ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4519

ณ ที่นี่ ไม่สำคัญว่าใครถูกใครผิด มองดูแวบเดียวก็เข้าใจ

เมื่อเย่เฉินเห็นว่าคนที่ไม่ชอบติดค้างใครมาโดยตลอด ตอนนี้ได้เปิดใจพูดออกมาแล้ว ภายในใจก็รู้สึกผ่อนคลายลงไม่น้อย จึงได้เอ่ยกับหลิวม่านฉงว่า: “คุณม่านฉง ในเมื่อเรื่องมันก็ผ่านไปแล้ว งั้นนับแต่ตอนนี้ไป เราปล่อยเรื่องนี้ให้ผ่านไปเถอะนะ”

“ค่ะ” หลิวม่านฉงพยักหน้าเบาๆ ครั้นเมื่อนึกถึงเรื่องสตรีทฟู้ดที่เย่เฉินคุยกับพ่อเมื่อตอนบ่าย จึงถามอย่างสงสัย: “คุณเย่ ทำไมอยู่ๆ คุณถึงพูดเรื่องสตรีทฟู้ดกับพ่อฉันล่ะคะ? หรือว่าเขามีแผนการอย่างอื่นอยู่?”

“ใช่ครับ” เย่เฉินเอ่ย: “คุณหลิวอยากจะพัฒนาที่นี่ใหม่ สร้างเป็นศูนย์กลางการค้า”

หลิวม่านฉงถามอย่างประหลาดใจ: “เขาบอกคุณเหรอ?”

“ถูกครับ” เย่เฉินพยักหน้า เอ่ยว่า: “ตอนที่เขาอธิบายส่วนนี้ตื่นเต้นมาก ผมว่าเขาน่าจะมีแนวโน้มว่าตัดสินใจแล้ว เพราะงั้นเลยหยิบยืมโอกาสนี้ ให้เขาโอนสตรีทฟู้ดเส้นนี้ให้คุณซะเลย ต่อจากนี้ไปคุณจะเก็บไว้หรือปล่อยไป ก็ขึ้นอยู่กับคุณแล้ว”

หลิวม่านฉงมองดวงตาอันแวววาวของเย่เฉิน เอ่ยถามเสียงเบา: “ทำไมคุณถึงทำแบบนี้ล่ะคะ?”

เย่เฉินเอ่ย: “เพราะสตรีทฟู้ดเส้นนี้มีความหมายไม่ธรรมดาสำหรับคุณ ไม่ว่าจะมองหลักการไหนก็ควรเก็บเอาไว้ อีกอย่างพ่อของคุณไม่ขาดเงินเลยด้วยซ้ำ อันที่จริง ต่อให้ที่ดินของที่นี่เพิ่มขึ้นมาก เขาก็ไม่มีความจำเป็นต้องรื้อถอนที่นี่แล้วสร้างขึ้นใหม่เลย”

หลิวม่านฉงตกตะลึงเป็นอย่างยิ่ง ขณะเดียวกันก็ถามด้วยความไม่เข้าใจ: “แต่ว่าครอบครัวคุณสูงส่งขนาดนั้น ทำไมต้องไปทำงานไซต์ก่อสร้างด้วยล่ะคะ? ไม่ว่าจะเป็นพ่อหรือตาของคุณ พวกเขาเป็นมหาเศรษฐีทั้งนั้น โดยเฉพาะตาของคุณ ตามที่พ่อฉันบอกท่านสามารถจัดอันดับเป็นสามอันดับแรกของโลกเลย ทำไมพอคุณเรียนม.ปลายจบแล้วต้องไปขนอิฐที่ไซต์ก่อสร้างด้วยล่ะ?”

เย่เฉินเอ่ยราบเรียบ: “พวกเขารวยก็เป็นของพวกเขา เมื่อก่อนผมเคยบอกคุณแล้ว หลังจากที่พ่อแม่เสียเมื่อผมแปดขวบ ผมก็อาศัยอยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ตั้งแต่แปดขวบจบม.ปลายตอนอายุสิบแปดก็ออกจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า แล้วก็เริ่มไปทำงานรับจ้างหาเงินที่ไซต์งานก่อสร้างแล้ว”

หลิวม่านฉงได้ยินถึงตรงนี้ ก็พยักหน้าเบาๆ แล้วเอ่ยเสียงเบาว่า: “ตอนโกรธคุณ ฉันคิดว่าคุณโกหกฉันทุกเรื่อง แต่ตอนนี้พอย้อนกลับไปดู เหมือนว่าคุณจะบอกเรื่องจริงกับฉันหมดเลย ต่อให้ไม่สะดวกที่จะพูดตรงๆ คุณก็แค่เลือกที่จะพูดส่วนหนึ่ง ไม่เคยหลอกฉันเลย”

สิ้นเสียง หลิวม่านฉงก็ถามเย่เฉินอีกว่า: “จริงสิ คุณทำงานที่ไซต์งานก่อสร้างนานเท่าไร?”