เดิมที แผนของเย่เฉินคือ หลังจากที่ลงโทษหลิวเจียฮุยเรียบร้อย ค่อยให้หลิวเจียฮุยไปอธิบายตัวตนของตนให้หลิวม่านฉงฟังเอง
เพียงแต่เขาคิดไม่ถึงเลยว่า ตอนบ่ายนี้อยู่ๆ หลิวม่านฉงก็โผล่มาที่สนามบินได้
เย่เฉินคิดว่า ตนไม่เพียงแต่หลอกหลิวม่านฉง แถมยังสั่งสอนพ่อของเธอยกหนึ่ง ในใจของเธอจะต้องเกลียดตนมากแน่ๆ เพราะฉะนั้นในใจเลยรู้สึกผิดต่อเธอเล็กน้อย
ผลสุดท้ายคิดไม่ถึงเลยว่า เฟ่ยเข่อซินกลับเสนอบอกว่าอยากไปชิมของทานเล่นของเกาะฮ่องกางในตอนนี้
ครานี้เลยทำให้ความคิดของเย่เฉินไปอยู่กับหลิวม่านฉงอีกครั้ง
เฟ่ยเข่อซินเมื่อเห็นเย่เฉินไม่ตอบกลับ จึงถามอย่างสงสัย: “คุณเย่คะ ยังฟังอยู่หรือเปล่า?”
เย่เฉินเรียกสติกลับคืน รีบตอบว่า: “อ้อ ฟังอยู่ครับ ในเมื่อคุณอยากลองชิมของกินเล่นของเกาะฮ่องกาง ถ้างั้นเดี๋ยวผมจะพาคุณไปสตรีทฟู้ดที่มีแต่ของอร่อยนะครับ”
“ดีเลยค่ะ” เฟ่ยเข่อซินหัวเราะ พร้อมเอ่ย: “คุณส่งโลเคชั่นมาให้ฉัน เดี๋ยวฉันไปเองค่ะ”
สิ้นเสียง เฟ่ยเข่อซินเอ่ยอีกว่า: “จริงสิ คุณเย่ เดี๋ยวตอนเย็นฉันจะพาเพื่อนไปด้วยนะคะ คุณโอเคใช่ไหม?”
เย่เฉินถามอย่างสงสัย: “คุณมีเพื่อนที่เกาะฮ่องกางด้วยเหรอ?”
“ใช่ค่ะ” เฟ่ยเข่อซินยิ้มพลางเอ่ยว่า: “เพื่อนฉันเยอะแยะเลยค่ะ มีทั่วทุกมุมโลกเลย”
เย่เฉินเองก็ไม่ได้คิดมากอะไร จึงเอ่ยว่า: “งั้นก็ไปด้วยกันครับ”
“ค่ะ!” เฟ่ยเข่อซินรีบเอ่ย: “งั้นก็ตกลงตามนี้นะคะ ฉันจะรอโลเคชั่นจากคุณ”
เย่เฉินวางสาย จากนั้นก็ส่งโลเคชั่นสตรีทฟู้ดของหลิวม่านฉงให้กับเฟ่ยเข่อซิน
จากนั้นเขาก็เห็นว่าเวลาเริ่มค่ำแล้ว จึงโบกรถแท็กซี่ไปยังสตรีทฟู้ด
เย่เฉินเห็นว่าเธอมาคนเดียว จึงถามด้วยความสงสัย: “เพื่อนคุณล่ะครับ?”
เฟ่ยเข่อซินมองนาฬิกาในมือ ยิ้มแล้วเอ่ยว่า: “น่าจะใกล้ถึงแล้วค่ะ”
สิ้นเสียงไม่นาน ก็เห็นเป็นผู้หญิงรุ่นราวคราวเดียวกับเธอเดินเข้ามาจากไม่ไกล เธอโบกมืออย่างเป็นมิตร พร้อมพูดว่า: “คุณหลิว ทางนี้ค่ะ!”
เย่เฉินเห็นหลิวม่านฉงที่รูปร่างสูงโปร่งใบหน้างดงามอยู่ไม่ไกล การตอบสนองแรกก็คือประหลาดใจ
จากนั้น เขาก็มองไปยังเฟ่ยเข่อซิน เอ่ยถามโดยไม่เข้าใจ: “คุณเฟ่ย มันเรื่องอะไรกัน?”
ถือโอกาสตอนที่หลิวม่านฉงยังไม่ถึง เฟ่ยเข่อซินยิ้ม พร้อมเอ่ยเสียงเบา: “ฉันตั้งใจเชิญคุณหลิวมาเองละ ไม่ได้บอกคุณเย่ล่วงหน้า ต้องขอโทษด้วยนะคะ”
สิ้นเสียง เฟ่ยเข่อซินก็เอ่ยขึ้นอีก: “ฉันก็แค่เห็นว่าคุณกับคุณหลิวน่าจะมีอะไรเข้าใจผิดกัน เพราะงั้นเลยอยากให้คุณกับคุณหลิวมีโอกาสได้นั่งคุยกันดีๆ ไม่งั้นถ้าอีกวันสองวันเรากลับไปแล้วคุณอยากคลี่คลายเรื่องเข้าใจผิดของคุณหลิวอีก ก็คงไม่มีโอกาสดีแบบนี้แล้วนะคะ"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...