เย่เฉินเดินตามหลิวม่านฉง และขึ้นลิฟต์ไปที่ชั้นสามของวิลล่า
หลิวม่านฉงพาเย่เฉินไปที่กึ่งกลางของประตูสองบาน ชี้ไปที่ห้องทางด้านขวาและพูดกับเย่เฉินว่า “คุณเย่ นี่คือห้องรับแขกที่จัดให้คุณได้พักผ่อน เป็นห้องสวีทที่มีพื้นที่ประมาณแปดสิบตารางเมตร และมีห้องนั่งเล่น มีห้องนอน และห้องน้ำแยก”
เมื่อพูดอย่างนั้น เธอก็เปิดประตูห้อง และเดินเข้าไปพร้อมกับเย่เฉิน
ทันทีที่เดินเข้าประตู ก็คือห้องนั่งเล่นของห้องสวีทแห่งนี้ ซึ่งมีเนื้อที่ประมาณสามสิบตารางเมตร การตกแต่งหรูหรามาก มีเฟอร์นิเจอร์เครื่องใช้ทุกชนิดอย่างครบครัน
หลิวม่านฉงพูดกับเย่เฉินว่า “คุณเย่ก็ถือซะว่าที่นี่เป็นโรงแรม หากมีความต้องการอะไรให้โทรหาพ่อบ้านโดยตรงได้เลย เขาจะจัดให้คนมาให้บริการคุณโดยเร็วที่สุด นอกจากนี้ห้องของฉันก็อยู่ตรงข้ามกับห้องคุณ ถ้ามีเรื่องอะไรก็สามารถมาหาฉันได้”
เย่เฉินกล่าวขอบคุณว่า “โอเค คุณม่านฉง ฉันรู้แล้ว ขอบคุณ”
หลิวม่านฉงพยักหน้าและพูดอย่างเขินอายเล็กน้อยว่า “คุณเย่ มันดึกแล้ว ถ้าไม่มีอะไร ฉันก็ไม่รบกวนการพักผ่อนของคุณแล้ว”
เย่เฉินยิ้มและกล่าวว่า “โอเค คุณม่านฉงก็รีบไปพักผ่อนเถอะ”
หลิวม่านฉงพูดอย่างเร่งรีบว่า “โอ้ใช่แล้ว คุณเย่อย่าเรียกฉันว่าคุณม่านฉงแล้ว ให้เรียกฉันว่าม่านฉงโดยตรงก็พอแล้ว”
“โอเค” เย่เฉินก็ได้เกรงใจ และก็กล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้นต่อไปนี้เราก็มาเรียกชื่อกันและกันโดยตรงเถอะ ไม่ต้องเรียกว่าคุณอีกต่อไปแล้ว”
หลิวม่านฉงหน้าแดงเล็กน้อย และพูดด้วยเสียงต่ำว่า “คุณเย่สามารถเรียกฉันว่าม่านฉงโดยตรงได้ แต่ตามนิสัยของเรา เรายังคงชอบเรียกผู้ชายว่าคุณ
หลังจากพูด เธอก็ถามเย่เฉินอีกครั้งว่า “คุณเย่ ปกติคุณใช้แอปสื่อสารอะไร WeChat หรือ WhatsApp เหรอ?”
เย่เฉินกล่าวว่า “ฉันใช้ WeChat แต่ดูเหมือนว่าที่ของพวกคุณจะใช้ WhatsApp เป็นส่วนมากใช่ไหม?”
“ใช่” หลิวม่านฉงกล่าวว่า “คนส่วนใหญ่จะใช้ WhatsApp แต่ก็มีบางคนใช้ทั้งสองแอป เพราะยังไงทุกคนก็มีเพื่อนอยู่ในแผ่นดินใหญ่มากมาย”
ไทม์ไลน์ของเขาถูกตั้งค่าให้ปรากฏให้เห็นเป็นเวลาครึ่งปี แต่เขาไม่ได้โพสต์ไทม์ไลน์สักข้อเลยในช่วงหกเดือนที่ผ่านมา
หลิวม่านฉงพบว่าในไทม์ไลน์ของเย่เฉินว่างเปล่า และรู้สึกหดหู่ในใจเล็กน้อย
อย่างไรก็ตามหลิวม่านฉงเปลี่ยนความคิด และมันก็สอดคล้องกับตัวละครของเย่เฉินที่ไม่ชอบโพสต์ในไทม์ไลน์ เขาเป็นคนที่ไม่ค่อยโอ้อวดอยู่แล้ว และปกติเขาก็จะเป็นคนประเภทที่ไม่ค่อยโพสต์ไทม์ไลน์ และแสดงตัวเอง
........
ในคืนนี้ หลิวม่านฉงนอนพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียง แทบจะนอนไม่หลับเลยทีเดียว
ตั้งแต่เล็กจนโต นี่เป็นครั้งแรกที่เธอนอนไม่หลับเพราะผู้ชายคนหนึ่ง

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...