ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4491
ตอนนี้หลิวเจียฮุย กำลังโกรธอย่างมาก
เขาพูดด้วยน้ำเสียงตะคอก เเต่เฉินจ้างโจง
กล่าวด้วยท่าทางค่อนข้างรู้สึกผิด:"คุณหลิว ไม่ได้เจอกันนานเลยครับ"
"เจอเหี้ยไรล่ะ!"หลิวเจียฮุยชี้เฉินจ้างโจง พูดด่าว่า:"มึงแม่งกล้าดีจริงๆ ยังกล้ามาเจอฉันอีก! มึงไม่กลัวตายจริงๆงั้นหรือ!"
เย่เฉินที่อยู่ข้างๆ พูดอย่างเย็นชา:"คุณหลิว คุณปฏิบัติต่อแขกผู้มีเกียรติของฉันแบบนี้ มันดูไม่ไว้หน้าฉันเย่เฉินไปหน่อยไหม?"
หลิวเจียฮุยรู้สึกตัวทันที แล้วก็ตัวสั่นด้วยความตกใจ
จากนั้นเขาก็รู้ตัวว่า เย่เฉินเป็นคนพาหลิวเจียฮุยเข้ามา
ดังนั้น เขาจึงถามเย่เฉินอย่างประหม่า:"คุณเย่ คุณ…... คุณรู้จักเขาได้อย่างไร?"
เย่เฉินพูดอย่างขมวดคิ้ว:"ลุงโจงเป็นเพื่อนของพ่อฉัน"
เมื่อพูดอย่างนั้น เย่เฉินมองไปที่หลิวเจียฮุย และถามเขาว่า:"คุณหลิว คุณยังต้องถามอีกไหมว่าพ่อของฉันเป็นใคร?"
หลิวเจียฮุยพยักหน้าโดยไม่รู้ตัว
ตอนนั้น เขาเคยพบเย่ฉางอิงเเค่ครั้งเดียว ยิ่งไปกว่านั้น เย่ฉางอิงเสียไป20ปีแล้ว เขานึกคนๆนี้ออกไม่ได้เลย
เย่เฉินมองเขา ยิ้มเล็กน้อย และพูดทีละคำว่า:"คุณหลิว พ่อของฉันชื่อเย่ฉางอิง เย่ฉางอิงของตระกูลเย่แห่งเย่นจิง คุณคงลืมไปแล้ว คุณพูดเองแต่กลับลืมเองได้ ผ่านไปตั้งหลายปี ไม่รู้คุณยังจำพ่อของฉันอีกได้ไหม?"
"เย่ฉางอิง…… "หลิวเจียฮุยพูดพึมพำซ้ำๆในปาก ขมวดคิ้วแน่น
ทันใดนั้น เขาก็นึกถึงชายวัยกลางคนที่บินมาจากแผ่นดินใหญ่ เพื่อมาพบเขาที่เกาะฮ่องกงโดยเฉพาะ
ดังนั้น หลิวเจียฮุยในตอนนั้น ได้ลืมสิ่งที่สัญญาไว้กับเย่ฉางอิงในทันที
ด้วยกาลเวลาผ่านไป เขาค่อยๆลืมไปว่าเคยมีเย่ฉางอิง คนๆนี้
แต่ว่า เมื่อวันนี้ได้ยินชื่อนี้จากปากของเย่เฉินอีกครั้ง ความทรงจำเกี่ยวกับเย่ฉางอิงได้ฟื้นฟูขึ้นมาทันที
เขามองไปที่เย่เฉินอย่างไม่น่าเชื่อ:"คุณ…...คุณคือลูกชายของเย่ฉางอิง?! นี่…...เป็นไปได้ยังไง ผมได้ยินมาว่าครอบครัวของพวกเขา…...ตายกันหมดแล้ว!"
เย่เฉินพูดอย่างเย็นชา:"ขอโทษนะ ฉันทำให้คุณผิดหวัง ฉันยังมีชีวิตอยู่"
หลิวเจียฮุยตัวสั้นด้วยความตกใจ แล้วรีบสะบัดมือ:"คุณเย่……ผม…...ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น……"
จากนั้น เขานึกถึงบางสิ่ง มองไปที่เย่เฉิน เบิกตากว้างและพูดว่า:"คุณเป็นลูกชายของเย่ฉางอิง…… งั้นหมายความว่าคุณไม่ใช่คนของบริษัท นานาซูขนส่ง จำกัดสินะ……"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...