คำพูดของเย่เฉิน ทำให้ฮงหยวนซานกับจงหยุนชิวโกรธมาก
โดยเฉพาะฮงหยวนซาน เขาอยู่มาจนถึงป่านนี้ ยังไม่เคยเจอคนที่เหลิงเท่าเย่เฉินมาก่อนเลย
ดังนั้น ฮงหยวนซานจึงพูดกับครูฝึกหลินด้วยความโกรธว่า:"ครูฝึกหลิน ฉันอยากให้คุณฉีกปากหมอนี้ให้เป็นชิ้น ๆ ! ฉีกมุมปากทั้งสองข้างของเขาถึงติ่งหู ฉันจะดูว่าปากของเขาจะแข็งแค่ไหน!"
ครูฝึกหลินกำหมัดสองมือทันที:"รับทราบ!"
พูดจบ เขามองเย่เฉินแล้วขมวดคิ้ว ก้าวขาวิ่งเข้าไป
เย่เฉินมองผลการฝึกฝนของเขาออก เป็นแค่นักบู๊สามดาว ในสายตาของเขา ด้อยกว่าสุนัขอีก
หากจะสู้กันจริงๆ ต่อยเขาตามด้วยหมัดเดียว มันง่ายกว่าไม่ต่อยจนตายมาก เพราะมันยากที่จะควบคุมความแข็งแกร่งในการเผชิญหน้าของนักบู๊เช่นนี้ ใช้ปราณทิพย์เพียงเล็กน้อย ก็สามารถต่อยจนตายได้เลย
ในขณะนี้เอง จู่ๆ หลิวม่านฉงก็ลุกขึ้นยืน และพูดต่อหน้าเย่เฉินว่า:"คุณฮง มีอะไรก็พูดกันดีๆ เพื่อนของฉันสมองไม่ค่อยดี คุณอย่าไปสนใจเขาเลย เรื่องนี้ฉันให้พ่อฉันมาจัดการให้ได้ จะให้คำตอบที่นพอใจแก่คุณแน่นอน!"
เมื่อฮงหยวนซานได้ยินแบบนี้ ก็หยุดครูฝึกหลินทันที จากนั้นมองไปที่หลิวม่านฉงด้วยความสนใจอย่างมาก และถามด้วยรอยยิ้มว่า:"คุณหลิว คุณแน่ใจเหรอว่าพ่อของคุณจะให้คำตอบที่น่าพอใจแก่ฉัน? ฉันอย่างฉันตะกละมากเลยนะ"
หลิวม่านฉงกัดฟัน และพูดอย่างหนักแน่น:"ฉันสามารถให้พ่อของฉันมาคุยกับคุณตรงๆได้! แต่ก่อนอื่นคุณห้ามลงมือ มิฉะนั้นถึงคุยไปก็ไม่มีความหมาย!"
ฮงหยวนซานพยักหน้า และพูดด้วยรอยยิ้ม:"ฉันก็ชื่นชมคุณหลิวมากเช่นกัน แม้ว่าเมื่อก่อนจะเคยเจอกันหลายครั้งแล้ว แต่ไม่เคยมีโอกาสคุยอย่างลึกซึ้งเลย ในเมื่อคุณหลิวพูดอย่างนั้น งั้นฉันจะใช้โอกาสนี้เพื่อทำความคุ้นเคยกับคุณหลิวด้วยแล้วกัน"
ยังไงซะ ในความเห็นของเย่เฉิน เรื่องนี้ไม่ได้ยุ่งยากขนาดนั้น ไม่ก็ตนลงมือจัดการคนกลุ่มนี้จนล้ม ไม่ก็ให้ว่านพั่วจวินเข้ามา จัดการคนกลุ่มนี้จนล้ม
หลังจากที่จัดพวกเขาจนล้ม แล้วใช้สถานที่แห่งนี้และในโอกาสนี้ มาทำพิธีพิจารณาคดี ฮงหยวนซาน จงหยุนชิว จงจื่อทาว และแม้แต่ครูฝึกหลินที่อยู่ข้างหน้า มีเท่าไหร่ก็เอาเท่านั้น ให้พวกเขาได้สัมผัสกับสิ่งที่เรียกว่าหายนะของการสูญพันธุ์
แต่ว่า เมื่อเห็นหลิวม่านฉงพยายามบังภัยพิบัติแทนเขาเองครั้งแล้วครั้งเล่า เขาก็ค่อนข้างซาบซึ้งใจ
หลิวม่านฉงยังอยากเรียกหลิวเจียฮุยมาอีกพอดี เย่เฉินจึงคิดว่าทำงานแบบมีผลประโยชน์ดีกว่า ให้โอกาสหลิวเจียฮุยสักครั้ง
ถ้าเขาสามารถทำเรื่องที่คนทำได้จริงๆ แล้วเรื่องของลุงโจง เขาสามารถเห็นแก่หลิวม่านฉง ปฏิบัติต่อเขาดีกว่านี้อีกหน่อย!

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...