ในเวลานี้ หลิวเจียฮุยเพิ่งทานอาหารเย็นที่คฤหาสน์ของเขา และคลุมเสื้อคลุมอาบน้ำมาที่สระน้ำ พร้อมกับซิการ์
ฟางเจียซินที่หุ่นยังดีเช่นเคย ตอนนี้สวมบิกินี่ยืนอยู่ๆ ข้างเขา
ฟางเจียซินที่ไม่ได้ใส่บิกินี่มานาน รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย แล้วพูดว่า:"เจียฮุย มีแขกอยู่ในบ้าน คุณให้ฉันแต่งตัวแบบนี้ ถูกเห็นมันไม่ค่อยดีนะ?"
หลิวเจียฮุยพูดอย่างโวยวาย:"กลัวอะไร ไอ้นามสกุลเย่นั้นทานอาหารเย็นกับม่านฉง จะไม่กลับไปเร็วเกินอย่างแน่นอน"
ฟางเจียซินทำอะไรไม่ได้ และถามเขาว่า:"ทำไมคุณต้องมาว่ายน้ำตอนกลางคืน? เอาความชอบแบบนี้มาจากไหนกัน?"
หลิวเจียฮุยยืดพุง สูบซิการ์ และยิ้มพูดกับฟางเจียซินว่า:"เมื่อกี้ฉันได้ยินมาว่า ทางสหรัฐอเมริกาจะส่งไอ้เหี้ยเฉินจ้างโจงกลับมาเร็วๆ นี้ ถ้าเร็ว บางทีอาจจะถึงพรุ่งนี้เช้า!"
สีหน้าของหางเจียซินซีดทันที และโพล่งออกมาว่า:"เจียฮุย…... คุณปล่อยเขาไปไม่ได้จริงๆ เหรอ?"
หลิวเจียฮุยกลอกตาใส่เธอ และถามเสียงเย็นชา:"ทำไม คุณยังอยากให้ผมไว้ชีวิตเขาอีกเหรอ?"
ฟางเจียซินตกใจกับสายตาของเขา และรีบส่ายหัว:"ไม่…...ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น……"
หลิวเจียฮุยพูดอย่างเย็นชา:"ต่อไปคนๆ นี้ ถ้าผมพูดถึงคุณแค่ฟังไว้ หากคุณอยากแสดงความคิดเห็น ก็ควรไปตามความเห็นของผม มิฉะนั้น ก็หุบปากไปซะ!"
ฟางเจียซินทำได้เพียงพยักหน้าเห็นด้วย และพูดว่า:"โอเค…...ฉันเข้าใจแล้วค่ะ……"
สีหน้าของหลิวเจียฮุยอ่อนลงเล็กน้อย เขาถอดเสื้อคลุมอาบน้ำออก ยืดเท้าออกเพื่อลองอุณหภูมิของน้ำ ตู้ม จากนั้นกระโดดเข้าไป ทำให้เกิดน้ำกระเซ็นขนาดใหญ่
ทันทีที่หลิวเจียฮุยลงไปในน้ำ โทรศัพท์ที่เขาวางไว้ข้างเก้าอี้เอนกายก็ดังขึ้น
ฟางเจียซินเหลือบมองและพูดว่า":สายของม่านฉง คุณจะรับไหม?"
"รับ"หลิวเจียฮุยว่ายไปที่ขอบสระอย่างเงอะงะเล็กน้อย ยื่นมือออกมา แล้วหยิบโทรศัพท์จากมือของฟางเจียซิน
"ฮัลโหล"ทันทีที่รับสาย หลิวเจียฮุยถามด้วยรอยยิ้มว่า:"ลูกกินข้าวกับคุณเย่เสร็จแล้วเหรอ?"
หลิวม่านฉงโพล่งออกมา:"พ่อ ทางเราเกิดเรื่องเล็กน้อย ตอนนี้อยู่ที่หลานกุ้ยฝ่าง พ่อมาหน่อยได้ไหม?"
พูดจบ เขาวางสาย แล้วปีนขึ้นมาจากสระว่ายน้ำอย่างตื่นตูม และพึมพำว่า:"ให้ตายสิ สร้างแต่ปัญหาให้กูจริงๆ!"
ฟางเจียซินถามด้วยความสงสัย:"เกิดอะไรขึ้น? ม่านฉงสร้างเรื่องอะไร?"
หลิวเจียฮุยพูดด่าว่า:"มีปัญหากับสำนักฮงเหมิน แม่งเอ้ย ฮงหยวนซานมันเป็นหมาบ้า ใครที่เดินผ่านหน้าเขา เขาจะกัดหมด ม่านฉงกับไอ้แซ่เย่ไปยั่วยุพวกเขา คาดว่าฉันจะต้องเจ็บอีกแล้ว!"
ฟางเจียซินอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว และพูดว่า:"ม่านฉงนี่นะ หาเรื่องใครไม่หา ดันไปหาเรื่องคนของสำนักฮงเหมิน…...นั่นเป็นพวกไม่กลัวตาย ใครเจอพวกเขาก็หนีไปไกลๆ กันทั้งนั้น……"
หลิวเจียฮุยสวมเสื้อคลุมอาบน้ำ และพูดนิ่งๆ ว่า:"เอาล่ะ เธอรออยู่ที่บ้านเถอะ ฉันจะไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น"
ฟางเจียซินถามเขาว่า:"ให้ฉันไปด้วยกันไหม?"
"ไม่ต้อง"หลิวเจียฮุยโบกมือ:"เธอไปแล้วจะยุ่งยากมากขึ้นเปล่าๆ "
……

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...