ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 451
บทที่ 451
“ไม่ได้เด็ดขาด！”
อู๋ตงไห่ไม่คิดเลยว่า คุณท่านซ่งจะปฏิเสธตรงไปตรงมาเช่นนี้
เหมือนว่าคุณท่านซ่งจะไม่ได้พิจารณาเลย ก็ปฏิเสธตนเองเสียแล้ว！
เพราะอะไร？！
ด้วยเหตุอะไร？！
ตระกูลอู๋ของเรามีกำลังมากกว่าตระกูลซ่งเสียอีก ลูกชายเราก็เป็นหลานคนโตของตระกูล พูดอย่างไม่เกรงใจเลยว่า เขาเป็นหนุ่ม
รุ่นใหม่ไฟแรงของเจียงหนานเลยก็ว่าได้
สาวๆ ของตระกูลใหญ่มากมาย ต้องมาเสนอตัวเข้าอ้อมอกของเขา เพื่อจะจับเขา
ผมเล็งเห็นหวั่นถิงของตระกูลซ่งพวกคุณ ก็ถือว่าเป็นการให้เกียรติมากแล้ว！
จะว่าไปแล้ว เป็นตระกูลซ่งของพวกคุณต่างหากที่ถือว่าได้เกาะใบบุญ
มีคำตอบนับหมื่นให้เลือกตอบ แต่ไม่ควรปฏิเสธ
แต่คุณกลับปฏิเสธเลยโดยไม่ลังเล เพราะอะไรกัน?
ทำไมคุณดูถูกตระกูลอู๋ของพวกเราเช่นนี้?
เขาก็เลยพูดเบาๆ ว่า “ตงไห่ แกอย่าร้อนรนไป เรื่องนี้ ไม่ใช่อาจะตัดสินใจได้ แกต้องรู้นะว่า เดี๋ยวนี้เขาให้อิสระในการเลือกคู่ครอง อิสระในการแต่งงาน เรื่องของหวั่นถิง จะต้องให้เธอตัดสินใจ อาจัดการไม่ได้”
อู๋ตงไห่ก็ส่ายหัวพูดว่า “คุณอาซ่งครับ ตระกูลอย่างพวกเรา มันเป็นอย่างไร คุณอาไม่รู้หรือครับ? ในตระกูลอย่างพวกเรา ไม่ว่าจะเป็นหนุ่มสาวชายหญิง จะมีอิสระในการหาคู่ที่ไหนกัน มีอิสระในการแต่งงานที่ไหนกัน? ก็ยังคงต้องฟังการตัดสินของตระกูลไม่ใช่หรือ? ถ้าคุณอาซ่งตอบรับแล้วล่ะก็ ผมเชื่อว่า หวั่นถิงก็คงจะไม่ทำผิดต่อคุณอาหรอกครับ”
ตระกูลอย่างพวกเขา มักจะเน้นเรื่องชาติตระกูลที่เหมาะสม แล้วเชื่อมสัมพันธ์ทางการแต่งงาน
เขาคิดว่า ขอเพียงตนเองเอ่ยปากให้ซ่งหวั่นถิงแต่งงานกับอู๋ซิน คุณท่านซ่งก็จะตอบรับเลย เพราะว่าตระกูลอู๋มีกำลังเหนือกว่า
ตระกูลซ่ง ซ่งหวั่นถิงแต่งเข้าตระกูลอู๋มา ถือว่าได้เกาะใบบุญ
อีกอย่าง อายุของหวั่นถิงก็เหมาะสม ถึงขนาดใกล้จะถึงช่วงเวลาที่ดีที่สุดที่จะแต่งงาน
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...