ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4553
"งู หนอน หนู มด ? ! "
วีอี้เหว่ยขมวดคิ้ว รู้สึกประหม่าเล็กน้อยในใจ
สิ่งที่เขากลัวที่สุดคือสิ่งที่เย่เฉินพูด จริงๆ แล้วมีความหมายอื่นอยู่บาง
"หรือว่า ยุงเลือดของฉันจะจบในมือเขาจริงๆ ?!"
"แต่…...ไม่สมควรเลย…... ถ้ายุงเลือดของฉันตายในมือของมันจริงๆ อย่างน้อยฉันก็สัมผัสได้ ยิ่งไปกว่านั้น กระเพาะของยุงเป็นเลือดก็เต็มไปด้วยน้ำเลือดที่เน่าเสียและเป็นพิษสูง ถ้าฆ่าตายไปหนึ่งตัวจริงๆ กลิ่นเลือดจะยิ่งหนักขึ้น แต่ที่นี่ไม่มีกลิ่นเลือดเลย ราวกับว่าเลือดยุงไม่เคยมา……"
เมื่อคิดแบบนี้ วีอี้เหว่ยแอบปลอบตัวเองในใจ:"แม้ว่าจะต้องมีส่วนผิดพลาดไปบ้างแน่ๆ แต่ก็ไม่น่าจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับไอ้แซ่เย่นี้!"
ดังนั้นเขาร้องฮึ มองไปที่เย่เฉินแล้วถามว่า:"ทำไม? คุณบอกว่าฉันมีหายนะนองเลือด ก็คือจะให้ฉันระวังงู หนอน หนู และมดงั้นหรือ?"
"ใช่"เย่เฉินพยักหน้า และพูดด้วยรอยยิ้มว่า:"อย่าดูถูกสิ่งเหล่านี้ หากได้พบตัวละครที่สุดยอดจริงๆ เกรงว่าจะเป็นอันตรายถึงชีวิต"
วีอี้เหว่ยพูดอย่างดูถูก:"คุณนี่ชอบใช้ประโยชน์จากช่องโหว่จริงๆ เลยนะ อากาศบนเกาะฮ่องกงทั้งร้อนและชื้นอยู่แล้ว และมียุงเยอะมาก และไม่สามารถป้องกันได้ คุณบอกว่าฉันจะมีภัยพิบัตินองเลือด หรือว่าฉันถูกยุงกัดก็นับด้วยเหรอ?"
ขณะที่พูด เขาก็มองไปทางเฟ่ยเข่อซินที่อยู่ข้างๆ และถามว่า:"คุณเฟ่ย คุณช่วยพูดอย่างยุติธรรมหน่อย เกาะฮ่องกงมียุงเยอะขนาดนี้ ถ้าถูกยุงดูดเลือดก็ถือว่าเป็นหายนะนองเลือด จะมีคนบนเกาะฮ่องกงสักกี่คนที่สามารถหลบหนีได้?"
เฟ่ยเข่อซินพูดว่า:"ฉันเชื่อว่าสิ่งที่คุณเย่พูดนั้น ไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นแน่นอน"
"เชี่ย……"วีอี้เหว่ยด่าในใจ:"นี่มันสิ่งที่ฉันบอกเขาเมื่อกี้ไม่ใช่หรือ? หมอนี้กล้าเอาคำพูดของฉันมาฉีกหน้าฉันงั้นหรือ?"
วีอี้เหว่ยที่โมโหสุดขีด ยิ้มเยาะแล้วพูดว่า:"ไอ้แซ่เย่ ดูเหมือนว่าแกจะไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำจริงๆ ถ้าเป็นเช่นนั้น งั้นฉันจะรอเวลาที่คุณคุกเข่าขอร้องอ้อนวอน!"
จากนั้นเขาก็หันหลังกลับอย่างโกรธจัด และยกเท้าขึ้นเตรียมจะออกไป
ในตอนนี้ เย่เฉินคิด และในวินาทีต่อมา ยุงยักษ์ยี่สิบกว่าตัวที่ตัวใหญ่กว่าตัวต่อ ก็บินออกมาอย่างรวดเร็วจากขวดเซรามิกที่วางอยู่ไม่ไกล แต่ละตัวหนาพอๆ กับนิ้วก้อยของผู้ใหญ่ ซึ่งน่ากลัวมาก
ลักษณะเด่นอย่างหนึ่งของยุงเลือดนี้คือ ตอนบินแทบจะไม่มีเสียง ดังนั้น ตอนนี้เฟ่ยเข่อซินกับวีอี้เหว่ยจึงไม่สังเกตเห็นถึงสิ่งนี้
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...