ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4526
เฟ่ยเข่อซินพยักหน้า：“น่าจะใช่แหละ ไม่อย่างนั้นตอนนั้นเขาคงไม่ไปช่วยเธอที่เกียวโตโดยเฉพาะ ครั้งนั้นเพื่อเธอแล้ว เย่เฉินเกือบจะทะลวงท้องฟ้าในโตเกียว”
หลิวม่านฉงเช็ดน้ำตาไป ถามอย่างไม่เข้าใจไปด้วยว่า：“คุณหนูเฟ่ย ทำไมคุณเข้าใจเย่เฉินเยอะขนาดนี้ล่ะ？พวกคุณรู้จักกันนานแล้ว？”
“เปล่า”เฟ่ยเข่อซินพูด：“เวลาที่เรารู้จักกันไม่นาน แค่เดือนสองเดือน”
หลิวม่านฉงตกใจมาก ถามเธอว่า：“คุณรู้จักเย่เฉินแค่หนึ่งสองเดือน ทำไมเข้าใจเขามากขนาดนี้？！”
เฟ่ยเข่อซินหัวเราะอย่างตำหนิตัวเอง พูดว่า：“ใครให้ฉันอวดฉลาด ซักถามเขาให้ได้ล่ะ สุดท้ายพอยิ่งถามลึกซึ้ง ก็ยิ่งรู้ลึกมากขึ้น”
พูดไป เฟ่ยเข่อซินก็หัวเราะ：“บางครั้งฉลาดไปก็ไม่ใช่เรื่องดี ตอนที่ฉันรู้ว่าเขาชอบอิโตะ นานาโกะ ก็เป็นอย่างคุณนี่แหละ เสียใจไปทั้งวัน”
หลิวม่านฉงก็ยิ่งไม่เข้าใจ：“คุณหนูเฟ่ย คุณรู้ได้ไง？”
เฟ่ยเข่อซินพูดด้วยรอยยิ้ม：“เดาเอาไง”
พูดไป เฟ่ยเข่อซินก็พูดไม่หยุด：“อย่างแรก จากที่ฉันรู้ ตอนนั้นที่อิโตะ นานาโกะบาดเจ็บหนักที่การแข่งขันจินหลิง สื่อเคยบอกว่าชีวิตเธอตกอยู่ในอันตราย ถึงรอดชีวิตมาก็อาจจะต้องนอนติดเตียงตลอดชีวิต นี่คือเบาะแสแรก ”
“อย่างที่สอง เย่เฉินกลับประเทศหลังจากอิโตะ นานาโกะได้รับบาดเจ็บไม่นาน ก็ออกประเทศไปประเทศญี่ปุ่น ดูว่าไปรวบรวมบริษัทผลิตยาโคบายาของญี่ปุ่น แต่จากนั้นโตเกียวก็เกิดการลอบสังหารที่ร้ายแรงมาก หลายตระกูลใหญ่ฆ่าฟันจนควบคุมไม่ได้ แม้แต่นางาฮิโกะ อิโตะพ่อของอิโตะ นานาโกะ ก็เกือบเสียชีวิตจากการต่อสู้ครั้งนั้น แต่คุณรู้ไหมที่น่าสนใจคืออะไร？”
พูดถึงตรงนี้ เฟ่ยเข่อซินก็พูดด้วยใบหน้าอิจฉาว่า：“ฉันไม่รู้ว่าอิโตะ นานาโกะแข็งแกร่งตรงไหน แต่ฉันรู้ว่า เธอจะต้องสำคัญมากแน่ ในใจของเย่เฉิน”
หลิวม่านฉงตกใจมาก ทันใดนั้นก็คิดอะไรได้
ดังนั้น เธอจึงหยิบยาเสริมพลังที่เย่เฉินให้เธอออกมา จากในกระเป๋าถือของตัวเองอย่างไม่รู้ตัว ยื่นไปตรงหน้าเฟ่ยเข่อซิน แล้วถามว่า：“คุณหนูเฟ่ย คุณดูสินี่คือยาอะไร？”
เฟ่ยเข่อซินเห็นกล่องไม้เล็กๆ ในมือเธอ ก็ตกใจราวกับฟ้าผ่า พูดโพล่งไปว่า：“นี่……นี่คือยาอายุวัฒนะหรือ？！คุณหลิว คุณ……คุณได้มาจากไหน？！”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...