ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4535
เฉินจ้างโจงพยักหน้าเล็กน้อย เขาก็รู้จากการกระทำเล็กน้อยนี้ ดังนั้นจึงประสานมือคำนับแล้วพูดกับหลิวเจียฮุย：“ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นก็ขอบคุณน้ำใจของคุณหลิวด้วยนะครับ！”
คำขอบคุณกะทันหันของเฉินจ้างโจง ทำให้ในใจของหลิวเจียฮุยรู้สึกขมขื่น
เวลานี้เอง เขาถอนหายใจออกมา ตบไหล่ของเฉินจ้างโจง พูดอย่างจริงใจว่า：“ไอ้โจง ผมให้อาจารย์ดูให้แล้ว พรุ่งนี้เช้าเก้าโมงห้าสิบแปดนาทีเป็นฤกษ์ดี ผมจะเอารถมารับพวกคุณก่อน แล้วเข้าประตูบ้านเวลาเก้าโมงห้าสิบแปดนาที！”
เฉินจ้างโจงคำนับ：“งั้นก็ลำบากคุณหลิวที่ต้องจัดแจงให้แล้ว”
หลิวเจียฮุยรู้สึกสบายใจขึ้นเยอะ รอยยิ้มที่ใบหน้าก็ไม่ประจบเหมือนตอนแรกนัก แต่ดูเบิกบานใจ
ในที่สุดฟางเจียซินก็โล่งอก ไม่เพียงเท่านี้ ลึกลงในใจของเธอ มีความตื่นเต้นและความสุขที่ไม่อาจควบคุมได้
ตอนนั้นตัดสินใจไปจากสหรัฐอเมริกาโดยไม่บอกลา เธอก็ตัดสินใจเลือกด้วยตัวเองแล้ว ตอนนี้เห็นว่าในที่สุดคนที่รักก็มารวมตัวกันได้ ในใจเธอก็ชื่นใจอย่างมาก
ที่จริงเธอเป็นห่วงความปลอดภัยของเฉินจ้างโจง และก็เป็นห่วงถึงการกลับมาของเฉินจ้างโจงว่า จะสะกิดรอยแผลของ หลิวเจียฮุย ทำให้ความเข้ากันไม่ได้ของตัวเองและหลิวเจียฮุยรุนแรงขึ้น
แต่เธอคิดไม่ถึงว่า การปรากฏตัวของเย่เฉิน กลับทำให้เรื่องราวเปลี่ยนแปลงอย่างยิ่งใหญ่
ตอนนี้ ไม่เพียงแต่ปัญหาของเฉินจ้างโจงจะได้รับการแก้ไขอย่างเหมาะสมแล้ว แม้แต่ท่าทีที่หลิวเจียฮุยมีต่อตัวเองนั้น ก็เปลี่ยนไปมาก
ถ้าตัวเองถือโอกาสตอนที่น้ำขึ้นให้รีบตัก อยู่กับหลิวเจียฮุยที่ภูเขาเย่หลิงซานในเย่นจิงสามเดือน ตอนนั้นหลิวเจียฮุยอาจจะเห็นตัวเองเป็นเพื่อนจริงๆ ก็ได้
ดูเหมือนว่า เรื่องทั้งหมดที่ยืดเยื้อมายี่สิบปีในที่สุดก็จบลงแล้ว เขากลับกลายเป็นผู้ชนะที่ยิ่งใหญ่ที่สุดอย่างคาดไม่ถึง
นายหญิงใหญ่พูดอย่างไม่รู้ตัวว่า：“ก็เพราะว่าหลิวเจียฮุยพูดไปทั่วว่า จะกำจัดแกให้สิ้นซากไง ……”
เฉินจ้างโจงพยักหน้า พูดว่า：“ถ้าคุณชายเย่ก็พูดไปทั่วว่าจะเอาชีวิตของเขา เขาก็คงหนีได้ไวกว่าผมแน่ ช่องว่างระหว่างเขากับคุณชายเย่ มากซะยิ่งกว่าช่องว่างของผมกับเขาในตอนนั้นเสียอีก……”
คำอุปมาของเฉินจ้างโจง ทำให้แม่ที่ชราแล้วเข้าใจผู้มีส่วนได้เสียทันที
และยังทำให้เธอหมดห่วงโดยสมบูรณ์เกี่ยวกับความปลอดภัยในวันข้างหน้าของลูกชาย
เธอโล่งอก พูดว่า：“ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นแม่ก็ไม่มีอะไรต้องกังวลแล้ว”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...