ตอนนี้ หลิวม่านฉงมองที่เย่เฉิน แล้วถามเขา:"คุณมากำกับความยุติธรรม ทำไมต้องเข้าหาพ่อของฉันด้วย? เรื่องธุรกิจ เป็นเรื่องปลอมสินะ?'
เย่เฉินได้ยักไหล่:"คุยเรื่องธุรกิจใช่ว่าจะเป็นเรื่องเท็จ บริษัทนานาซู ขนส่งจำกัดเติบโตอย่างรวดเร็ว ทำให้ต้องมีแรงขับเคลื่อนมากขึ้น และในบริษัทย่อยของพ่อเธอมีแรงขับเคลื่อนที่มากพอ แต่ไม่สามารถสร้างผลกำไรได้ในอัตราที่สูง ฉะนั้น ร่วมมือกันทำธุรกิจนี้ต่างฝ่ายสามารถเติมเต็มจุดด้อยของซึ้งกันและกันได้ ถือเป็นผลดีต่อทั้ง2ฝ่าย"
หลิวม่านฉงเกิดข้อสงสัย จึงถามเย่เฉินว่า:"คุณมาทวงความยุติธรรม แล้วเกี่ยงข้องอะไรกับพ่อฉัน
เย่เฉินไม่อยากโกหกหลิวม่านฉง จึงส่ายหัว เเล้วพูดว่า:"เรื่องนี้ ยังเปิดเผยไม่ได้"
หลิวม่านฉงรู้สึกถึงบางอย่าง เธอมองเย่เฉิน พูดขอร้องว่า:"เย่เฉิน เราพึ่งรู้จักกันไม่นาน คำพูดฉันไม่มีน้ำหนักพอสำหรับคุณ แต่ฉันยังคงต้องขอร้องคุณ หากเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับพ่อฉัน ขอร้องคุณอย่าทำให้เขาต้องลำบากใจมาก……"
เย่เฉินอยู่ๆก็รู้สึกปวดใจ เมื่อเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยการขอร้องอ้อนวอนของหลิวม่านฉง
ดังนั้น เขายิ้มตอบ และถามเธอ:"เธอกับพ่อเธอคงจะสนิทกันมากสินะ?"
"ใช่…..."หลิวม่านฉงพยักหน้า ตอบอย่างจริงจังว่า:"ถึงแม้เขาจะทำผิดกับแม่ไว้ แต่ดูแลฉันกับน้องสาวอย่างจริงใจ เขาเป็น…...คนรักศักดิ์ศรีมาก…...ต่อให้ทำผิดก็ไม่ยอมรับ ถึงจะอยู่ต่อหน้าลูกสาวตัวเองก็ตาม เพราะฉะนั้นเขาจึงใช้การกระทำและสิ่งของทดแทน สิ่งเหล่านี้ฉันได้จดจำไว้ตั้งแต่เล็กจนโต……"
พูดไป หลิวม่านฉงเริ่มตาแดงและพูดอย่างเบาๆว่า:"แค่ว่านิสัยของฉันค่อนข้างเหมือนเขา เมื่ออยู่ต่อหน้าเขา ฉันจะไม่ยอมรับว่าฉันให้อภัยเขาแล้ว และไม่เคยทำหน้าดีๆ กับเขา……"
เมื่อได้ยินแบบนี้ เย่เฉินพยักหน้าแล้วตอบกลับ:"ฉันรับปากเธอ วางใจได้
"ขอบคุณมากนะ เย่เฉิน…..."ได้ยินอย่างนี้ หลิวม่านฉงถอนหายใจ
เธอมีความรู้สึกว่า เย่เฉินทวงความยุติธรรมในครั้งนี้ มีโอกาสสูงที่จะเกี่ยวข้องพ่อของเธอด้วย
ความหดหู่ในใจเหลิวม่านฉงเพิ่มขึ้นมากในชั่วพริบตา
เธอก็ไม่เข้าใจ วันนี้เธอพึ่งงเจอเย่เฉินเป็นเป็นครั้งแรก ได้ยินว่าเขาจะกลับในไม่ช้า แต่ในใจกลับรู้สึกไม่อยากให้ไปมากๆ
แต่ว่า เธอก็รู้ดี ตัวเองกับเย่เฉินเพิ่งจะรู้จักกัน ต่อให้ในใจไม่อยากให้ไปแค่ไหน ก็ไม่ควรแสดงความรู้สึกออกทางสีหน้า และเเล้ว เธอพยายามทำเป็นชิวๆ แล้วพูดว่า:"เวลาน้อยขนาดนี้ ถ้าคุณมีสถานที่ที่อยากไปให้รีบบอกกับฉันนะ ฉันจะช่วยนายจัดตารางให้"
เย่เฉินยิ้มตอบ:"ฉันก็ไม่ได้มาเที่ยว เพราะฉะนั้นจึงไม่มีสถานที่ที่อยากไป"
พูดถึงนี้ เย่เฉินนึกอะไรได้ เอ่ยปากว่า:"จริงสิ คุณม่านฉง ก่อนฉันจะกลับ คุณชวนฉันไปทานข้าวที่ซอยตลาดของเธออีกนะ!"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...