ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 450
บทที่ 450
คุณท่านซ่งก็พยักหน้า แล้วพูดว่า “พวกตระกูลใหญ่มักจะเชื่อในฮวงจุ้ย โจวอี้แปดทิศ นี่ถึงจะเป็นวัฒนธรรมที่บรรพบุรุษชาวจีนเรา
สืบทอดไว้ให้ ส่วนพวกเศษสวะของเอเชียอาคเนพวกนั้น บอกตามตรง อาไม่สนใจพวกนั้นเลย”
อู๋ตงไห่พูด “เช่นนี้ ก็หาเบาะแสอะไรไม่ได้เลย สถานการณ์เช่นนี้ อยากจะหาคนร้ายที่อยู่เบื้องหลัง ก็คงจะไม่ง่ายเลย”
พูดจบ อู๋ตงไห่ก็กำหมัดพูดว่า “คุณอาซ่งครับ ผมและเสี่ยวซินว่าจะอยู่ในเมืองจินหลิงสักหลายวันหน่อย เพื่อสืบหาเบาะแสที่เกี่ยวข้อง ไม่ทราบว่าคุณอาซ่งจะสะดวกจัดการให้พวกผมอยู่พักที่บ้านคุณอาสักหลายวันหน่อยได้ไหมครับ?”
คุณอาซ่งก็ยิ้มพูดว่า “ซ่งอู๋สองตระกูลก็นับว่ามีไมตรีต่อกัน เรื่องเล็กแค่นี้จะเกรงใจกันอีกหรือ? ในเมื่อพวกแกมาแล้ว อาก็จะทำหน้าที่
เจ้าบ้านอย่างเต็มที่ เดี๋ยวอา จะให้คนรับใช้ไปจัดการเก็บกวาดห้องพักให้ พวกแกก็พักกันตามสบายเลย”
คฤหาสน์ตระกูลซ่ง เป็นจวนใหญ่ ชั้นหนึ่งมี10กว่าห้อง ทั้งคฤหาสน์ เพียงห้องรับแขกก็มีตั้ง8ห้อง จะจัดการให้สองพ่อลูกตระกูลอู๋เข้าพักนั้น มันเป็นเรื่องเล็ก
อู๋ตงไห่ได้ยินดังนั้น ก็ดีใจจนเผยสีหน้า แล้วรีบพูดขอบคุณว่า “ขอบคุณมากครับคุณอาซ่ง！”
พูดจบ อู๋ตงไห่ก็ลากอู๋ซินที่เงียบมาโดยตลอดเข้ามาหาตนเอง แล้วยิ้มพูดว่า “คุณอาซ่งครับ ยังไม่ได้แนะนำให้อารู้จักเลย คนนี้คือลูกชายผมครับ ชื่อ อู๋ซิน และก็เป็นผู้สืบทอดกิจการตระกูลอู๋ในอนาคตครับ”
อู๋ซินรีบโค้งคำนับพูดว่า “ผมอู๋ซิน สวัสดีคุณปู่ซ่งครับ！”
คุณท่านซ่งก็ยิ้มพยักหน้า แล้วพูดว่า “ลูกหลานคนโตตระกูลอู๋ ช่างมีความสามารถเก่งกาจจริงๆ ！”
อู๋ตงไห่ก็หัวเราะ แล้วพูดว่า “คุณอาซ่งกล่าวเกินไปแล้วครับ จริงๆ แล้วหลายชายหลานสาวของคุณอา ก็เป็นยอดคนเหมือนกัน！”
พูดจบ เขาก็พูดอย่างใจจริงใจว่า “โดยเฉพาะหวั่นถิง ไม่ได้เจอเธอหลายปี เมื่อวานเธอมาเยี่ยมที่โรงพยาบาล ผมแทบจะจำไม่ได้！ ตอนนี้สวยขึ้นเยอะเลย ดูโตขึ้นมาก”
พูดจบ อู๋ตงไห่ก็ยิ้มหน้าบาน มองคุณท่านซ่งอย่างคิดว่าสำเร็จแน่นอน
เขาคิดว่า พอคุณท่านซ่งได้ยินดังนั้น จะต้องรีบตอบรับโดยไม่ลังเลอย่างแน่นอน
อู๋ซินที่อยู่ด้านข้าง ก็จ้องมองคุณท่านซ่งอย่างไม่ละสายตา รอคอยว่าคุณท่านซ่งจะตอบรับมา
แต่ว่า ไม่คิดเลยว่า พอคุณท่านซ่งได้ยินดังนั้น ก็พูดออกมาแค่สองพยางค์ว่า “ไม่ได้！”
พูดจบ ก็เสริมด้วยสี่พยางค์ว่า “ไม่ได้เด็ดขาด！”
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...