ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4475
"หา?"
หลิวเจียฮุยตกตะลึงกับคำถามของเย่เฉิน และพูดโดยไม่รู้ตัวว่า:"ก็คือ…...ก็คือไว้ชีวิตเขาไง…...แม้ว่าคุณจะตีขาเขาหักก็ได้…..."
เย่เฉินร้องฮึ มองไปที่หยางเทียนเซิง และพูดว่า:"มา คุณพูดเอง คุณจะให้ฉันไว้ชีวิตอะไรของคุณ?"
หยางเทียนเซิงโพล่งออกมาโดยไม่ลังเล:"ชีวิตหมา! ไว้ชีวิตหมาๆ ของผม! ได้โปรดคุณเย่โปรดเมตตา ไว้ชีวิตหมาๆ ของผมด้วยเถอะ!"
เย่เฉินพยักหน้า และพูดว่า:"ในเมื่อคุณหลิวก็ขอร้องให้คุณแล้วด้วย คุณอยากให้ฉันไว้ชีวิตหมาๆ ของคุณ มันก็ไม่ใช่เรื่องยาก เนื่องจากตอนนี้ฉันอารมณ์ดี ฉันจะให้ทางออกแก่คุณแล้วกัน"
พูดจบ เย่เฉินพูดเตือน:"ฟังให้ดี ฉันจะให้วิธีแก้ปัญหาแก่คุณ ถ้าคุณตกลง งั้นเรื่องนี้ก็จบแค่นี้ ถ้าคุณไม่ตอบตกลง เรื่องนี้จะให้ฮงหยวนซานจัดการทั้งหมด"
เมื่อหยางเทียนเซิงได้ยินเล่นนี้ ก็รู้สึกประหลาดใจและมีความสุข และโพล่งออกมาว่า:"คุณเย่ ไม่ต้องห่วง ผมจะตกลงอย่างแน่นอน!"
เย่เฉินโบกมือ และพูดเบา ๆ :"อย่าเพิ่งตอบตกลงเร็วนัก รอฉันพูดเสร็จแล้ว คุณค่อยบอกฉันก็ได้ ว่าคุณตอบตกลงหรือไม่"
หยางเทียนเซิงรีบพูดว่า:"เชิญพูดครับ!"
เย่เฉินเหลือบมองเขา แล้วชี้ไปที่ฮงหยวนซาน พูดว่า:"ตอนนี้คุณร่างเอกสาร ตั้งราคา 10,000 ดอลลาร์ฮ่องกง และขายบริษัทบันเทิงของคุณให้ฮงหยวนซาน จากนี้ไปคุณห้ามก้าวเข้าวงการบันเทิงเด็ดขาด"
"อะไรนะ? !"หยางเทียนเซิงทรุดตัวลงทันที และโพล่งออกมา:"นี่คือความพยายามครึ่งชีวิตของผมเลยนะ!"
เย่เฉินขมวดคิ้ว:"คุณหมายความว่าจะไม่ยอมรับงั้นหรือ?"
เย่เฉินพูดนิ่ง ๆ :"คุณอย่าพูดเร็วเกินไป ฉันเพิ่งเสนอวิธีแก้ปัญหานี้ แต่เขาอาจจะไม่ยอมก็ได้"
ตอนนี้หยางเทียนเซิงรู้สึกว่าเลือดทั้งหมดของเขาหยดลงมาจากหัวใจจนหมดเลย
ฉันจะยกรากฐานที่ทำงานหนักมาครึ่งชีวิตให้คนอื่นได้อย่างไร
แต่เห็นสถานการณ์นี้วันนี้ เขาก็หนีไม่พ้นแล้ว
แม้แต่จงหยุนชิวก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา ดังนั้นเขาจะหนีได้อย่างไร?
ดังนั้น ถ้าอยากมีชีวิตรอด วิธีเดียวคือยอมรับเงื่อนไขของเขา
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...