ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4522

เฟ่ยเข่อซินได้ยินคำนี้ ทันใดนั้นก็เข้าใจว่าหลิวม่านฉงไม่ได้ร้องไห้เพราะว่าโทรศัพท์ตก

ดังนั้น เธอจึงพูดกับเย่เฉินว่า：“โอ๊ย คุณเย่ คุณนี่ไม่เข้าใจพวกผู้หญิงอย่างเราจริงๆ พวกผู้หญิงน่ะแรงการกระทำไม่แข็งแกร่งแบบผู้ชาย ดังนั้นคุณจะเสนอทางแก้ไขอย่างเดียวไม่ได้ คุณควรจะช่วยแก้ไขโดยตรง ฉันเห็นหน้าห้างสรรพสินค้าตรงถนนด้านตรงข้ามมีคนตั้งแผงลอยขายอุปกรณ์เสริมโทรศัพท์อะไรด้วย คุณรีบไปซื้อเคสโทรศัพท์ตามทรงโทรศัพท์ของคุณม่านฉงมาเถอะ”

เย่เฉินได้ยินคำนี้ ก็พูดอย่างไม่คิดเลยว่า：“โอเค คุณอยู่กับคุณม่านฉงนะ ผมจะไปซื้อเอง”

พูดไป ก็ลุกขึ้นวิ่งออกไป

พอเย่เฉินเดินไปไกลแล้ว เฟ่ยเข่อซินจึงจูงมือของหลิวม่านฉง ถามเธอด้วยรอยยิ้มว่า：“คุณรู้เรื่องที่ คุณเย่แต่งงานแล้วใช่ไหม？ไม่เป็นไร ฉันรู้นานแล้ว”

ร่างของหลิวม่านฉงสั่น เงยหน้าขึ้นมองเฟ่ยเข่อซิน พยักหน้าเบาๆ พูดอย่างน้อยเนื้อต่ำใจว่า：“ก่อนหน้านี้ที่เขาอยู่ที่นี่ไม่เคยบอกฉันเลย……”

เฟ่ยเข่อซินถาม：“เขาบอกคุณแล้วไงล่ะ？เขาบอกคุณ คุณก็จะไม่รักเขาแล้วงั้นหรือ？”

ถึงแม้เสียงของหลิวม่านฉงจะสะอึกสะอื้น แต่ก็พูดด้วยน้ำเสียงแน่วแน่：“ถ้าเขารีบบอกฉันหน่อย ฉันคงรักษาระยะห่างกับเขาตั้งแต่แรก ชีวิตนี้สิ่งที่ฉันเกลียดมากที่สุดก็คือมือที่สาม ถึงแม้ฉันจะรักเขาจริงๆ ฉันก็จะไม่เข้าใกล้เขาเด็ดขาด ……”

เฟ่ยเข่อซินพูดด้วยรอยยิ้ม：“คุณนี่นะ คิดมากไปแล้ว！คุณใสซื่อน่ารักแบบนี้ จะเป็นมือที่สามได้ไงล่ะ？”

หลิวม่านฉงถามอย่างไม่เข้าใจ：“เขาแต่งงานแล้ว ถ้าฉันเข้าใกล้เขา ก็เป็นมือที่สามไม่ใช่หรือคะ？นี่มันเกี่ยวอะไรกับ……ใสซื่อน่ารักงั้นหรือ……”

พูดไป เฟ่ยเข่อซินก็พูดเสริมไปอีกว่า：“ถ้าฉันไม่รักเขา ทำไมฉันถึงบินจากสหรัฐอเมริกามาที่นี่โดยไม่กลัวต่อความยากลำบากและอุปสรรคเลยล่ะ？”

“ฉันเพิ่งรับช่วงตระกูลเฟ่ย ต้องทำความคุ้นเคยกับหลายๆ เรื่อง ต้องเจอคนรับผิดชอบธุรกิจที่ไม่เหมือนกัน อ่านงบการเงินของบริษัทต่างๆ จัดแผนพัฒนาของบริษัทต่างๆ ทุกวัน ยุ่งจนตกอยู่ในสภาพกดดัน ถ้าไม่ใช่เพราะว่ามีเขาอยู่ในใจ ฉันจะทิ้งเรื่องสำคัญมากมายขนาดนั้น เพื่อมากินของข้างทางกับเขาที่เกาะฮ่องกางได้อย่างไร？ไม่ใช่เพราะว่าอยากเจอเขางั้นหรือ？”

“อ๋า？！”หลิวม่านฉงทำอะไรไม่ถูกเพราะเฟ่ยเข่อซินเลย เธอไม่เคยเห็นผู้หญิงที่ตรงไปตรงมาขนาดนี้ และก็ไม่เคยเห็นผู้หญิงที่ใจกว้างแบบนี้ด้วย

เธออดไม่ได้ที่จะถามว่า：“แต่คุณก็รู้นานแล้วไม่ใช่หรือว่าเขาเคยแต่งงานแล้ว……”

เฟ่ยเข่อซินได้ยินคำนี้ ก็พูดอย่างจริงจังว่า：“เขาแต่งหรือไม่แต่งเป็นเรื่องของเขา ฉันรักเขาหรือไม่เป็นเรื่องของฉัน อีกอย่าง รักแท้ถ้ามันมาจริงๆ แต่งหรือไม่แต่งหยุดได้ด้วยหรือ？”