ทั้งคู่ไม่เข้าใจว่าทำไมเฟ่ยเข่อซิน หัวหน้าตระกูลเฟ่ยถึงถ่อมตนกับเย่เฉินขนาดนี้
ในเวลานี้ เย่เฉินพูดกับเฟ่ยเข่อซินว่า:"คุณเฟ่ย ฉันจะแนะนำเพื่อนสองคนให้คุณรู้จัก"
พูดจบ เขาก็ชี้ไปที่หลิวเจียฮุยที่อยู่ข้างๆ แล้วพูดว่า:"นี่คือหลิวเจียฮุยผู้โด่งดังบนเกาะฮ่องกง คุณหลิว คนถัดจากเขาคือฟางเจียซิน ภรรยาของเขา คุณฟาง"
เฟ่ยเข่อซินตกใจเมื่อได้ยินชื่อของทั้งสองคน
เธอรู้ว่าครั้งนี้เย่เฉินมาที่เกาะฮ่องกง เพื่อช่วยเฉินจ้างโจงแก้ปัญหาที่นี่ และเธอก็รู้ว่าคนที่ต้องการชีวิตของเฉินจ้างโจง คือหลิวเจียฮุยคนที่ร่ำรวยที่สุดบนเกาะฮ่องกง
แต่เธอไม่คาดคิดจริงๆ ว่าเย่เฉินจะพาหลิวเจียฮุยมาที่นี่ และดูจากสถานการณ์นี้แล้ว หลิวเจียฮุยดูเหมือนจะเป็นเพื่อนกับเย่เฉิน และไม่รู้สึกถึงอันตรายเลย
ในตอนที่เธอประหลาดใจ หลิวเจียฮุยก็ยื่นมือออกไป และกล่าวด้วยความเคารพว่า:"สวัสดีครับ คุณเฟ่ย กระผมหลิวเจียฮุย ผมชื่นชมคุณมานานแล้วครับ ไม่คิดว่าวันนี้จะได้เจอคุณที่เกาะฮ่องกง รู้สึกเป็นเกียรติมากจริงๆ!"
เฟ่ยเข่อซินเก็บความตกใจไว้ มองไปที่หลิวเจียฮุย ยื่นมือออกมาจับมือกับเขาเบา ๆ แล้วยิ้มพูดทันที:"ที่แท้ก็คือคุณหลิวที่มีชื่อเสียงโด่งดัง ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ!"
ฟางเจียซินที่อยู่ข้างๆ ก็พูดอย่างประหม่า:"เฟ่ย…...สวัสดีค่ะคุณเฟ่ย ฉันฟางเจียซิน ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ!"
เฟ่ยเข่อซินพยักหน้าเล็กน้อย และพูดด้วยรอยยิ้ม:"สวัสดีค่ะ คุณนายหลิว"
ในเวลานี้ หลิวเจียฮุยรีบตีสนิท และพูดว่า:"คุณเฟ่ย ผมกับคุณเย่มีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน และคุณก็เป็นเพื่อนที่ดีของคุณเย่ ที่คุณมาที่เกาะฮ่องกงในครั้งนี้ ต้องให้โอกาสผมมอบมิตรภาพในฐานะเจ้าของบ้านสักครั้ง!"
เย่เฉินยิ้มพูดสบายๆ :"พูดตามตรง วันนี้มีแขกผู้มีเกียรติสองท่าน คุณเฟ่ยเป็นคนแรก และเดี๋ยวยังมีอีกท่านหนึ่ง อาจจะต้องรออีกสักหน่อย"
เมื่อหลิวเจียฮุยได้ยินสิ่งนี้ เขาไม่ได้นึกถึงเฉินจ้างโจงเลย เขาอดไม่ได้ที่จะถามด้วยความประหลาดใจ:"คุณเย่ คุณยังมีแขกผู้มีเกียรติอีกคนหนึ่งงั้นหรือ? ไม่ทราบว่าแขกผู้มีเกียรติท่านนี้เป็นใครกันครับ? หรือว่า…...เป็นคนจากตระกูลอานที่มีชื่อเสียงโด่งดังงั้นหรือ?"
เย่เฉินยิ้มเล็กน้อย:"แขกผู้มีเกียรติคนนี้เป็นผู้อาวุโสของฉัน และเขามีความสัมพันธ์ที่หนาแน่นกับพ่อของฉัน ส่วนเขาชื่อแซ่อะไร คุณหลิวอย่าถามลึกมากนัก"
หลิวเจียฮุยคิดในใจ:"แม้แต่เฟ่ยเข่อซินก็ยังให้เกียรติเย่เฉินมาก งั้นแขกผู้มีเกียรติคนที่สองของเย่เฉิน อาจจะใหญ่กว่าเฟ่ยเจ่อซินเสียอีก! บางทีอาจเป็นตระกูลอานที่ฉันเดา ถ้าเป็นอย่างนั้น วันนี้ฉันมันโชคดีจริงๆ!"
เมื่อคิดเช่นนี้ เขาก็ตบหน้าอกทันที และพูดกับเย่เฉินว่า:"คุณเย่ ไม่ต้องห่วง สนามบินนี้มีหุ้นส่วนของผม และจัดการห้องรับรองวีไอพีนั้นมันง่ายมากๆ คุณรอสักครู่ ผมจะจัดการให้"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...