ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4408
หลิวม่านฉงงงตัวเอง ถ้าพูดกันตามเหตุผล ถ้ามีผู้ชายคนไหนพาเธอมายังสถานที่ที่ไร้ผู้คนแบบนี้ เธอไม่มีทางตกปากรับคำแน่นอน
แต่พอมาลองคิดๆดู เธอกลับเลือกที่จะเชื่อเย่เฉินซะอย่างนั้น
เพราะฉะนั้น เธอจึงเดินตามเย่เฉินไปอย่างไม่ลังเล
เมื่อเห็นว่าเย่เฉินกับหลิวม่านฉงเดินมุดเข้าไปในป่า จงจื่อทาวก็ตะคอกออกมาอย่างกรุ่นโกรธ “ลงรถแล้วตามไปเดี๋ยวนี้！วันนี้ฉันต้องได้ฆ่าไอ้กระจอกนั่นให้ตาย！”
คนที่อยู่ในรถสิบกว่าคนลงจากรถในทันที รีบตามเย่เฉินกับหลิวม่านฉงไป
ตำแหน่งที่ตั้งของเกาะฮ่องกางอยู่ติดกับทิศใต้ บวกกับช่วงนี้เป็นช่วงฤดูร้อน ป่าไม้จึงเขียวชอุ่มเป็นพิเศษ เดินเข้ามาข้างใน ยังสามารถเห็นแสงอาทิตย์ที่ส่องผ่านป่ารกทึบเป็นหย่อมๆ
หลิวม่านฉงเดินตามเย่เฉินเข้าไปในป่าลึก เธอที่ตอนแรกยังนิ่งสงบ แต่เพราะเดินเข้ามาลึกเรื่อยๆใจจึงเริ่มหวั่นๆขึ้นมา
กว่าจะเดินมาถึงบริเวณอุ่นร้อน เธอจึงอดถามเย่เฉินขึ้นมาไม่ได้ว่า “ตกลงคุณจะพาฉันไปไหนกันแน่เนี่ย?”
เย่เฉินโบกมือให้เธอ “มา เดี๋ยวผมเดินตามหลังเอง”
หลิวม่านฉงทำหน้าแปลกใจ เดินมาอยู่ตรงหน้าเย่เฉินไม่ทันไร ก็ได้ยินเสียงก่อกๆแก่กๆดังตามหลังมา
เธอนึกว่าเป็นเสียงสัตว์ป่า จึงรีบหันไปดู ผลกลับกลายเป็นว่าไม่นานหลังจากนั้น มีคนสิบกว่าคนเดินมุดออกมาจากพุ่มไม้
ซึ่งคนเหล่านี้ต่างมีร่างกายกำยำ แถมยังมีลายสักบนตัวกันทุกคน ดูแค่นี้ก็รู้แล้วว่าเป็นกลุ่มแก๊งอันธพาล
หลิวม่านฉงพลันเครียดเกร็งขึ้นมาในทันที กำลังจะลากเย่เฉินวิ่งหนีไปด้วยกัน ก็เห็นจงจื่อทาวเดินตามเข้ามาด้วยสีหน้ามืดครึ้ม
เมื่อจงจื่อทาวเห็นเย่เฉินกับหลิวม่านฉง ก็กัดฟันกรอดแล้วพูดสบถด่าว่า “สมกับเป็นคู่ชาติหมาจริงๆ ในเกาะฮ่องกางไม่มีโรงแรมดีๆให้พวกแกไปเอากันหรือไง? ถึงได้ถ่อมาทำบัดสีบัดเถลิงกันถึงที่นี่！”
เย่เฉินเอ่ยถามกลั้วยิ้ม “ยังไง? เท่าที่ฟังคุณพูดมา แปลว่าถ้าผมเชื่อฟังคุณ เรื่องมันก็จะจบใช่ไหม?”
“พ่อง！”จงจื่อทาวด่าออกมาอย่างกรุ่นโกรธ “จะมาเชื่อฟังตอนนี้มันสายเกินไปแล้ว！ ฉันตามแกมาที่นี่ ก็เพราะจะจัดการแกต่างหาก！”
พูดจบ เขาก็ออกคำสั่งกับเหล่าชายฉกรรจ์ว่า “จัดการมันจนกว่าจะตาย！”
เหล่าชายฉกรรจ์ได้ยินแบบนั้น ก็พุ่งจู่โจมเย่เฉินทันที
หลิวม่านเห็นท่าไม่ดี จึงเข้าไปยืนบังเย่เฉินทันที พร้อมกับตะคอกออกไปว่า “จงจื่อทาว ถ้านายกล้าทำอะไรเขาฉันจะแจ้งตำรวจให้จับนาย！”
เย่เฉินตบไหล่ของเธอ เอ่ยพูดกลั้วยิ้มว่า “มาอยู่ข้างหลังผมดีกว่า เดี๋ยวเลือดโดนหน้า”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...