ดังนั้น เขาลังเลอยู่นาน แต่ก็ยังฝืนพูดกับเย่เฉินว่า:"คุณเย่ เจ้าเทียนเซิงเป็นคนหยิ่งผยอง แถมไม่เคยเสียเปรียบอะไรช่วงหลายปีที่ผ่านมา ดังนั้นเขาทำอะไรไม่เคยผ่านสมอง และไม่สนใจผลที่จะตามมา แต่อย่างที่เขาพูด เขารู้จักกับฉันมาหลายปีแล้ว ฉันทนไม่ได้จริงๆ ที่จะเห็นเขาตายจริงๆ และฉันขอให้คุณโปรดเมตตา ให้เขามีชีวิตอยู่รอดด้วยเถอะ"
เย่เฉินเยาะเย้ย:"เขามาอวดดีกับฉันตั้งมากมาย ถ้าฉันปล่อยเขาไปแบบนี้ คุณจะให้ฉันเอาหน้าไปที่ไหน?"
หลิวเจียฮุยรีบพูดว่า:"คุณเย่...... ผมไม่ได้หมายความว่าจะให้คุณหยุดเอาความผิดเขา...... ผมแค่หวังว่าคุณจะเปลี่ยนวิธีการเอาผิด อย่างน้อยก็ไว้ชีวิตเขาด้วยเถอะ......"
หยางเทียนเซิงรีบพยักหน้า และขอร้องว่า:"นั่นสิคุณเย่…... ขอแค่คุณสามารถไว้ชีวิตหมาๆของผมได้ คุณจะให้ผมทำอะไร ผมก็จะทำทันทีโดยไม่รีรอ……"
ขณะที่พูด หยางเทียนเซิงก็รีบพูดว่า:"คุณเย่ ผมสามารถชดใช้ค่าเสียหายได้! คุณแค่บอกจำนวนเงินเท่านั้น!"
เย่เฉินเย้ยหยัน:"ไม่ใช่ว่าฉันดูถูกคุณ มีหลายคนที่อยากใช้เงินเพื่อแลกกับให้ฉันเมตตา แต่คุณเป็นคนที่ยากจนที่สุดในนี้อย่างแน่นอน"
เย่เฉินถามด้วยความดูถูกเล็กน้อย:"มูลค่าตลาดของบริษัทของคุณมีเท่าไหร่?"
หยางเทียนเซิงลังเลว่า:"เกือบ 3 พันล้านดอลลาร์ฮ่องกง…..."
เย่เฉินพูดอย่างดูถูก:"แปลงเป็นดอลลาร์สหรัฐฯ แค่ 400 ล้านหยวน พูดตามตรง มันยังไม่พอสำหรับฉันเลย นอกจากนี้ ฉันประเมินว่าทรัพย์สินทั้งหมดของคุณรวมกันเป็นพันล้านดอลลาร์ คุณถามฮงหยวนซานดู ว่าจงหยุนชิวสัญญาอะไรกับฉันเมื่อวาน เพื่อแลกกับการให้อภัยจากฉัน"
"จงหยุนชิว? !" หยางเทียนเซิงอุทาน จากนั้นมองไปที่ฮงหยวนซานด้วยความกลัว รอคำตอบจากเขา
ฮงหยวนซานพูดอย่างเย่อหยิ่งในเวลานี้:"ฉันจะบอกให้นะไอ้แซ่หยาง เมื่อวานจงหยุนชิวสัญญากับคุณเย่ว่า เขาจะจ่ายเงินชดเชยจำนวน 10 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ในอีก10 ปีข้างหน้า!"
ก่อนหน้านี้ไม่เชื่อสิ่งที่หลิวเจียฮุยพูด ตนจึงเสียเปรียบครั้งใหญ่ ตอนนี้ ทุกคำที่หลิวเจียฮุยพูดกับตน มาจากก้นบึ้งของหัวใจทั้งนั้น น่าเสียดายที่เมื่อกี้ตนหน้ามืดตามัว ไม่ได้ฟังคำพูดเกลี้ยกล่อมของเพื่อนคนนี้ และตอนนี้ก็สายเกินไปที่จะเสียใจแล้ว
แต่ว่า เขายังไม่เข้าใจเรื่องหนึ่ง:"เย่เฉินคนนี้ ใหญ่แค่ไหนกัน ที่สามารถทำให้จงหยุนชิวสัญญาว่าจะจ่ายเงินชดเชย 10,000 ล้านเหรียญสหรัฐใน 10 ปีได้?"
"ถ้าจงหยุนชิวสามารถแก้ปัญหาได้ โดยใช้เงิน 10 พันล้าน แล้วฉันจะต้องใช้เงินเท่าไหร่ถึงจะได้ล่ะ? ! ฉันมีเงินน้อยกว่าจงหยุนชิวมากเลยนะ!"
ในตอนที่เขาไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร หลิวเจียฮุยมองไปที่เย่เฉิน และพูดอ้อนวอน:"คุณเย่ ผมว่าเทียนเซิงก็รู้สึกผิดแล้ว ถ้าคุณคิดว่ายังไม่หายแค้น ก็ให้โอกาสเขาชดใช้คุณสักครั้ง ไว้ชีวิตเขาสักครั้ง……"
เย่เฉินยิ้มถามเขาว่า:"คุณอยากให้ฉันไว้ชีวิตอะไรของเขา?"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...