ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4438

ฮงหยวนซานในตอนนี้ ยิ้มอย่างได้ใจ

เขาคิดว่า ไอ้เย่เฉินนี้มันบ้าสุดๆไปเลย แล้วยังโง่มากอีกด้วย

ดังนั้น เขามองไปที่เย่เฉินด้วยใบหน้าที่ขี้เล่น และยิ้มพูดว่า:"เจ้าหนู เพิ่งเข้าวงการมาครั้งแรก อย่าเอาแต่อวดดี ต้องใช้สมองเยอะ! ในสถานการณ์นี้ หลานชายคือไพ่ตายเพียงใบเดียวของคุณ ถ้าฉันเป็นคุณ ฉันจะเล่นไพ่ตายใบนี้ไปจนจบ ไม่คิดว่าคุณจะเริ่มส่งไพ่ตายใบนี้กลับมาเอง อีคิวต่ำมากจริงๆ ลูกหลานที่โง่แบบคุณ อยู่มานานขนาดนี้ ฉันเพิ่งเคยเจอครั้งแรกเลยนะ"

ตอนนี้เย่เฉินเห็นว่านพั่วจวินทั้งสามคนแล้ว ดังนั้นเขาจึงยิ้มพูดกับทั้งสามว่า:"มา พั่วจวิน ฉันจะแนะนำให้คุณรู้จัก นี่คือหัวหน้าสำนักฮงเหมินที่มีชื่อเสียงของเกาะฮ่องกง ฮงหยวนซาน และไอ้แก่นี้ กำลังสอนประสบการณ์บางอย่างในการอยู่ในวงการนี้ให้ฉันฟังอยู่ พวกคุณมาฟังด้วยกันสิ!"

ครูฝึกหลินที่ยืนอยู่ในสถานการณ์ตึงเครียดตรงหน้าเย่เฉิน ตอนนี้ได้มองย้อนกลับไปโดยไม่รู้ตัว

เดิมทีเขาคิดว่า ผู้ช่วยที่เย่เฉินเรียกมา มีทางเดียวคือต้องตาย

แต่เมื่อเขาเห็นคนที่เดินมา ทั้งร่างกายของเขาก็รู้สึกวูบวาบ วิงเวียนศีรษะทันที และดวงตาของก็เริ่มมองเห็นสิ่งต่างๆ ไม่ชัดแล้ว

เขาไม่เคยคิดฝันมาก่อนเลยว่า เขาจะได้เห็นว่านพั่วจวิน ประมุขของสำนักว่านหลง และสองในราชันสงครามของสำนักว่านหลงที่นี่!

ตอนนั้น ระหว่างการต่อสู้ที่ภูเขาเย่หลิงซาน คนภายนอกไม่รู้สถานการณ์ที่แท้จริงของการต่อสู้ ทุกคนคิดว่าสำนักว่านหลงได้บดขยี้ตระกูลเย่ไปแล้ว แต่พวกเขาไม่รู้ อันที่จริง สองในราชันสงครามแห่งสำนักว่านหลงตายในมือของเย่เฉิน

สำนักว่านหลงในตอนนี้ มีเพียงสามคนที่อยู่บนยอดปิรามิด คนหนึ่งคือว่านพั่วจวิน และอีกสองคนคือลู่เห้าเทียน และเฉินจงเหล่ย ตอนนี้อยู่ที่นี่กันหมดแล้ว

ว่านพั่วจวินส่ายหัวด้วยรอยยิ้ม จากนั้นมองไปที่เย่เฉิน และพูดอย่างเคารพว่า:"คุณเย่ หมาแก่ตัวนี้เห่าบ่อยขนาดนี้ คงจะทำให้คุณรำคาญสินะ ต้องการให้ผมทำให้เขาหุบปากเขาไหม?"

เย่เฉินยิ้มพูดว่า:"หมาชอบเห่าก็ปล่อยให้มันเห่าเถอะ สุนัขแก่ๆ แบบนี้วิ่งเร็วไม่ได้ กัดก็กัดไม่ได้ ถ้าคุณไม่ให้มันเห่า มันจะอึดอัดจนตายได้เลยนะ"

ฮงหยวนซานทนไม่ไหวอีกต่อไป เขามองไปที่ครูฝึกหลินที่ทำหน้าซื่ออยู่ และตะโกนอย่างโกรธเคืองว่า:"ครูฝึกหลิน คุณยืนบื้ออยู่ทำไมอีก ยังไม่รีบฆ่าพวกเขาซะ! ! !"

เฉพาะเวลานี้เท่านั้นที่ลู่เห้าเทียนสังเกตเห็นครูฝึกหลินที่ไม่ขยับเลย เขาขมวดคิ้ว และถามว่า:"เจ้าคือ…...หลินเฟยหยาง?"

เมื่อครูฝึกหลินได้ยินแบบนี้ ก็เหมือนจะตกใจตื่นขึ้นในช่วงที่วุ่นวาย จากนั้น พรุบ เขาคุกเข่าลงบนพื้น และพูดสั่นด้วยความเคารพอย่างสูง:"ข้าหลินเฟยหยาง…… ขอแสดงความเคารพต่อท่านประมุข! ขอแสดงความเคารพต่อพญาเสือแพรขาว! ขอแสดงความเคารพต่อพญาหมาป่าเนตรเขียว!"