ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4446

เย่เฉินพูดอย่างเย็นชา:"เท่าที่ฉันรู้ คุณไม่เพียงแต่มีไนท์คลับเท่านั้น แต่ยังมีโรงแรมอีกด้วย ฉันแค่ขอให้คุณบริจาคทรัพย์สินภายใต้ชื่อส่วนตัวของคุณ ไม่ได้บอกให้คุณบริจาคทรัพย์สินของฮงเหมินไปทั้งหมด คุณจะไร้ที่อยู่อาศัยได้อย่างไร?"

ฮงหยวนซานทำอะไรไม่ถูก และได้แต่พูดตรง ๆ ว่า:"ผมเข้าใจแล้ว ผมจะทำตามที่คุณบอก!"

เย่เฉินพูดอีก:"นอกจากนี้ คุณยังต้องจ่ายพันล้านดอลลาร์รวดแรกภายในสามวัน หากสำนักว่านหลงไม่ได้รับเงินภายในสามวัน งั้นถือว่าฉันขอจากคุณ คุณเข้าใจไหม?"

ฮงหยวนซานพยักหน้ารัวๆ และพูดว่า:"ไม่ต้องกังวล คุณเย่ ผมเข้าใจแล้ว เงินจะเข้าบัญชีของสำนักว่านหลงภายในสามวัน หากเงินก่อนนี้มีความล่าช้า จะฆ่าลูกชายของฉันกับมือเองเลย!"

ใบหน้าขอจงหยุนซานบึ้งมาก และพูดด้วยใบหน้าเศร้า:"ไม่ต้องกังวลพ่อ ผมจะโอนเงินก้อนนี้ให้ภายในสองวัน!"

เย่เฉินยิ้มเล็กน้อย และพูดกับว่านพั่วจวิน:"พั่วจวิน ต่อไปต้องระวังตรวจสอบเงินก้อนนี้ ในช่วงนี้ของทุกปีด้วย หากเงินถึงเวลาแล้วเงินยังไม่เข้า ก็ส่งคนไปหาผู้รับผิดชอบส่วนนี้โดยเร็วที่สุด"

ว่านพั่วจวิน ยอดฝีมือที่เพิ่งเข้าสู่แดนมืด แข็งแกร่งพอสมควรในจิตใจและจิตวิญญาณ แต่เขายังคงตกตะลึงกับวิธีนี้ของเย่เฉิน และไม่ได้สติเป็นเวลานาน

เย่เฉินใช้เวลาไม่ถึงมือ ก็แก้ปัญหาเงินทุนหมื่นล้านดอลลาร์สำหรับสำนักว่านหลงเป็นเวลาสิบปีได้ แม้แต่ว่านพั่วจวินเอง ก็ตะลึงกับประสิทธิภาพนี้ เทคนิคนี้และการจัดการขนาดเล็กนี้

สิ่งนี้ทำให้เขาชื่นชมเย่เฉินมากยิ่งขึ้นในใจ

มันแตกต่างจากวิธีวันๆ เอาแต่ยิ้มเขาของโดยสิ้นเชิง เย่เฉินสามารถโจมตีคู่ต่อสู้ได้ในขณะที่ยิ้มเสมอ แดนแบนนี้ มันไกลเกินเอื้อมสำหรับเขาอย่างสมบูรณ์

ดังนั้น เขาจึงกล่าวด้วยความเคารพว่า:"คุณเย่ โปรดวางใจได้เลย ผมจะตามเงินก้อนนี้ตรงเวลาอย่างแน่นอน!"

เย่เฉินอารมณ์เสียมากกับเสียงร้องกรี้ดของพวกเขา ดังนั้นเขาจึงพูดกับว่านพั่วจวินว่า:"พั่วจวิน คุณจดไว้หน่อย ตอนนี้มีใครกำลังร้องไห้อยู่ที่นี่ และเพิ่มเวลาให้พวกเขาอีกสองปี!"

พูดจบ ทุกคนก็หยุดร้องไห้ทันที และบางคนก็ไม่สามารถควบคุมใบหน้าได้ จึงฝืนเอามือปิดหน้าหรือกัดแขน

ในสายตาของพวกเขา เย่เฉินเป็นปีศาจที่ยิ่งกว่าปีศาจอีก และพวกเขายอมตายดีกว่า ยั่วยวนเย่เฉินอีกครั้ง

เย่เฉินถอนหายใจในเวลานี้ ส่ายหัวแล้วพูดว่า:"ฉันคิดว่ากู๋หว่าไจ๋ของเกาะฮ่องกงนั้นแข็งแกร่ง แต่ไม่นึกเลยว่าแค่รอบแรกก็ทนไม่ไหว น่าผิดหวังจริงๆ น่าเบื่อ ฉันจะออกไปก่อน"

หลังจากนั้น เขามองไปที่หลิวเจียฮุยซึ่งยังคงเต็มไปด้วยความประหลาดใจ และพูดด้วยรอยยิ้มว่า:"คุณหลิว ตามแผนก่อนหน้านี้ คืนนี้ฉันจะนอนบ้านคุณ ยังสะดวกไหม?"