ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4498

"ไม่เป็นไร"เย่เฉินโบกมือ:"คุณไปซื้อก่อน จ่ายเท่าไหร่ เปิดบิลมา ฉันจะคืนเงินให้ ถ้าคุณไม่มีเงินจ่ายล่วงหน้าก็ไม่เป็นไร ไปดูเสร็จแล้วโทรหาฉัน แล้วฉันให้คนไปจ่าย"

หลิวเจียฮุยรู้สึกกลัวมากขึ้นเรื่อยๆ เขาคุกเข่าลงบนพื้นและพูดด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสำนึกผิด:"คุณเย่ ผมกลับตัวกลับใจอย่างสุดซึ้งแล้ว โปรดให้โอกาสผมอีกสักครั้ง เราสามารถเจรจาเรื่องจำนวนอีกได้…..."

เย่เฉินยิ้มเล็กน้อย:"คุณหลิว ไม่จำเป็นต้องพูดแบบนี้อีก ฉันไม่ต้องการเงินของคุณ คุณแค่ไปอย่างสบายและไม่ต้องกังวลเรื่องที่เหลือ"

หลิวเจียฮุยตกใจจนร้องไห้เสียงดังทันที เขารู้สึกว่าถ้าเย่เฉินต้องการชีวิตของเขาจริงๆ เขาจะไม่มีทางรอดได้เลย แม้ว่าเขาจะมีทรัพย์สินหลายร้อยล้านก็ตาม แต่ว่านพั่วจวินก็มี 10,000 วิธีที่จะฆ่าเขาภายในวันเดียวได้

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ ความปรารถนาที่จะเอาชีวิตรอดของเขาเต็มเปี่ยมทันที และพูดด้วยความเจ็บปวดอย่างยิ่ง:"คุณเย่…... ผมตกลง…... ผมตอบตกลงคุณก็ได้? 20,000ล้านในสิบปี แม้ว่าฉันจะทุบหม้อขายเหล็ก จะหาวิธีหามาให้อย่างแน่นอน"

เย่เฉินมองดูเขาด้วยความสนใจอย่างมาก และถามด้วยความสงสัย:"คุณหลิว เมื่อกี้คุณพูดว่า ถ้าจะเอาเงินคุณไป ก็ฆ่าคุณเลยจะดีกว่าไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงเปลี่ยนใจเร็วจัง?"

หลิวเจียฮุยร้องไห้และพูดว่า:"คุณเย่ ผมยังใช้ชีวิตไม่สุดเลย...... โปรดให้โอกาสผมด้วย…..."

เย่เฉินร้องฮึ และพูดว่า:"เมื่อกี้ฉันให้โอกาสคุณไปแล้ว แต่คุณไม่คว้ามันเอง"

หลิวเจียฮุยตกใจอย่างมาก และร้องไห้เสียงดัง:"คุณเย่…...ต้องทำยังไงคุณถึงจะพอใจ…...ขอแค่คุณไว้ชีวิตผม ไม่ว่าคุณพูดอะไรผมก็จะตกลง……"

หลิวเจียฮุยร้องไห้จนเสียงแหบ ไม่เหมือนชายวัยห้าสิบที่ประสบความสำเร็จในอาชีพการงาน

ขณะที่หลิวม่านฉงวิ่งเข้าไปดึงหลิวเจียฮุยขึ้น เธอจ้องไปที่เย่เฉินและถามว่า:"คุณเย่ พ่อของฉันบอกว่าคุณจะเอาชีวิตของเขา นี่เป็นเรื่องจริงหรือ?"

เย่เฉินยักไหล่ แล้วพูดว่า:"คุณม่านฉง ฉันไม่ได้อยากเอาชีวิตของเขา ฉันแค่อยากให้เขาอธิบายให้ฉันฟัง แต่เขากลัวว่าฉันจะขอเงินจากเขา ดังนั้นจึงเลือกชดใช้ด้วยการตายเอง สำหรับคุณหลิวแล้ว เงินอาจจะสำคัญกว่าชีวิต"

หลิวเจียฮุยไม่กล้าให้หลิวม่านฉงดึงตัวเองขึ้น ดังนั้นเขาจึงรีบผลักมือเธอออกไป คุกเข่าลงกับพื้นอีกครั้ง มองไปที่เย่เฉินและพูดสะอื้นว่า:"คุณเย่ เงินไม่สำคัญเท่าชีวิต…… เงินไม่สำคัญเท่าชีวิตจริงๆ…..."

หลิวม่านฉงมองไปที่หน้าที่ตกตะลึงของพ่อเธอ และถามเย่เฉินอย่างโกรธเคือง: "คุณเย่ พ่อของฉันก็แก่แล้ว เขาทำให้คุณขุ่นเคืองยังไงกันแน่? คุณถึงปฏิบัติต่อเขาแบบนี้!"