เธอรู้ ตัวเองในใจของเย่เฉิน ไม่อาจสำคัญไปกว่ากู้ชิวอี๋ และอิโตะ นานาโกะได้
แต่เธอไม่เข้าใจ ทำไมตัวเองที่อยู่ในใจของเย่เฉิน ถึงยังไม่สำคัญเท่าหลิวม่านฉง
เธอถามตัวเองในใจว่า:“ทำไม……ทั้งๆ ที่เย่เฉินเพิ่งรู้จักกับหลิวม่านฉงไม่กี่วัน ทำไมเย่เฉินดีกับเธอขนาดนี้……”
คิดถึงตรงนี้ เธอก็เงยหน้าขึ้นมองหลิวม่านฉง
ต้องยอมรับว่า หลิวม่านฉงสวยงามจริงๆ ผู้หญิงที่ปกติจะดูเยือกเย็น สวยมาก หลังจากร้องไห้แต่ก็ยังดูสวยอยู่ พอเห็นก็ยิ่งรู้สึกเวทนา
แต่เฟ่ยเข่อซินคิดว่า ตัวเองก็ไม่แย่ไปกว่าหลิวม่านฉง
เวลานี้เองหลิวม่านฉงเห็นเฟ่ยเข่อซินมองตัวเองจนเหม่อลอย ก็อดไม่ได้ที่จะถามว่า:“คุณหนูเฟ่ย……คุณคงไม่โกรธฉันใช่ไหมคะ?”
เฟ่ยเข่อซินรีบส่ายหน้า:“ไม่……ไม่เลย ……”
พูดไป เธอก็ยื่นมือชี้กล่องไม้เล็กๆ ในมือหลิวม่านฉง กำชับไปว่า:“คุณหลิวเก็บยานี้ไว้ดีกว่า ของสิ่งนี้มีค่ามาก พยายามอย่าให้คนอื่นรู้”
“ค่ะ……”หลิวม่านฉงพยักหน้า เก็บกล่องไม้อันเล็กติดตัวอย่างดี ทันใดนั้นก็คิดอะไรได้ จึงรีบถามเฟ่ยเข่อซินไปว่า:“ใช่สิคุณหนูเฟ่ย ทำไมคุณรู้จักเรื่องของเย่เฉินเยอะขนาดนี้?รู้สึกเหมือนว่าคุณจะรู้จักเขามากเลย”
เฟ่ยเข่อซินยิ้มอย่างตำหนิตัวเอง พูดว่า:“เมื่อก่อนตอนอยู่ที่จินหลิง ฉันสืบสถานการณ์ของเขาอย่างเงียบๆ และด้วยเหตุผลบางอย่างของฉันเอง หลายๆ เรื่องก็ได้เบาะแสชัดเจน”
หลิวม่านฉงอดไม่ได้ที่จะชื่นชม:“คุณหนูเฟ่ยฉลาดจริงๆ……ถ้าเป็นฉัน คิดเรื่องพวกนี้ไม่ได้เลย ……”
“ฉลาด……”เฟ่ยเข่อซินหัวเราะ ส่ายหน้าพูดว่า:“ฉลาดก็ไม่มีประโยชน์อะไร”
พูดไป สีหน้าของเธอก็หยุดนิ่งทันที เหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง
เวลานี้เอง เฟ่ยเข่อซินเห็นเย่เฉินเดินเข้ามาจากถนนตรงข้าม
ดังนั้น เธอจึงรีบพูดเสียงเบากับหลิวม่านฉง:“คุณหลิว คุณเย่กลับมาแล้ว เนื้อหาที่พวกเราเพิ่งคุยไปเมื่อกี๊ อย่าให้เขารู้เด็ดขาด”
หลิวม่านฉงรีบพยักหน้า:“คุณหนูเฟ่ยอย่ากังวล ฉันเข้าใจ……”
แป๊บเดียว เย่เฉินก็ถือเคสโทรศัพท์ที่ซื้อมาใหม่เดินกลับเข้ามา
เขาไม่สนที่จะนั่งลง เอาเคสโทรศัพท์วางตรงหน้าหลิวม่านฉง แล้วพูดว่า:“คุณม่านฉง ลองดูเคสโทรศัพท์นี้ว่าเป็นไง ผมตั้งใจซื้อแบบไม่โปร่งใส แบบนี้ก็จะมองรอยแตกด้านหลังโทรศัพท์ไม่ออก”
หลิวม่านฉงที่ผ่านการสั่งสอนของเฟ่ยเข่อซิน และรู้มูลค่าของยาช่วยหัวใจเม็ดนั้นแล้ว ความน้อยเนื้อต่ำใจก่อนหน้านี้ถูกล้างออกหมด ที่แทนที่มานั้น เป็นความตื้นตันใจที่ออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ เห็นว่าเย่เฉินตั้งใจไปซื้อเคสโทรศัพท์กลับมาให้ตัวเอง ข้างในใจก็รู้สึกละอายใจเล็กน้อย ดังนั้นจึงรีบพยักหน้าพูดไปว่า:“ขอบคุณค่ะคุณเย่……”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...