ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4552
"ขอบคุณครับ"เย่เฉินยิ้มเล็กน้อย รับแก้วชามาจิบหนึ่งคำ แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า:"ชานี้ไม่เลว น่าจะเป็นชาดำที่ดีที่สุดในตลาด ดูเหมือนว่าครั้งนี้หลิวเจียฮุยจะดูใส่ใจไม่น้อย"
เฟ่ยเข่อซินพยักหน้า และยิ้มพูดว่า:"ยังไงซะ คุณเย่ก็เป็นคนสั่ง คุณหลิว จึงไม่กล้าละเลยแน่นอน"
ในเวลาเดียวกัน
จู่ๆ วีอี้เหว่ยในลานบ้านก็รู้สึกแย่เล็กน้อย
ยุงเลือดที่ลอกคราบหลังจากดื่มเลือดของเขาแล้ว เชื่อมโยงกับจิตสำนึกของเขา นั่นคือเหตุผลที่ยุงเลือดเหล่านั้นสามารถเชื่อฟังคำสั่งของเขาได้
แต่ตอนนี้ เขารู้สึกว่าการติดต่อระหว่างเขากับยุงเลือดเหล่านั้นได้หายไปแล้ว และเขาไม่รู้สึกถึงการมีอยู่ของพวกมันอีกแล้ว
แม้ว่ายุงเลือดจะดูไม่เด่น แต่ก็มีราคาแพงมาก
มันผลิตในประเทศไทย และได้รับการฝึกฝนมาจากหมอผีไทยด้วยน้ำมันจากศพมนุษย์ เนื่องจากความยากในการฝึกฝน และให้ผลผลิตต่ำมาก ราคาจึงสูงมาก
วีอี้เหว่ยก็ใช้เงินเป็นจำนวนมาก เพื่อซื้อจากประเทศไทยหนึ่งชุด
และประเด็นสำคัญคือ เมื่อหมอไทยขายยุงเลือดชนิดนี้ จะใช้วิธีการพิเศษในการกรองยุงเลือดตัวผู้ ดังนั้นยุงที่วีอี้เหว่ยซื้อเป็นยุงตัวเมียทั้งหมด และยุงตัวเมียดูดเลือดไม่เป็น จึงไม่สามารถแพร่พันธุ์ได้ ดังนั้นสำหรับวีอี้เหว่ย ยุงเลือดทุกตัวมีค่ามาก
และเมื่อกี้วีอี้เหว่ยปล่อยยุงเลือดมากกว่า 20 ตัวในรวดเดียว มันคิดเป็นครึ่งหนึ่งของยุงในเลือดทั้งหมดของเขา
วีอี้เหว่ยเก็บความประหลาดใจและความงงไว้ในใจ มองเย่เฉินอย่างขมวดคิ้ว และพูดอย่างเย็นชาว่า:"ฉันคิดว่ามันน่าสมเพชสำหรับคนอย่างคุณ ที่กำลังจะได้มีหายนะนองเลือดนะ และฉันก็ไม่อยากเห็นคนตายแล้วไม่ช่วยจริงๆ "
วีอี้เหว่ยพูดอย่างเย่อหยิ่งว่า:"งั้นเอาแบบนี้ คุณก้มหัวให้ฉัน แล้วขอโทษ เรื่องเมื่อกี้ฉันจะไม่เอาเรื่อง และจะให้เครื่องรางวิเศษ ไปทำลายภัยพิบัติของคุณ "
เย่เฉินยิ้มเล็กน้อย และพูดอย่างจริงจัง:"อาจารย์วี ฉันขอบอกตามตรงเลยว่า คนอย่างฉันก็ใช้เทคนิคฮวงจุ้ยได้เล็กน้อย ฉันเห็นว่าคุณมีท่าทีประหม่า อกสั่นขวัญหายไปหมด ขอบตาดำ ริมฝีปากซีด ที่สำคัญคือคิ้วซ้ายขมวดแน่น คิ้วขวากระตุก มองแวบแรกก็ฉุนเฉียวหงุดหงิด และคนอย่างคุณต่างหากที่จะมีหายนะนองเลือด!"
วีอี้เหว่ยเยาะเย้ย:"พ่อหนุ่ม คุณพูดขี้โม้เกินไปแล้วนะ!"
เย่เฉินพูดอย่างดีใจ:"ฉันไม่ได้พูดโม้นะ หน้าตาตอนนี้ของคุณ เมื่อกี้ฉันได้ช่วยคุณคิดในใจแล้ว สิ่งที่น่ากังวลที่สุดในตอนนี้คือ งู หนอน หนู และมด!"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...