ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4495

สิ่งที่เย่เฉินพูดมา ทำให้หลิวเจียฮุยตกใจจนเกือบหน้ามืด

เขาแอบพูดในใจด้วยความกลัว:"จงหยุนชิวลูกที่ไม่ได้ความคนนั้นได้ยั่วเย้าเย่เฉิน ก็ถูกเย่เฉินแบล็กเมล์ด้วยเงินหมื่นล้านดอลลาร์เป็นเวลาสิบปี ฉันทำให้พ่อของเย่เฉินขุ่นเคืองเมื่อ 20 ปีที่แล้ว และยังผิดคำพูด จากมุมมองนี้ ความผิดของฉัน…... มากกว่าจงหยุนชิวเสียอีก……"

เมื่อคิดถึงนี้ เสียงของเขาแทบจะร้องไห้สะอื้น และยังคงพูดอ้อนวอน:"คุณเย่ เป็นความผิดของผมทั้งหมด ที่คำพูดไม่น่าเชื่อถือ และกลับคำพูด ผมรู้สึกผิดแล้วจริงๆ ผมยอมบินข้ามคืนไปคุกเข่าขอโทษต่อหน้าหลุมศพของพ่อคุณเย่ฉางอิง และยอมคุกเข่าขอโทษไอ้โจง ขอแต่คุณสามารถยกโทษให้ผมในครั้งนี้ได้ จากนี้ไป ผมจะไม่ทำให้ไอ้โจงต้องลำบากใจอีก และให้ไอ้โจงเป็นน้องชายต่างสายเลือดของผม หากคุณต้องการผมหลิวเจียฮุย แค่ประโยคเดียว ผมหลิวเจียฮุยจะทำให้เต็มที่!"

เย่เฉินพูดเยาะเย้ย:"คุณหลิว คุณกับฉันรู้จักกันได้สักระยะแล้ว คุณคิดว่าฉันเป็นคนว่าพูดง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ?"

หลิวเจียฮุยสะอื้น และพูดว่า:"คุณเย่ เห็นแก่ผมที่อายุปูนนี้แล้ว โปรดยกโทษให้ผมในครั้งนี้ด้วยเถอะ……"

เย่เฉินถามเขาอีก:"แล้วคุณคิดว่าฉันเย่เฉิน เป็นคนใจดีขนาดนั้นเหรอ? คุณอายุปูนนี้แล้ว แล้วจงหยุนชิวไม่แก่เหรอ? หรืออายุของเขาอ่อนกว่าคุณงั้นเหรอ? !"

"นี่……นี่……"เมื่อหลิวเจียฮุยโดนเย่เฉินไล่ต้อน ดูเหมือนจะไม่ให้โอกาสเขาเลย เขาจึงพูดได้แค่:"คุณเย่ เห็นแก่หน้าของม่านฉง ให้โอกาสผมแก้ตัวใหม่สักครั้งด้วยเถอะ!"

"ม่านฉง?"เย่เฉินยิ้มและพูดอย่างจริงจัง:"คุณม่านฉงเป็นหญิงสาวที่ดีจริงๆ และเธอแตกต่างจากคุณโดยสิ้นเชิง คุณเป็นคนต้อยต่ำที่ไร้ซึ่งความเชื่อถือ แต่เธอสามารถรักษาสัญญาของเธอได้เสมอ!"

หยุดชะงัก เย่เฉินก็พูดอีกว่า:"เธอสัญญากับพ่อค้าแม่ค้าที่แผงขายขนมข้างทางเมื่อสิบกว่าปีที่แล้วว่า จะไม่เพิ่มค่าเช่าแผงอีก และเธอก็ทำได้จริงๆ แล้วคุณล่ะ? คุณเคยทำอะไรที่รักษาสัญญาได้นานกว่าสิบปีติดต่อกันหรือไม่? "

หลิวเจียฮุยไม่รู้จะตอบอย่างไรอยู่พักหนึ่ง

เย่เฉินพูดต่อ:"หลิวเจียหุย หากคุณสามารถพูดเรื่องที่เกี่ยวกับการรักษาสัญญาของคุณได้สักสามเรื่อง ฉันอาจพิจารณาเริ่มจากลงโทษเบาไปหนักกับคุณ แต่ถ้าคุณพูดไม่ได้ ก็อย่าเอาคุณม่านฉงออกมาเป็นโล่กัน คุณก็อายุ 50 ปีแล้ว ยังใช้ลูกสาวเป็นเกราะป้องกันเมื่อเจอปัญหาอีก คุณไม่กลัวที่จะถูกหัวเราะเยาะเมื่อข่าวกระจายออกไปรึไง?"

หากความจริงใจมากไป เย่เฉินอาจจะเห็นด้วย แต่ตนเองอาจจะตัองเจ็บตัวไปด้วย

หลังจากคิดดูแล้ว เขาพูดอย่างลังเลว่า:"คุณเย่…... ผมยอมจ่ายเงิน 100 ล้านดอลลาร์ทุกปี เป็นเวลา 20 ปี เพื่อชดเชยความผิดพลาดที่ผมเคยทำไว้เมื่อ 20 ปีที่ผ่านมา คุณคิดว่าอย่างไร…..."

พูดจบ เขามองเย่เฉินด้วยความประหม่า กลัวว่าเย่เฉินจะโกรธกะทันหัน

เวลา 20 ปี กับเงินจำนวน 2,000 ล้านดอลลาร์ คงเป็นเงินจำนวนมหาศาลในสายตาคนทั่วไป แต่หลิวเจียฮุยรู้ดี สำหรับเย่เฉินนั้นไม่มีความหมายอะไรเลย

ต้องรู้ว่า เพื่อแลกกับการให้อภัยของเย่เฉิน จงหยุนชิวตกลงที่จะให้ 10,000 ล้านในเวลาสิบปี