ฮงหยวนซานยิ้มเล็กน้อย และพูดอย่างเย่อหยิ่งว่า:"เมื่อก่อนครูฝึกหลินเคยเป็นนายพลสามดาว ที่มีชื่อเสียงในสำนักว่านหลง เมื่อสองปีที่แล้ว เขาถูกไล่ออกจากสำนักว่านหลง เนื่องจากละเมิดวินัย ตั้งแต่นั้นมาเขามาอยู่เกาะฮ่องกง และหาเลี้ยงชีพด้วยการเปิดห้องศิลปะการต่อสู้ แล้วมีเรื่องทะเลาะเล็กน้อยกับลูกน้องของฉัน ในตอนนั้น ฝั่งของฉันส่งอันธพาลยอดฝีมือไปหกคน และถูกเขาจัดการไปห้าคนทีเดียว ฉันต้องออกหน้าขอร้องอย่างช่วยไม่ได้ จากนั้นก็ใช้กลยุทธ์การโจมตีต่างๆ ถึงจะทำให้เขามาเป็นลูกน้องได้ "
ขณะที่พูด ฮงหยวนซานมองจงหยุนชิว และพูดอย่างจริงจังว่า:"ดูสิ นักบู๊สามดาวคนหนึ่ง อยู่กับฉัน ก็กลายเป็นเทพผู้ยิ่งใหญ่ ฉันต้องถวายบูชาทุกวัน แต่ตอนนี้รายได้ของสำนักฮงเหมินไม่ค่อยดีนัก และ แรงกดดันทางเศรษฐกิจของฉันก็สูงมากเช่นกัน ต่อไป ยังต้องขอให้นายหยุนชิวช่วยมากๆ "
จงหยุนชิวใจกระตุกเล็กน้อย
เขาไม่เคยรู้เลยว่า ที่ฮงหยวนซานยังมีนักบู๊สามดาวอยู่ และตอนนี้ก็เป็นกังวลมากเช่นกัน
ยังไงซะ นักบู๊สาวดาวนั้นแข็งแกร่งมาก หากถูกใช้เป็นนักฆ่า จะสามารถฆ่าคนอย่างล่องหนได้อย่างแน่นอน นี่ก็หมายความว่า หากตนกับฮงหยวนซานมองหน้ากันไม่ติด มีความเป็นไปได้ที่เขาจะทำให้ตนตายแบบไม่รู้ตัว
ดังนั้น จงหยุนชิวก็อดไม่ได้ที่จะหดคอ และพูดทันทีว่า:"พ่อ พ่อจะเกรงใจกับผมอีกทำไมกัน! ถ้ามีอะไรให้ผมช่วย ก็พูดมาได้เลย"
พูดเสร็จ เขาก็จงใจแกล้งนึกอะไรบางอย่าง แล้วพูดด้วยความประหลาดใจว่า:"จริงสิพ่อ ไอ้หลิวเจียฮุยนั้น มันตั้งอ้านฮัว30 ล้านดอลลาร์ แล้วเตรียมจะฆ่าเฉินจ้าวจงที่สวมเขาให้เขาไม่ใช่เหรอ? งั้นในเมื่อครูฝึกหลินนั้นเป็นนักบู๊สามดาวอยู่แล้ว ให้เขาออกหน้า เงิน 30 ล้านดอลลาร์ มันจะไม่ง่ายเหมือนกับปอกกล้วยเข้าปากหรอกเหรอ?"
ขณะที่พูด สิ่งที่เขาคิดอยู่ในใจคือ ในเมื่อครูฝึกหลินคนนี้ไม่ได้เข้าร่วมกับสำนักฮงเหมินอย่างเป็นทางการ และรักเงินมาก งั้นต่อไปตนอาจจะหาโอกาสคุยกับเขาได้ ถ้าสามารถทำให้เขามาเป็นของตนได้ มันคงจะดียิ่งขึ้น
ฮงหยวนซานไม่รู้ความคิดของเขา จึงใช้โอกาสร้องทุกข์ว่าจน และพูดว่า:"ชิวหยุน เดิมทีฉันคิดว่า หลังจากชนะอ้านฮัวมูลค่า 30 ล้านเหรียญครั้งนี้แล้ว สถานการณ์ทางเศรษฐกิจของสำนักฮงเหมิน จะมีช่วงที่ค่อนข้างดีมาก แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า เรื่องนี้อาจจะเสียเปล่า"
พูดไป เขาเงยหน้าขึ้นมองจงหยุนชิว และพูดอย่างจริงจังว่า:"หยุนชิว วิกฤตในตอนนี้ของสำนักฮงเหมินคงจะต้องให้นายช่วยเยอะๆ แล้ว!"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...