เมื่อได้ยินเสียงนี้ เฉินจ้างโจงก็สั่นไปทั้งตัว
จากนั้นเขาเงยหน้าขึ้น มองไปทางเสียง จู่ๆก็พบว่า เย่เฉินกำลังมองมาที่เขาด้วยรอยยิ้ม
เขาตกใจจนพูดไม่ออกทันที:"คุณเย่…...คุณ…...คุณมาได้ไง?"
เย่เฉินมองเฉินจ้างโจง และอดไม่ได้ที่จะแปลกใจเล็กน้อยเพราะเฉินจ้างโจงแก่แล้ว และโทรมไปเยอะ หลังจากไม่ได้เจอกันมาหลายวัน
คาดว่า ช่วงนี้เขาคงจะถูกทรมานมามากแน่ๆ
ดังนั้น เย่เฉินยิ้มเล็กน้อยและพูดอย่างเป็นกันเองว่า:"ฉันอยู่ที่นี่มาสองสามวันแล้ว คุณจะกลับบ้าน เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ฉันไม่มีทางไม่สนใจได้หรอก ที่ฉันมาเกาะฮ่องกงในครั้งนี้ ก็เพื่อให้แน่ใจว่าคุณสามารถกลับบ้านได้อย่างปลอดภัย และเพื่อให้แน่ใจว่าหลังจากนี้ไป จะไม่มีใครกล้าแตะต้องคุณแม้แต่ปลายนิ้ว"
เฉินจ้างโจงรีบพูดว่า:"คุณชายเย่…… หลิวเจียฮุยเอาอ้านฮัว30 ล้านดอลลาร์สหรัฐออกมา และคิดจะเอาชีวิตของผมอย่างเดียว การมารับฉันในเวลานี้มันอันตรายมากนะครับ……"
"ไม่อันตราย"เย่เฉินยิ้ม ชี้ไปที่ว่านพั่วจวินข้างๆ แล้วพูดว่า:"ลุงโจง ฉันขอแนะนำให้คุณรู้จัก นี่คือประมุขแห่งสำนักว่านหลง ว่านพั่วจวิน ถ้าต่อไปใครกล้ามีแรงจูงใจที่จะฆ่า หรือกล้าขวางคุณกลับบ้าน ฉันจะทำให้เขาแลกด้วยความเจ็บปวดอย่างมากแน่นอน"
ว่านพั่วจวินที่อยู่ข้างๆพูดด้วยความเคารพว่า:"ลุงโจง ไม่ต้องกังวล มีคุณเย่กับผมอยู่ด้วย บนเกาะฮ่องกงจะไม่มีใครกล้าทำอะไรคุณเด็ดขาด!"
เฉินจ้างโจงรู้สึกซาบซึ้งอย่างมากทันที ดวงตาของเขาแดงก่ำ เขาพยายามกลั้นน้ำตาอย่างเต็มที่ และพูดสะอื้นว่า:"คุณชายเย่…... ผมไม่มีโอกาสตอบแทนหนี้บุญคุณที่ติดคุณชายฉางอิงมาตลอดเลย และตอนนี้ก็ติดหนี้บุญคุณต่อคุณมากขนาดนี้อีก ผมรู้สึกผิดมากจริงๆ ……"
เมื่อพูดถึงนี้ เขามองเย่เฉิน และพูดอย่างหนักแน่นว่า:"คุณชายเย่ ต่อจากนี้ไป ตราบใดที่คุณต้องการ คนแก่ๆ อย่างผม จะไม่ลังเลที่จะทำแน่นอน!"
เดิมทีเย่เฉินอยากรับเฉินจ้างโจงมาเป็นลูกน้องเขาจริงๆ ให้เขาช่วยตนจัดการเงินทุนและอุตสาหกรรมที่มากขึ้นเรื่อยๆ
เฉินจ้างโจงรู้ว่า ในเมื่อเย่เฉินบอกว่าจะช่วยเขาแก้ปัญหาเรื่องกลับบ้าน คงได้ติดต่อกับหลิวเจียฮุยก่อนหน้านี้แล้วแน่ๆ
เมื่อเขาได้ยินว่าชายหนุ่มที่อยู่ข้างๆ เย่เฉิน คือว่านพั่วจวินที่มีชื่อเสียง เขาก็กังวลมาก กังวลว่า เย่เฉินจะใช้ความรุนแรงกับหลิวเจียฮุย
เมื่อเขาได้ยินเย่เฉินบอกว่าจะพาเขาไปพบเพื่อนเก่าสองคน เขายิ่งกังวลมากขึ้นไปอีกว่า หลิวเจียฮุยกับฟางเจียซินจะถูกเย่เฉินควบคุมไว้
แม้ว่าเขาจะรู้อยู่เสมอว่า ความตั้งใจที่จะฆ่าเขาของหลิวเจียฮุย ไม่มีทางตายไปแน่ แต่ตัวเขาเองก็ไม่มีความตั้งใจที่จะปล่อยให้หลิวเจียฮุยตาย
สำหรับฟางเจียซิน เขาไม่ได้โกรธหรือโทษเลย
ดังนั้น เขาจึงกลัวว่าเย่เฉินจะใช้วิธีที่รุนแรงจัดการกับพวกเขา

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...