แต่ไหนแต่ไรมาเขาไม่เคยมีความขัดแย้งใดๆ กับเซียวชูหรัน และก็ไม่เคยโกรธจนทะเลาะกัน ความรู้สึกนั้นเรียบง่ายและค่อยๆ เพิ่มขึ้น
หากไม่มีประสบการณ์ความรู้สึกที่ขึ้นลงพลิกผัน ย่อมไม่มีประสบการณ์ความรักที่รุนแรง
แต่ว่า คนที่ช่ำชองความรัก ใครบ้างที่ไม่ได้ต่อสู้ท่ามกลางความยากลำบากมานับไม่ถ้วน สำหรับคนเจ้าชู้ที่มีประสบการณ์เยอะนั้น แค่มอง ก็มองออกทันทีว่าอีกฝ่ายลุ่มหลงหรือไม่ แต่สำหรับมือใหม่ที่ไม่มีประสบการณ์อะไรแบบเย่เฉินแล้ว ถึงแม้อีกฝ่ายจะร้องไห้ออกมาต่อหน้าตัวเอง เขาก็ไม่เข้าใจใจความสำคัญในนั้น
ดังนั้น พอเขาเห็นหลิวม่านฉงที่ร้องไห้แต่ก็ยังดูสวยงาม ก็รีบพูดว่า:“นี่ ก็แค่โทรศัพท์ตกพังไม่ใช่หรือ?ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมเอาให้คุณเครื่องหนึ่งก็ได้แล้ว ทำไมต้องร้องไห้ด้วยล่ะ……”
อารมณ์ของหลิวม่านฉงเหมือนพังทลายลง พูดพร้อมกับร้องไห้ไปว่า:“แต่ว่า……แต่ถ้าคุณให้ฉันอีกเครื่อง ก็ไม่ใช่เครื่องนี้แล้วสิ ฉันชอบเครื่องนี้นี่!”
เย่เฉินรีบพูด:“ผมรู้ว่าคุณรักเครื่องนี้……แต่คุณไม่ต้องห่วง โทรศัพท์พังก็ซ่อมได้ เปลี่ยนฝาหลังก็ได้แล้ว”
พูดไป เย่เฉินก็มองเวลา แล้วพูดว่า:“โอ๊ย ตอนนี้น่าจะสายไปแล้ว งั้นแบบนี้ดีกว่า พรุ่งนี้เช้าก็เอาไปซ่อมที่ร้าน ถ้าพวกเขามีอุปกรณ์ ก็ซ่อมเสร็จตั้งแต่ช่วงเช้า แต่ถ้าไม่มีอุปกรณ์ก็ไม่เป็นไร ผมจะซื้อมาอีกเครื่อง แล้วแกะมาเป็นอุปกรณ์ให้คุณ แบบนี้โอเคไหม?”
หลิวม่านฉงควบคุมอารมณ์ที่เสียใจของตัวเองไม่อยู่ แต่ก็ไม่กล้าพูดความคิดในใจทั้งหมดออกมา ดังนั้นจึงได้แต่ร้องไห้อย่างน้อยใจไปว่า:“ฉันแค่ต้องการเครื่องนี้……โทรศัพท์เครื่องนี้แบบเดิมเลย……ถ้าเปลี่ยนฝาหลังแล้วก็ไม่ใช่เครื่องนี้แล้ว……”
เย่เฉินหมดหนทาง ทำได้เพียงโน้มน้าว:“งั้นแบบนี้ไหม ผมจะซื้อเคสโทรศัพท์ให้คุณ คุณปิดฝาหลังโทรศัพท์ไว้ ยังไงซะเครื่องนี้ก็แค่ฝาหลังกระจกแตก โทรศัพท์ไม่ได้พัง ใส่เคสโทรศัพท์ก็จะได้ไม่เป็นรอย และก็ใช้ได้เลยด้วย”
ตอนนี้หลิวม่านฉงร้องไห้จนพูดไม่ออกแล้ว เย่เฉินถอนหายใจ พูดว่า:“เฮ้อ คุณม่านฉงทำโทรศัพท์ตก พอตกก็ร้องไห้แบบนี้ เกลี้ยกล่อมก็ไม่ได้”
เฟ่ยเข่อซินมองเย่เฉิน ถามอย่างไม่เชื่อ:“เพราะโทรศัพท์ตก?คุณแน่ใจหรือคุณเย่……ไม่ใช่ว่าคุณพูดอะไรผิดแล้วคุณหลิวโกรธหรือ?”
เย่เฉินพูดอย่างหนักแน่น:“ผมแน่ใจ!เป็นเพราะทำโทรศัพท์ตก”
พูดไป เย่เฉินก็รีบพูด:“เมื่อกี๊โทรศัพท์ของคุณม่านฉงตกลงบนพื้น ฝาหลังแตก ความหมายของผมคือไปซื้ออันใหม่ แต่เธอบอกว่าจะเอาอันนี้เท่านั้น ผมบอกว่าไปเปลี่ยนฝาหลัง เธอก็บอกว่าอยากได้อันเดิม ผมบอกว่าซื้อเคสโทรศัพท์มาใส่ เธอก็ยังไม่ยอม ผมก็ไม่รู้ว่าจะเกลี้ยกล่อมเธออย่างไรแล้ว……”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...