ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 453
บทที่ 453
อู๋ตงไห่ก็รู้สึกหดหู่ในใจ
เดิมที่คิดว่าตนเองมาที่นี่ แล้วเสนอเรื่องแต่งงานไป คุณท่านซ่งก็จะตอบรับอย่างไม่ลังเล แล้วรีบมองลูกชายตนเองเป็นลูกเขย
แต่ไม่คิดว่า คุณท่านซ่งจะปฏิเสธข้อเสนอตนเองหลายครั้งอย่างนี้
ทำให้อู๋ตงไห่รู้สึกเหมือนโดนดูถูก
อู๋ซินก็ขมวดคิ้วเช่นเดียวกัน แล้วพูดอย่างไม่พอใจเล็กน้อยว่า “คุณปู่ซ่ง ทำไมถึงไม่ยอมให้น้องหวั่นถิงแต่งกับผมล่ะครับ? ตระกูลอู๋ของพวกเราเป็นตระกูลใหญ่อันดับหนึ่งของเจียงหนาน ต่อให้ไปอยู่ที่เย่นจิง หรือระดับประเทศ จะมีสักกี่คนที่กล้าเทียบกับผม?”
คุณท่านซ่งก็มองเขา แล้วยิ้มเล็กๆ ว่า พูดว่า “คุณชายอู๋ก็เป็นคนเก่งคนหนึ่ง แต่เรื่องของความรักนั้น มันบังคับกันไม่ได้”
สำหรับคุณท่านซ่งแล้ว สองพ่อลูกนี้ไม่รู้ตัวเสียที ตนเองก็ไม่อาจจะบอกไปตรงๆ ดังนั้นก็ได้แต่พูดโน้มน้าวเป็นสำคัญ
อู๋ซินก็ส่งเสียงไม่พอใจ ในใจก็ไม่สบอารมณ์
เดิมคิดว่ามันจะราบรื่น สุดท้าย กลับยากกว่าพระถังซัมจั๋งไปขอคัมภีร์เสียอีก
ในตอนที่เขากำลังหัวเสียอยู่นั้น ซ่งหรงวี่ก็กลับมา
พอเห็นว่าสองพ่อลูกตระกูลอู๋มาเยี่ยมเยือน ซ่งหรงวี่ก็รีบขึ้นหน้ามา แล้วพูดอย่างมีมารยาทและเกรงใจว่า “อ้าว คุณอาอู๋ อู๋ซิน ทำไมวันนี้ทั้งสองคนมาได้ที่บ้านได้ล่ะครับนี่?”
อู๋ตงไห่ก็ยิ้มให้เขา แล้วพูดว่า “หรงวี่ เช้าวันนี้ผมเพิ่งไปส่งอู๋ฉีกลับซูหาง หลายวันนี้จะอยู่พักที่จินหลิงกับอู๋ซินเสียหน่อย เพื่อสืบว่าใครเป็นคนทำร้ายอู๋ฉีกันแน่ ก้เลยแวะมาเยี่ยมเยือนปู่ของคุณ แล้วก็ว่าจะขอพักที่บ้านคุณเสียหน่อย”
พูดไป อู๋ตงไห่ก็เสริมว่า “ใช่แล้วหรงวี่ คุณคิดว่า อู๋ซินลูกชายผม กับน้องหวั่นถิงน้องสาวของคุณ สองคนนี้เหมาะสมกันไหม?”
ในใจของคุณท่านรู้ดี ว่าเขารู้ แต่ที่พูดเช่นนี้ คงจะเป็นเพราะว่าไม่อยากเห็นหวั่นถิงพัฒนาความสัมพันธ์กับเย่เฉิน
พอคิดถึงจุดนี้ คุณท่านซ่งก็เริ่มไม่พอใจกับซ๋งหรงวี่
คุณท่านซ่งอยู่มาจนอายุปูนนี้แล้ว มองออกหมดทุกอย่าง ความคิดแค่นี้ของซ่งหรงวี่ ถูกเขามองออกจนทะลุปรุโปร่งหมดแล้ว
ดังนั้น เขาก็พูดนิ่งๆ ว่า “หรงวี่ เรื่องของน้องสาวแก ไม่ต้องให้แก่มาโน้มน้าวปู่หรอก”
ซ่งหรงวี่ก็สะอึก รู้ว่าตนเองทำให้คุณปู่ไม่พอใจ ดังนั้นก็เลยรู้ตัวเอง แล้วรีบหุบปากไป
ในตอนนี้ ลุงวีก็เดินเข้ามา แล้วพูดกับคุณท่านซ่งว่า “คุณท่านครับ คุณหนูใหญ่กลับมาแล้ว กำลังจอดรถ”
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...