ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4439

จู่ๆ ครูฝึกหลินก็คุกเข่าลงกับพื้น ทำให้ทุกคนที่อยู่ตรงนั้น ยกเว้นเย่เฉินlและคนของสำนักว่านหลง คนอื่นๆ เห็นแล้วต่างตกตะลึงราวกับว่าถูกฟ้าผ่า!

ต้องรู้ว่า ครูฝึกหลินมีความเป็นอยู่ที่สุดยอดที่ไม่เหมือนใครบนเกาะฮ่องกง

เมืองของเกาะฮ่องกงไม่ใช่เมืองใหญ่ แม้ว่าสถานที่นี่จะมีคนปะปนกันไป แต่ในสายตาของผู้เก่งกาจวิชาบู๊หลายๆ คน นี่ไม่ใช่สถานที่ที่เหมาะสมที่จะอยู่อาศัย

ยกตัวอย่างสมาชิกแก๊งบนเกาะฮ่องกง พวกเขาไม่ได้เจ๋งเหมือนในหนัง ต่อหน้าแก๊งจริงๆ พวกเขาเป็นแค่กลุ่มน้องชายที่เล่นดินทรายอยู่เท่านั้นเอง

สมาชิกแก๊งนี้ถ้าทำอะไรผิดสักอย่างแล้ว ถึงจะนั่งเรือ 1 ชั่วโมงไปTai O ก็ถือว่าหนีไปแล้ว ถ้าถูกเปิดเผยไปจริงๆ คาดว่าคนข้างนอกจะหัวเราะเยาะสุดๆ

นี่คือสาเหตุที่แก๊งชาวจีนจำนวนมาก ไปญี่ปุ่นหรือที่ไกลออกไปในอเมริกาเหนือเพื่อพัฒนา เหตุผลก็คือ ที่นี่ไม่มีที่ว่างให้พัฒนาจริงๆ

เป็นเพราะเหตุนี้เองที่ครูฝึกหลิน สามารถกลายเป็นยอดปิรามิดแห่งประสิทธิภาพการต่อสู้ ในหมู่สมาชิกของทั้งแก๊งเกาะฮ่องกงได้

แม้แต่ผู้อาวุโสอย่างฮงหยวนซาน ยังต้องให้เกียรติเมื่อเผชิญหน้ากับครูฝึกหลินเลย

แต่คนที่เป็นเหมือนดาวล้อมเดือน จู่ๆ ก็คุกเข่าลงให้คนอื่น และทั้งตัวก็สั่นเทาราวกับพาร์กินสัน ซึ่งมันล้มล้างมุมมองของทุกคนไปเลย

คนเหล่านี้พูดไม่ออกด้วยความตกใจ และฮงหยวนซานก็ยิ่งตกใจจนจิตวิญญาณล่องลอยหายไปเลย ยังไงซะ เขาก็เป็นผู้มากประสบการณ์ มันแตกต่างจากคนอื่นๆ ที่ตกใจจนสมองหยุดคิดไปแล้ว เขาเข้าใจประเด็นหลักในคำพูดของครูฝึกหลินทันที

"ท่านประมุข…...ท่านประมุขอะไรกัน? ! หรือว่าคนๆนี้…... คือประมุขแห่งสำนักว่านหลง? !"

เมื่อคิดเช่นนี้ เขาก็กลัวจนวิญญาณลอยหายไปหมด และสายตาก็จับจ้องไปที่ครูฝึกหลิน หวังว่าจะได้ข้อมูลที่ชัดเจนจากเขา

ในขณะนี้ ว่านพั่วจวินมองไปที่ครูฝึกหลิน ขมวดคิ้วเล็กน้อย และถามอย่างเย็นชาว่า:"คุณเป็นสมาชิกของวังว่านหลงงั้นหรือ?"

แต่ว่า การบีบบังคับของว่านพั่วจวิน บีบให้เขาเงยหน้าขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ และพบกับการจ้องมองที่เหมือนคบเพลิงของว่านพั่วจวิน

ในเวลานี้ เขาทรุดไปหมดทั้งตัว และร้องไห้เสียงดัง:"ท่านประมุข…...ข้าฝ่าฝืนระเบียบวินัยของสำนักว่านหลง เลยถูกไล่ออกจากสำนักว่านหลง…...ในช่วงสองปีที่ถูกไล่ออกมาไม่มีวันใดที่ข้าไม่อยากกลับสำนักว่านหลงเลย และยังหวังว่าท่านประมุขจะลดโทษ ให้ข้าสามารถยอมเป็นม้ารับใช้สำนักว่านหลงต่อไปได้……"

ว่านพั่วจวินหันกลับมามองลู่เห้าเทียน และถามว่า:"เห้าเทียน ทำไมเขาถึงถูกไล่ออก?"

ลู่เห้าเทียนตอบว่า:"ครับท่านประมุข ถ้าข้าจำไม่ผิด เขาน่าจะเป็นผู้ที่ฝ่าฝืนข้อห้าม และใช้ยาต้องห้ามในทางที่ผิดเพื่อแสวงหาความก้าวหน้าในผลการฝึกฝน จึงถูกไล่ออกจากสำนักว่านหลง"

ว่านพั่วจวินพยักหน้า จากนั้นมองไปที่ครูฝึกหลิน และถามเขาว่า:"คุณรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงไม่อนุญาตให้สมาชิกของสำนักว่านหลงใช้ยาต้องห้าม? !"

ครูฝึกหลินร้องไห้ไปพูดไปว่า:"ข้ารู้ดี แม้ว่ายาต้องห้ามจะช่วยเพิ่มกำลังได้มากในช่วงเวลาสั้นๆ แต่ส่วนสำคัญของยาเหล่านี้คือ การดึงศักยภาพของร่างกายมนุษย์ออกไปก่อน และมีผลเสียอย่างมากต่อตัวผู้ใช้เอง และผลเสียมีมากกว่าประโยชน์ ไม่คุ้มกับการสูญเสีย……"