ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4477
เพราะเขายังไม่ได้รับการศึกษาระดับอุดมศึกษาที่สมบูรณ์ เย่เฉินจึงเข้าใจความรู้สึกอยากเรียนแต่ไม่มีโอกาส
นั่นเป็นเหตุผลที่เขาหวังที่จะช่วยเซวียซือหยู่เรียนต่อ จนกว่าเซวียซือหยู่จะไม่อยากเรียนแล้ว
เซวียซือหยู่รู้สึกขอบคุณเย่เฉินมาก ดังนั้นเธอจึงกล่าวขอบคุณอย่างสุดซึ้ง:"ไม่ต้องห่วงค่ะคุณเย่ ฉันจะพยายามเรียนให้จบ และจะไม่ทำให้คุณผิดหวังแน่นอน…... "
เย่เฉินพูดอย่างจริงจัง:"คุณไม่จำเป็นต้องสนใจความรู้สึกของฉัน ขอแค่คุณอย่าให้ตัวเองผิดหวังก็พอ"
"ฉันเข้าใจแล้วค่ะ!"เซวียซือหยู่พยักหน้าอย่างแรง
เย่เฉินถามเธอว่า:"ในเมื่อคุณคิดที่จะกลับไปเรียน งั้นคุณก็ไม่ต้องอยู่ที่เกาะฮ่องกงแล้วใช่ไหม?"
"ใช่ค่ะ…..."เซวียซือหยู่พูดว่า:"ฉันได้หนังสือแจ้งการรับเข้าเรียนแล้ว ฉันแค่ต้องดำเนินการลงทะเบียนให้เสร็จสิ้นภายในเวลาที่กำหนด จากนั้นก็อัปเดตวีซ่าก่อนไป"
"โอเค"เย่เฉินพยักหน้า และถามเธออีกครั้ง:"คุณเรียนวิชาเอกอะไร ที่มหาวิทยาลัยโตเกียว?"
เซวียซือหยู่รีบพูดว่า:"ฉันเรียนคณะเศรษฐศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยโตเกียว กำลังศึกษาบัณฑิตวิทยาลัยเศรษฐศาสตร์"
เย่เฉินพูดด้วยความประหลาดใจ:"เศรษฐศาสตร์ มันต้องรวมกับการปฏิบัติด้วย ไม่ใช่เอาแต่เรียนให้หนัก"
เซวียซือหยู่พยักหน้า:"ถ้าไม่ใช่เพราะเกิดเรื่องที่บ้าน เดิมทีคิดจะหาบริษัทเพื่อฝึกงาน"
ในเวลานี้ ฮงหยวนซานก็เห็นด้วยกับคำพูดของเย่เฉิน และพูดกับเซวียซือหยู่ด้วยรอยยิ้มว่า:"คุณเซวีย คุณเย่พูดถูก คนแก่อย่างผมเรียนมาน้อย และถือกำเนิดมาจากสามัญชน ยังต้องขอให้นักเรียนดีเด่นอย่างคุณเซวียมาช่วยเยอะๆ ! "
เซวียซือหยู่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้าพูดว่า:"คุณเย่ งั้นฉันจะทำให้ดีที่สุด!"
เย่เฉินพยักหน้าเล็กน้อย และพูดกับฮงหยวนซานว่า:"เอาล่ะคุณฮง คุณและคุณหยางยังมีสัญญาที่น้องเซ็น รีบไปเข้าเรื่องกันเถอะ"
ฮงหยวนซานรีบโค้งคำนับ และพูดว่า:"คุณเย่ ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อนนะครับ!"
พูดจบ เขาดึงหยางเทียนเซิงขึ้น โยนให้ลูกน้องที่อยู่ข้างหลัง และสั่งว่า:"เฝ้าเขาไว้ให้ดี เดี๋ยวตอนออกไป อย่าให้เขาพูดเรื่องมั่วๆ "
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...