ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4410
ต่อมา เขาก็รู้สึกว่าทั้งร่างกายของเขา ลอยค้างอยู่กลางอากาศ แรงดีดตัวอย่างแรงในคราแรก เหมือนหายวับไปกับตา ซึ่งผิดกฎแรงธรรมชาติเป็นอย่างมาก
ในขณะที่เขาลอยค้างอยู่กลางอากาศ ด้วยสติอันเลื่อนลอย เย่เฉินก็มองมาที่เขาพร้อมแสยะยิ้ม “มาทางไหน กลับไปทางนั้น!”
พูดจบ มือทั้งสองข้างของเย่เฉินก็ออกแรงหมุนเขวี้ยงเขาเป็นดาบครึ่งเสี้ยว
คนที่เหลือเตรียมจะพุ่งเข้าไปรุมยำเย่เฉิน แต่คิดไม่ถึงว่าชายหนุ่มผู้เปิดก่อนจะกลายมาเป็นอาวุธในมือของเย่เฉิน
คนนั้นถูกเย่เฉินหมุนเขวี้ยงเป็นครึ่งวงกลม ฟาดกลุ่มคนที่กำลังพุ่งเข้ามาจนหงายล้มกันเป็นแถบ แต่ละคนต่างก็กระเด็นไปคนละทิศละทาง หล่นลงบนพื้นอย่างแรง จนขยับไม่ได้
แรงมหาศาลกระแทกตัวพวกเขาจนเหมือนกระดูกจะหัก ไม่มีโอกาสได้โต้กลับเลย
คนที่ถูกเขวี้ยงออกไปมีสภาพน่าเวทนาจนแทบดูไม่ได้ ราคาที่ต้องจ่ายของคนเหล่านี้ ก็คือกระดูกหลายจุดบนร่างกายหักดังกรอบแกรบ ยิ่งข้างไหนกระแทกกับพื้น กระดูกก็ยิ่งหักจนแทบไม่มีเหลือ
ในขณะเดียวกัน ทั้งหลิวม่านฉงและจงจื่อทาวที่อยู่ด้านหลัง ต่างก็มองภาพตรงหน้าด้วยดวงตาที่เบิกค้าง ทุกอย่างเป็นเหมือนกับภาพลวงตา แทบไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เห็นเลย
จงจื่อทาวอึ้งกิ่มกี่
ไม่คิดไม่ฝันว่าสิบต่อหนึ่ง ไม่ใช่แค่ไม่ชนะ แต่กลับแพ้ราบคาบทั้งสองรอบ
ในตอนนี้เองเย่เฉินก็มองมาที่จงจื่อทาว พร้อมกับกวักมือเรียก “เข้ามาสิคุณชายจง มาคุยกันหน่อยเป็นไง”
จงจื่อทาวตกใจกลัวหันหลังเตรียมวิ่งหนี แต่วิ่งได้ไม่ทันไร ก็รู้สึกตรึงๆบริเวณลำคอ เท้าค่อยๆลอยขึ้นจากพื้น
หลังจากถูกตบไม่กี่ครั้ง ฟันของจงจื่อทาวก็แทบจะหลุดหมดปาก
เขาถูกตบจนทั้งหน้าทั้งตาปูดบวมอย่างกับหมู
เขาไม่คิดเลยว่า เย่เฉินจะโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้ แทบจะไม่เห็นฐานะของเขาอยู่ในสายตา
ความโกรธ ความคับแค้นใจ ความไม่เต็มใจทำให้เขาร้องไห้ออกมา พร้อมกันั้นก็สาดคำพูดออกมาแทบไม่เป็นคำ "แก...แกคอยดูนะ...พ่อของฉัน...แล้วก็ปู่ของฉัน...พวกเขาไม่มีทาง…..ปล่อยแกไปแน่นอน！”
เย่เฉินพูดอย่างเย็นชา: “เอาสิ ต่อให้พวกเขาไม่มาหาฉัน ฉันก็จะไปหาพวกเขาอยู่แล้ว”
พูดจบ เย่เฉินก็มองมาที่เขา แล้วยิ้มเล็กน้อย เอ่ยปากถามว่า “ใช่สิ เมื่อกี้เหมือนจะมีคนบ้าพูดว่าจะทำอย่างนั้น จะทำอย่างนี้ ใช่นายหรือเปล่า? ”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...