ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4406

“อย่างนี้นี่เอง” ผู้หญิงสาวเอ่ยพูดอย่างเสียดาย “พี่ม่านฉง จะว่าไปแล้วหนุ่มหล่อคนนี้ก็ดูเหมาะกับพี่ดีนะ！ อันที่จริงพี่พิจารณาไว้หน่อยก็ดี รู้จักพี่มาตั้งหลายปี ไม่เคยเห็นพี่มีแฟนกับเขาสักคน ทุกคนรอดูว่าพี่จะตกไปเป็นสะใภ้ตระกูลไหนก่อนเรียนจบอยู่นะ！”

หลิวม่านฉงเอ่ยพูดอย่างช่วยอะไรไม่ได้ “สนใจเรื่องตัวเองดีกว่าเนอะ ได้ยินมาว่าเธอเลิกกับแฟนคนปัจจุบันแล้วนี่? เพิ่งคบกันได้ไม่กี่วันเอง”

หญิงสาวเบ้ปาก “ผู้ชายเฮงซวยนั่นน่ะนะ ฉันไม่อยากพูดถึงเขาเลย! ที่เขาคบกับฉัน เพราะอยากให้ฉันช่วยทำแผนการจบให้เขา พอฉันช่วยทำจนเสร็จ เขาก็มาบอกเลิกฉันทันทีเลย…..”

หลิวม่านฉงถอนหายใจออกมา เอ่ยพูดว่า “ครั้งหน้าจะเอาใครเป็นแฟนก็หัดดูดีๆซะบ้าง”

หญิงสาวหันไปมองเย่เฉิน เอ่ยพูดอย่างจริงจังว่า “แต่ว่าก็ว่าเถอะนะพี่ม่านฉง ฉันว่าผู้ชายที่มากับพี่เหมาะสมกับพี่จริงๆนะ！”

“หยุดเลยนะ！” หลิวม่านฉงยื่นมือออกไปปิดปากอีกฝ่าย “เธอได้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าเธอแทบจะไม่มีสกิลในการมองคน ดังนั้นการที่เธอมาบอกว่าเขาเหมาะสมกับฉัน แปลว่าเขาไม่มีตรงไหนเหมาะกับฉันเลย”

พูดจบ เธอก็หันไปมองบนใส่เย่เฉินอย่างไม่อาจห้ามได้

ในตอนนี้เองเย่เฉินก็หัวเราะออกมาเบาๆ เอ่ยพูดกับผู้หญิงคนนั้นว่า “ผมเป็นคู่หมั้นของเธอครับ เธอเป็นคนพูดออกมาเองกับปาก”

เมื่อทุกคนได้ยินคำพูดนี้ ก็อุทานออกมาอย่างไม่อาจห้ามได้

ผู้หญิงคนนั้นมองมาที่หลิวม่านฉง เอ่ยพูดอย่างมีนัยแฝงว่า “พี่ม่านฉง .....แม้แต่พวกฉันพี่ก็ยังโกหกเหรอ!”

หลิวม่านฉงเอ่ยพูดอย่างจนใจ “พวกเธออย่าไปฟังที่เขาพูด ผู้ชายแบบนี้ไม่ใช่สเปคฉันด้วยซ้ำ”

พูดจบ เธอก็มองมาที่ทุกคน เอื้อนเอ่ยว่า “ทุกคนกลับทำงานต่อได้แล้ว อย่ามัวแต่พูดไร้สาระไปเรื่อย”

จากนั้น เธอก็เปิดกล่องกระดาษที่ตัวเองถืออยู่ออก แล้วหยิบของในนั้นออกมา พร้อมแนะนำให้คนข้างๆ “ไอแพดตัวนี้ฉันได้มาจากเว็บขายของช่วงต้นปี ฉันลองค้นหาในเว็บขายของมือสอง ส่วนใหญ่ราคาจะอยู่ที่สี่พันกว่า แต่ฉันจะขายสามพัน น่าจะขายได้ง่าย แล้วก็เครื่องเล่นเกมส์ตัวนี้ ตอนซื้อมาราคาอยู่ที่สองพันกว่า แต่ฉันลดเหลือพันสอง……”

หลังจากอธิบายเกี่ยวกับสิ่งของที่จะขายให้ทุกคนฟังพอคร่าวๆแล้ว หลิวม่านฉงก็เอ่ยขึ้นมาว่า “ทุกคนสู้ๆนะ ฉันยังมีธุระต่อ คงไม่ได้อยู่ที่นี่กับทุกคน”

เย่เฉินพูดยิ้มๆ “ขอแค่พวงมาลัยไม่สลับไปอยู่ตรงคันเร่ง ผมก็ขับได้หมดล่ะครับ”

หลิวม่านฉงยักไหล่ “งั้นคุณขับก็ได้”

หลังจากขึ้นมานั่งบนรถ เย่เฉินก็ไม่ได้รีบร้อนขับรถออกไป แต่หยิบโทรศัพท์ออกมา กดดูแผนที่อยู่สักพัก

จนกระทั่งเขาเห็นคนที่ทำตัวลับๆล่อๆสองสามคนเมื่อสักครู่แยกย้ายกันขึ้นรถใครรถมัน ถึงได้หันมาพูดกับหลิวม่านฉงว่า “ผมว่าเขาหงฮวาก็ไม่เลวเลยนะ เราไปเดินเล่นที่นั่นดีไหม”

“เขาหงฮวา?！” หลิวม่านฉงเบิกตาอ้าปากกว้าง “นั่นมันเหนือสุดของเกาะฮ่องกางเลยนะ ไกลมากด้วย แถมยังมีแต่ภูเขา จะไปทำอะไรที่นั่น?”

เย่เฉินพูดยิ้มๆ “เรื่องบางเรื่อง ก็ต้องไปทำในที่ที่มีคนน้อยๆ！”