ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 442
บทที่ 442
แต่ว่า ได้พบกันเมื่อครู่ ก็ได้จุดประกายความหวังที่มีต่อหวั่นถิงที่อยู่ในใจลึกๆ ของเขาขึ้นมา
ดังนั้น เขาก็เลยอยากจะดูรูปบนหน้าวีแชทของซ่งหวั่นถิงทุกรูปให้หมด
เขาตั้งใจสังเกตรูปทุกรูปบนหน้าวีแชทของซ่งหวั่นถิง ดูไปชื่นชมไป ช่างเป็นผู้หญิงหนึ่งในหมื่นที่สวยจริงๆ ทั้งเรือนร่าง ไม่มีที่ติเลย
ดังนั้น ในใจเขาก็ได้สาบานขึ้นในใจ ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม จะต้องได้ซ่งหวั่นถิงมาครอบครองให้ได้！
……
ซ่งหวั่นถิงและซ่งหรงวี่กำลังอยู่บนทางกลับบ้าน ซ่งหรงวี่ก็หลอกถามซ่งหวั่นถิงว่า “หวั่นถิง พี่ดูอู๋ซิน เหมือนว่าเขาจะมีใจให้เธอนะ”
ซ่งหวั่นถิงพูดออกมานิ่งๆ เพียงคำเดียวว่า “อ่อ”
“อ่อ?” ซ่งหรงวี่ถามอย่างสงสัยว่า “ทำไมเย็นชาเช่นนี้?”
“ทำไมล่ะคะ?” ซ่งหวั่นถิงพูดว่า “เขาจะคิดอย่างไรกับหนู แล้วมันจะเกี่ยวอะไรกับหนูล่ะคะ หรือจะต้องให้หนูแสดงอาการดีใจขึ้นมา ถึงจะพอใจ?”
ซ่งหรงวี่ถามไปอีกว่า “อู๋ซินก็รูปร่างหล่อดี เธอไม่รู้สึกอะไรกับเขาบ้างเลยหรือไง?”
ซ่งหวั่นถิงส่ายหน้า แล้วพูดว่า “หนูไม่รู้สึกอะไรกับเขาเลย ในสายตาหนู แม้แต่เพื่อนก็ยังไม่นับ อย่างมากก็เป็นแค่คนที่เกือบรู้จักกัน”
ซ่งหรงวี่รีบพูดโน้มน้าวว่า “แกโง่รึไง? ตระกูลอู๋มีกำลังมากนะ！ เป็นตระกูลอันดับหนึ่งของเจียงหนาน ถ้าแกได้อยู่กับอู๋ซินละก็ สำหรับตระกูลซ่งแล้ว ก็เป็นเสมือนเสือติดปีกเลยเชียวนะ”
“หนูไม่รู้อะไรกับเขา” ซ่งหวั่นถิงตั้งใจพูด “หนูจะไม่อยู่กับคนที่ไม่รู้สึกอะไรด้วย ต่อให้เป็นคนรวยระดับโลกก็เหมือนกัน”
ซ่งหรงวี่ก็พูดอย่างไม่พอใจเล็กๆ ว่า “เขาน่ะหรือจะมีอะไรดี? ก็แค่ทำยาได้แค่นั้นไม่ใช่หรือ? พี่ว่าก็ไม่ได้มีอะไรดี”
ซ่งหวั่นถิงส่ายหน้า แล้วพูดนิ่งๆ ว่า “ทุกๆ คนก็มีหลายด้าน ในสายตาคนมากมาย อาจารย์เย่เป็นเหมือนคนไม่เอาไหน เป็นเขยที่แต่งเข้าบ้านผู้หญิง แต่ในสายตาหนู เขาเป็นอาจารย์คนหนึ่ง เขาไม่เหมือนกับใครๆ เลย！”
ซ่งหรงวี่ก็บึนปากพูดว่า “แกคงไม่ใช่คิดว่าเขาเป็นมังกรอะไรนั่นเหมือนกันหรอกนะ? พี่อยากจะขำตายเพราะคำนี้！มังกรในโลกมนุษย์ ถุย！”
ซ่งหวั่นถิงก็มองซ่งหรงวี่ รู้ว่าซ่งหรงวี่ตอนนี้ เหมือนกับคนปัญญาอ่อน
ส่วนในใจของซ่งหรงวี่กลับรู้สึกว่า ถึงเวลาที่ต้องให้ซ่งหวั่นถิงและพ่อได้แหกตาดูกันใหม่แล้วว่า โฉมหน้าที่แท้จริงของเย่เฉินนั้นเป็นเช่นไร
เย่เฉินมียาไหล่มังกรแท้ในโลกมนุษย์ไม่ใช่หรือ? เช่นนั้นผมก็จะหาทางให้อู๋ซินหลายเป็นเทพนาจา ถลกหนังเขาเสีย ดึงเส้นเอ็นเขาเสีย！
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...