เย่เฉินถามอย่างตกใจ:"หล่อนบอกเธอเหรอ?"
เฟ่ยเข่อซินยิ้มพูดว่า:"ไม่ต้องให้หล่อนบอกฉันก็ดูออก คงจะมีแต่คุณที่ดูไม่ออกเท่านั้นแหละ"
พูดไป เฟ่ยเข่อซินก็พูดอีกว่า:"แต่คุณลองคิดดู ยังไงซะคุณม่านฉงก็เป็นลูกคุณหนูที่มาจากตระกูลรวย กินดีอยู่ดีมาตั้งแต่เด็ก เห็นทุกอย่างจนชินแล้ว แล้วเธอจะร้องไห้เพราะโทรศัพท์มือถือได้อย่างไร? เด็กสาวที่เกิดมาในสถานะนี้ ถึงจุดที่ไม่ยินดีกับเรื่องวัตถุแล้ว เว้นเสียแต่ว่าเป็นสิ่งที่มีความสำคัญอย่างยิ่งต่อเธอ มิฉะนั้นผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมอย่างโทรศัพท์มือถือที่ผลิตขึ้นโดยสายการประกอบ ไม่ว่าจะมีราคาแพงเพียงใด เธอจะไม่มีวันใส่ใจแน่นอน"
"มันก็จริง……"เย่เฉินกระซิบเบา ๆ และอดไม่ได้ที่จะนึกถึงภาพที่หลิวม่านฉงร้องไห้หนักมากเมื่อคืนนี้ จู่ๆ หัวใจก็กระตุกอย่างแรง
สำหรับผู้หญิงคนนี้ เย่เฉินไม่ถึงขั้นชอบ แต่รู้สึกปวดใจเล็กน้อย
พ่อนอกใจตั้งแต่ยังเป็นเด็ก และเป็นที่รู้กันดีในเมือง แม่ก็จากไปอย่างเจ็บปวด มีหลิวเจียฮุยเป็นพ่อ อาจจะยากกว่าซ่งหวั่นถิงที่สูญเสียพ่อแม่ไปตั้งแต่เนิ่นๆ ยังไงซะ หมอนี้ไม่ใช่เล่นๆ เหมือนกัน ปกติคงทำให้หลิวม่านฉงเดือดร้อนไม่น้อยแน่ๆ
เป็นเพราะเหตุนี้เองที่เย่เฉินรู้สึกผิดต่อเธอมาก
เมื่อนึกถึงท่าทางที่เธอร้องไห้ออกมาอย่างควบคุมไม่ได้เมื่อวานนี้ ก็รู้สึกเสียใจมากขึ้นในใจ
เมื่อเห็นว่าเย่เฉินเงียบ เฟ่ยเข่อซินอดไม่ได้ที่จะหยอกล้อ:"คุณเย่ คุณเป็นหนี้ดอกท้อเยอะมาก ต่อไปคิดจะคืนอย่างไร?"
เย่เฉินส่ายหัว: "ฉันไม่รู้…..."
เขาไม่รู้จริงๆ
เฟ่ยเข่อซินยิ้มพูดว่า:"ในอนาคตข้างหน้าเพื่อความสะดวกเป็นหลัก ยังไงซะเกาะฮ่องกงยังเป็นมหานครระดับนานาชาติ หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะมาที่นี่เพื่อขยายธุรกิจหรือเข้าร่วมการประชุมสุดยอด ท้ายที่สุด ความรู้สึกในการพักในโรงแรมคือไม่ดีเท่าบ้านของตัวเอง"
เฟ่ยเข่อซินพูดอีกว่า:"บ้านสองหลังนี้ใหญ่มาก ฉันให้คนซื้อในชื่อของบริษัท หลังจากได้บ้านแล้วฉันจะให้คนทำการปรับปรุงใหม่ ถ้าต่อไปคุณมาล่ะก็ สามารถเลือกที่จะอยู่อาศัยได้ตลอดเวลา"
ต่างจากคนอื่น ๆ แม้ว่าเฟ่ยเข่อซินจะซื้อบ้านให้เย่เฉิน แต่กลับไม่พูดเรื่องที่จะมอบให้เย่เฉินเลยสักนิด
ยังไงซะ เธอรู้ดีว่า สำหรับเย่เฉินแล้ว มูลค่าของบ้านนั้นน้อยมาก และไม่จำเป็นที่จะมอบของขวัญประเภทนี้ให้กับเย่เฉิน ซึ่งจะเป็นการเพิ่มปัญหาให้กับเย่เฉินเท่านั้น
ในจิตสำนึกของเย่เฉินรู้สึกว่า ถ้าเฟ่ยเข่อซินยืนกรานที่จะให้บ้านแก่เขา เขาจะปฏิเสธอย่างแน่นอน ยังไงซะก็ไม่มีเหตุผลที่จะรับของขวัญจากผู้อื่นโดยไร้เหตุผล ไม่ต้องพูดถึงว่าเฟ่ยเข่อซินมาที่เกาะฮ่องกงในครั้งนี้ เพื่อช่วยตัวเอง ตนยังไม่ได้ให้ของขวัญเธอ แล้วฉันจะรับของขวัญจากเธอได้อย่างไร

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...