แม้ว่าหลิวเจียฮุยจะเป็นมหาเศรษฐี แต่เขาก็ยังหวังว่าครอบครัวของเขาจะสามารถรักษาศักดิ์ศรีของตนไว้ได้ต่อหน้าหลิวเจียฮุย
ในเวลานี้ หลิวเจียฮุยได้ก้าวผ่านประตูไปแล้ว
ทันทีที่เขาเข้าไป ก็พูดเสียงดังนอกประตู:"ไอ้โจง คุณป้า ฉันมารับพวกคุณแล้ว!"
เฉินจ้างโจงเปิดประตูและพูดอย่างสุภาพ ไม่อ่อนน้อมถ่อมตนหรือหยิ่งผยอง:"คุณหลิวเดินทางมาด้วยตนเอง เหนื่อยหน่อยนะครับ"
หลิวเจียฮุยรีบยิ้มและพูดว่า "โอ้ ไม่เหนื่อย ไม่เหนื่อยเลย!"
พูดแล้วเดินเข้าไปที่ประตู มองดูหญิงชรา โค้งคำนับเล็กน้อยแล้วถามว่า:"คุณป้า เก็บของเสร็จหรือยังครับ?"
แม้ว่าหญิงชราจะประหม่าเล็กน้อย แต่เมื่อนึกถึงสองเป้าหมายที่ลูกชายคนโตเพิ่งพูดไป จึงพูดว่า:"ขอบคุณความเป็นห่วงของคุณหลิวค่ะ เก็บของเรียบร้อยแล้วค่ะ"
หลิวเจียฮุยยิ้มพูดว่า:"มันเป็นเรื่องที่สมควรครับ"
พอพูดไปก็ชี้ไปข้างนอก แล้วพูดอีกว่า:"รถพร้อมแล้ว สัมภาระยิงพวกคุณมีเท่าไหร่ครับ? ถ้าเยอะมาก ผมจะให้คนมาช่วย!"
"ไม่ต้องๆ" หญิงชรายิ้มพูดว่า:"เมื่อคืนไอ้โจงเตือนแล้วว่า ให้ทุกคนควรเตรียมสัมภาระให้น้อยลง ดังนั้นโดยทั่วไปแล้ว หนึ่งคนต่อกระเป๋าหนึ่งใบ"
หลิวเจียฮุยพยักหน้ารัวๆ:"พกสัมภาระน้อยหน่อยก็ถูกแล้ว เมื่อวานฉันบอกลูกน้องไว้แล้ว ให้ไปที่ห้างสรรพสินค้าภายใต้ชื่อของฉันในชั่วข้ามคืน เปลี่ยนของใช้จำเป็นประจำวันในนั้นให้หมด และเตรียมคลังสินค้าจำนวนมาก พวกคุณทุกคน เพียงหิ้วกระเป๋าเข้ามาพักก็ได้แล้ว!"
เฟ่ยเข่อซินยิ้มพูดว่า:"ฉันเข้าใจกลยุทธ์ของการรวมความโปรดปรานกับอำนาจตั้งแต่ยังเด็ก แต่ฉันมักจะรู้สึกว่าหลิวเจียฮุยถูกคุณตบจนอยู่ดีแล้ว ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องตบหัวแล้วลูกหลังเขาเลย ยิ่งไปกว่านั้น คุณไม่ได้ให้พุทราหวานง่ายๆ ขนาดนั้นหรอก ไม่ใช่ฉันใหญ่ ด้วยขนาดของตระกูลเฟย การรับรองหลิวเจียฮุยนั้น เทียบเท่ากับการที่คุณให้ต้นพุทราแก่เขาเลยนะ"
เย่เฉินตกใจเล็กน้อย แล้วยิ้มอย่างไม่เป็นธรรมชาติ:"ฉันไม่เคยคิดเรื่องนี้อย่างละเอียดเลย แค่รู้สึกว่าเขาประพฤติตัวดี ให้รางวัลเขาหน่อยก็ดี"
เฟ่ยเข่อซินมองเย่เฉิน และยิ้มพูดว่า:"อันที่จริงคุณรู้อยู่แก่ใจ ที่คุณเมตตาเขา ถึงขั้นใจกว้างให้ของขวัญชิ้นใหญ่ ที่สำคัญก็เพราะเห็นแก่หน้าคุณม่านฉง ใช่ไหม?"
แรกๆ เย่เฉินยังรู้สึกทำอะไรไม่ถูกเล็กน้อย แต่ก็รู้สึกว่าอยู่ต่อหน้าเฟ่ยเข่อซิน ก็ไม่จำเป็นต้องปิดบังอะไร ดังนั้นเขาจึงพยักหน้าอย่างใจกว้างและยอมรับว่า:"มันมีสาเหตุจากด้านนี้จริงๆ ดังนั้นจึงรู้สึกเสียใจเล็กน้อย ที่ปิดบังบางอย่างกับหล่อนก่อนหน้านี้"
เฟ่ยเข่อซินพยักหน้า และพูดด้วยรอยยิ้ม:"คุณม่านฉงชอบคุณมากจริงๆ รู้ว่าคุณแต่งงานแล้ว จึงรู้สึกเศร้ามาก เมื่อคืนร้องไห้ขนาดนั้นที่ตลาดถนนกินเล่น ไม่ใช่เพราะทำโทรศัพท์ตก แต่เพราะหลังจากได้ยินเรื่องที่คุณแต่งงานแล้ว จึงยอมรับไม่ได้ทันที"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...