"ไม่ต้องห่วง!"ฮงหยวนซานพูดนิ่ง ๆ :"ยิ่งเป็นเวลานี้ นายยิ่งต้องสงบอารมณ์ไว้ ตอนนี้ผู้ร้ายนั่งอยู่ในไนท์คลับของฉัน ซึ่งหมายความว่าถ้าจื่อทาวยังปลอดภัย งั้นเขาก็จะไม่มีอันตรายอื่น ๆ แต่ถ้าจื่อทาวถูกฆ่าแล้ว ถึงจะฆ่าพวกเขาทั้งคู่ตอนนี้ มันก็ไม่มีความหมายเลย ดังนั้นนายต้องรอ! รอให้ฉันจัดการเรื่องนี้จนมีผลลัพธ์ออกมาก่อน!"
ในใจจงหยุนชิวร้อนรนมาก จนจะพ่นไฟได้แล้ว แต่ก็ทำได้เพียงกัดฟัน และพยักหน้าพูดว่า:"ครับ…...ผมจะฟังพ่อ……"
ฮงหยวนซานพยักหน้าและพูดด้วยรอยยิ้ม:"ไปกัน หยุนชิว เราไปหลานกุ้ยฝ่างด้วยกัน ไปหาสองคนนั้นสักหน่อย"
…...
ในเวลานี้ คลับซีเวฟในหลานกุ้ยฝ่าง
เนื่องจากได้รับข่าว ทำให้ทั้งซีเวฟไม่อนุญาตให้แขกเข้ามาอีก
ลูกศิษย์ของสำนักฮงเหมินหลายคนที่อยู่ใกล้ๆ ก็รีบมาที่นี่เพื่อสนับสนุน
ก่อนอื่นพวกเขาเฝ้าทางเข้าและทางออกของไนท์คลับทั้งหมดแล้ว เพื่อป้องกันไม่ให้เย่เฉินและหลิวม่านฉงหลบหนี
และครูฝึกหลินก็พาลูกน้องของเขา รีบมาจากเขาหงฮวา
เวลานี้เย่เฉินนั่งอยู่ที่บูธของไนต์คลับ หยิบChampagne Armand de Brignaขึ้นมาอย่างใจเย็น และถามหลิวม่านฉงว่า:"คุณม่านฉง ดื่มสักแก้วไหมครับ?"
หลิวม่านฉงส่ายหัวอย่างประหม่า:"ฉันไม่เคยดื่ม"
เย่เฉินมองดูเธอ และถามด้วยรอยยิ้ม:"กลัวไหม?"
หลิวม่านฉงพยักหน้า:"นิดหน่อย……"
พูดไป หลิวม่านฉงถามเย่เฉินว่า:"ฉันควรโทรเรียกพ่อของฉันมาไหม?"
"ไม่ต้อง"เย่เฉินยิ้มพูดว่า:"เดี๋ยวจะมีคนโทรหาเขาอย่างแน่นอน"
หลิวม่านฉงทำอะไรไม่ถูก และพูดว่า:"ถ้าไม่ได้จริงๆ ก็ให้เขามาจัดการเรื่องนี้ อย่างมากกลับไปก็แค่ถูกเขาบ่น"
เย่เฉินยิ้มเล็กน้อย:"ไม่ต้องกังวล คืนนี้มีวุ่นวายมากแน่ๆ แต่คุณไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องนี้"
ว่านพั่วจวินได้รับคำสั่งให้มาที่เกาะฮ่องกงก่อน ดังนั้นเขาจึงเรียกราชันสงครามทั้งสองของเขามาด้วย เพื่อหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับองค์กรลึกลับที่ฆ่าตระกูลอานในนิวยอร์ก
ไม่กี่นาทีต่อมา เมื่อครูฝึกหลินพาคนมาหลานกุ้ยฝ่างจากเขาหงฮวาอย่างรวดเร็ว Rolls-Royce ของฮงหยวนซานก็เพิ่งมาถึง
ครูฝึกหลินตกใจเล็กน้อย เขาไม่นึกเลยว่าฮงหยวนซานจะมาด้วยตัวเอง ดังนั้นเขาจึงผลักประตูและลงจากรถทันที และรีบมาที่Rolls-Royce ของฮงหยวนซานอย่างรวดเร็ว
ในเวลานี้ ฮงหยวนซานกับจงหยุนชิวก็ลงจากรถทีละคน
ครูฝึกหลินถามฮงหยวนซาน:"หัวหน้าสำนัก ทำไมท่านถึงมาที่นี่ด้วยตนเองล่ะครับ?"
ฮงหยวนซานพูดด้วยรอยยิ้ม:"เทพเจ้าแห่งโชคลาภสั่งให้คนมาส่งเงินให้ฉัน ถ้าฉันไม่มาด้วยตัวเอง จะต้องรู้สึกละอายใจกับความหวังดีของแก"
ครูฝึกหลินเข้าใจเจตนาของฮงหยวนซานทันที จึงถามว่า:"หัวหน้าสำนัก คนน่าจะยังอยู่ข้างใน คุณคิดจะทำอะไร? จะให้ผมเข้าไปควบคุมพวกเขาไว้ไหม?"
ฮงหยวนซานพูดด้วยรอยยิ้มว่า:"ฮ่าฮ่า อย่ารีบร้อนนัก ให้คนข้างในเริ่มเคลียร์พื้นที่ก่อน แล้วเชิญผู้ไม่เกี่ยวข้องออกไป แล้วฉันจะขึ้นเวทีเอง แสดงหนังให้พวกเขา!"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...