สิ้นเสียง หลิวเจียฮุยก็เอ่ยขึ้นอีก: “เมื่อก่อนผมคิดว่าพวกเขาพ่อแม่ลูกตายไปหมดแล้ว เพราะไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่าลูกชายทั้งสองของพวกเขายังมีชีวิตอยู่ คิดไม่ถึงเลยว่าตอนนี้ลูกชายของเขาก็เป็นคนที่มีอนาคตไกลคนหนึ่ง...อย่าเพิ่งพูดถึงตระกูลอานผู้ยิ่งใหญ่ก่อน แค่สำนักว่านหลงก็ทำให้คนที่ได้ฟังต้องหวาดกลัวได้แล้ว...”
เขาหยุดชะหงักไปชั่วครู่ หลิวเจียฮุยตัดพ้อว่า: “เฉินจ้างโจงมีผู้พึ่งพิงที่ใหญ่โตแบบนี้ ครั้งนี้ฉันแพ้แบบราบคาบเลย”
ฟางเจียซินที่อยู่ข้างๆ รีบเอ่ยว่า: “เจียฮุย อีกสองสามวันคุณจะต้องไปเย่นจิง ให้ฉันไปเป็นเพื่อนดีไหม”
หลิวเจียฮุยมองหน้าเธอ เอ่ยอย่างจริงจัง: “ไปเย่นจิงลำบากมากเลยนะ เย่เฉินให้ผมไปสำนึกผิดต่อหน้าสุสานของพ่อเขา ห้ามไปไหนสามเดือน ถึงตอนนั้นเกรงว่าต้องนอนกลางดินกินกลางทราย ก็ไม่รู้ว่าจะต้องลำบากแค่ไหน”
“ไม่เป็นไรเลยค่ะ!” ฟางเจียซินเอ่ยต่อโดยไม่คิดอะไรมาก: “ในเมื่อเป็นสามีภรรยากัน ก็จะต้องฝ่าฟันความยากลำบากไปด้วยกัน”
หลิวเจียฮุยยิ้มเยาะตัวเอง อยู่ๆ เอ่ยว่า: “อันที่จริง ถ้าในใจคุณยังมีเฉินจ้างโจงอยู่ ก็พิจารณากลับไปหาสานสัมพันธ์กับเขาต่อได้นะ ตอนนี้เขามีที่พึ่งพิงอย่างเย่เฉิน ประจวบกับความสามารถของเขาไม่ธรรมดา อนาคตจะต้องไกลแน่ๆ ”
ฟางเจียซินรีบส่ายหน้า เอ่ยว่า: “เจียฮุย ตอนกลับจากอเมริกาฉันบอกคุณแล้วนี่ ว่าฉันกับเขาจบกันแล้ว ทั้งชาตินี้ไม่มีทางกลับไปอีกแล้ว ผ่านมาตั้งนานหลายปี ฉันรู้สึกผิดกับเขาซะมากกว่า เพราะถึงยังไงฉันก็เป็นคนที่ทำให้เขาต้องไปเร่ร่อนอยู่ข้างนอกหลายปี เพราะงั้นฉันเลยแอบไปดูแลคนในครอบครัวเขาแบบลับๆ ก็เพื่อให้ตัวเองสบายใจขึ้นมาหน่อย...”
สิ้นเสียง ฟางเจียซินก็มองหลิวเจียฮุยด้วยดวงตาที่เอ่อน้ำตา จากนั้นเอ่ยด้วยความจริงใจ: “เจียฮุย จากเรื่องวันนี้ เขาสามารถกลับมาเกาะฮ่องกางได้อย่างปลอดภัย ได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากับคนในครอบครัว ก็ถือว่าฉันสามารถคลายปมในใจฉันออกได้แล้ว นับแต่นี้ไป ฉันแค่อยากใช้ชีวิตกับคุณ เหมือนกับคำสาบานที่เราพูดตอนแต่งงานไง ไม่ว่ายากจนหรือเจ็บป่วย...”
ผู้ชายเจ้าชู้จีบหญิงไปเรื่อยอย่างหลิวเจียฮุย อยู่ๆ ภายในใจก็รู้สึกซาบซึ้งใจขึ้นมาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
เมื่อก่อน ตอนที่เขาอยู่กับผู้หญิง ก็มักจะวางตัวอย่างสูงส่ง เขาคิดว่าผู้หญิงเหล่านี้เป็นคนที่เขาอุปถัมภ์เท่านั้น มีแค่โชคลาภเท่านั้นถึงจะได้รับการสนใจจากเขา
ฟางเจียซิน แม้จะถือศักดิ์เป็นคุณนายหลิว ทว่าเธอไม่เคยมีโอกาสควบคุมทรัพย์สินมรดกของเขาเลย ต่อให้แต่งงานแล้ว ก็เป็นเพียงนกคีรีบูนที่ถูกเลี้ยงดูเท่านั้น
ครั้นในเวลานี้ อยู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าลึกๆ ในใจตน เหมือนว่าจะประทับใจกับคำพูดเมื่อครู่ของฟางเจียซินเข้าแล้ว
ความหยิ่งผยองทำตามใจตนเองมาทั้งชีวิตของตน หายวับไปนับตั้งแต่ที่เธอคุกเข่าร้องขอชีวิตให้เขาต่อหน้าเย่เฉิน
เขาในตอนนี้ ราวกับเป็นทหารที่แพ้สงคราม ไร้ซึ่งความหยิ่งผยองในแต่เดิมที และกลับเป็นเพราะผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่ยอมทิ้งคนไปไหน ทำให้ส่วนลึกในใจเขาเกิดความอ่อนโยนขึ้นมาเล็กน้อย

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...