรี่ยวแรงมาคิดเล็กคิดน้อยเรื่องที่เย่เฉินจับมือเธอ เพราะมัวแต่คิดว่าต้องจัดการปัญหายังไงดี

การดึงผู้ชายคนอื่นเข้ามาเป็นไม้กันหมา เธอเคยเห็นเขาทำกันบ่อยๆในทีวี แต่ตัวเองไม่เคยลองทำสักครั้ง

บังเอิญว่าเมื่อสักครู่เย่เฉินเอ่ยปากล้อ เธอถึงได้คิดละครฉากนี้ออกมา

แต่เธอคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าเย่เฉินจะทำให้เรื่องมันดำเนินมาถึงขั้นรับมือยากแบบนี้

มันทำให้เธอรู้สึกกลัวกับการล้อเล่นในครั้งนี้ย้อนหลัง เสียงที่พูดเต็มไปด้วยก้อนสะอื้น เอื้อนเอ่ยอย่างขอร้องว่า “เย่เฉิน ถือว่าฉันขอนะ คุณออกไปจากเกาะฮ่องกางก่อน ให้ผ่านไปสักพักก่อนค่อยกลับมา ถ้าวันนี้คุณไม่รีบไป มันต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่ๆ！”

เมื่อเย่เฉินเห็นเธอตาแดงก่ำ น้ำตาแทบจะไหลออกมาอยู่รอมร่อ เขาจึงหยุดเดิน ปล่อยมือของเธอที่จับอยู่ออก เอ่ยพูดอย่างจริงจังว่า “คุณหลิว คุณไม่ต้องเป็นห่วงผมหรอก ผมจะบอกคุณตรงๆนะ ที่ผมมาเกาะฮ่องกางในครั้งนี้ ก็เพราะมาหาเรื่องนี้แหละ！”

ขณะที่พูด เขาก็มองข้ามแววตาตกใจของหลิวม่านฉง เอ่ยพูดอย่างเฉยชาว่า “ผมมาเกาะฮ่องกาง ถ้ามีคนหาเรื่องผม ผมก็จะบดขยี้มัน หรือต่อให้ไม่มีใครหาเรื่องผม ผมก็จะหาคนมาบดขยี้เหมือนเดิมอยู่ดี！”

“ถ้าจงจื่อทาวอะไรนั่นไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับสำนักฮงเหมิน ผมก็อาจจะไม่ถือสาเขาก็ได้ แต่ในเมื่อเขามีความสัมพันธ์แน่นแฟ้นกับสำนักฮงเหมินวันนี้ต่อให้เขาไม่หาเรื่องผม พรุ่งนี้ มะรืน หรือวันข้างหน้า ผมก็จะหาเรื่อง บดขยี้สำนักฮงเหมินให้แหลกเป็นผุยผงอยู่ดี!”

“คุณบ้าไปแล้วเหรอ?！”หลิวม่านฉงเบิกตาอ้าปากกว้าง เอ่ยพูดว่า “คุยธุรกิจดีๆไม่ชอบหรือไง จะมาหาเรื่องสำนักฮงเหมินทำไมไม่ทราบ?！ คุณรู้ไหมว่าสำนักฮงเหมินเป็นใครมาจากไหน? ในเกาะฮ่องกาง ต่อให้ร่ำรวยแค่ไหน ก็ไม่มีใครกล้าลองดีกับสำนักฮงเหมินทั้งนั้น นอกเสียจากว่าอยากตาย!”

เย่เฉินไม่สามารถบอกหลิวม่านฉงได้ ว่าก่อนที่เขาจะลงจากเครื่องบิน เขาอ่านข้อมูลที่ว่านพั่วจินให้มาหมดแล้ว ครั้งนี้ผู้มีอิทธิพลในเกาะฮ่องกางที่แอบเสียเงินสามสิบล้านเพราะอยากฆ่าเฉินจ้างโจงมีตั้งหลายคน ซึ่งชื่อของสำนักฮงเหมินก็เป็นหนึ่งในนั้นด้วย

“ไม่เอา” เย่เฉินโบกมือ “ถ้าจะกลับคุณก็กลับไปคนเดียว ผมอยากสัมผัสชีวิตยามค่ำคืนในเกาะฮ่องกางสักหน่อย”

หลิวม่านฉงทำอะไรไม่ได้ “ได้ๆๆ…..ฉันไปกับคุณก็ได้….”

เย่เฉินพยักหน้า ล้วงโทรศัพท์ออกมา โทรหาว่านพั่วจวิน

เมื่อปลายสายกดรับ ว่านพั่วจินก็เอ่ยพูดอย่างนอบน้อมว่า “คุณเย่ มีอะไรจะสั่งหรือเปล่าครับ?”

เย่เฉินเหลือบมองหลิวม่านฉง แล้วเอ่ยถามว่า “ก่อนหน้านี้นายเคยสืบเรื่องจงจื่อทาวมาหรือเปล่า?”