ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4554

ยุงเลือดนั้นถูกปราณทิพย์ของเย่เฉินล้อมไว้ และไม่ปล่อยกลิ่นเลือดใดๆ ซึ่งทำให้วีอี้เหว่ยไม่สามารถสังเกตเห็นได้

ตอนที่ยุงเลือดบินไปที่หัวของวีอี้เหว่ย เย่เฉินจึงเตือนอย่างหวังดี: "อาจารย์วี ระวังยุงตัวใหญ่!"

วีอี้เหว่ยหันหลังกลับโดยไม่รู้ตัว และยุงเลือดขนาดใหญ่มากกว่า 20 ตัวได้บินไปข้างหน้าเขาจากที่สูงแล้ว

ปฏิกิริยาแรกของวีอี้เหว่ยแปลกใจ และเขาคิดกับตัวเองว่า:"เชี่ย นี่มันยุงเลือดของกูไม่ใช่เหรอ?"

และปฏิกิริยาที่สองของเขาก็กลายเป็นความหวาดกลัว และโพล่งออกมา:"เชี่ย! ยุงเลือดพวกนี้โตขนาดนี้ได้ยังไง!"

ก่อนที่ปฏิกิริยาครั้งที่สามของเขาจะแสดงออก ก็มีความเจ็บปวดที่ใบหน้า คอ แขนและขาของเขา

ปากของยุงเลือดเหล่านี้ เปลี่ยนจากความหนาของเส้นผมเป็นเข็มฉีดยาที่หนา ยาว และแข็งมาก

การกัดที่บ้าคลั่งแบบนี้ มันยิ่งกว่าถูกตัวต่อต่อยเสียอีก

ยิ่งไปกว่านั้น ร่างกายของยุงเลือดเหล่านี้ก็มีขนาดใหญ่ขึ้น และพิษในร่างกายของพวกมันก็เพิ่มขึ้นอย่างทวีคูณ ซึ่งทำให้วีอี้เหว่ยเจ็บปวดอย่างมากทันที และล้มลงกับพื้นร้องโอดโอย

ใบหน้าของเฟ่ยเข่อซินซีดด้วยความตกใจ ตั้งแต่เกิดมา เธอไม่เคยเห็นยุงตัวใหญ่ขนาดนี้มาก่อนเลย นอกจากนี้ เด็กผู้หญิงยังอ่อนไหวกับเรื่องแบบนี้มากมาแต่เกิด เธอจึงหลบเข้าในอ้อมแขนของเย่เฉินโดยไม่รู้ตัว เอามือปิดหน้าโดยไม่ได้ตั้งใจ เพราะกลัวว่ายุงตัวใหญ่ที่น่ากลัวจะมากัด

วีอี้เหว่ยรู้สึกเจ็บปวดไปทั่วร่างกายอย่างเหลือทน และเขาก็รู้สึกอ่อนแอมากและเวียนหัว ดังนั้นเขาจึงไปหยิบยาแก้พิษในกระเป๋าโดยไม่รู้ตัว แต่เนื่องจากมือของถูกยุงเลือดกัดเป็นจำนวนมาก จึงปวดจนออกแรงไม่ได้ แม้ว่ามือจะคว้าขวดยาถอนพิษได้แล้ว ก็ล้วงออกมาไม่ได้

ในขณะนี้ วีอี้เหว่ยตกใจมาก เขารู้ว่ายุงเลือดมีพิษร้ายแรง ในอดีตมีผู้เสียชีวิตน้อยมาก เนื่องจากได้รับยาขนาดเล็ก แต่ตอนนี้ตนได้รับปริมาณของพิษมากเกินไปแล้ว ถ้าไม่กินยาถอนพิษอีก เกรงว่าอีกไม่นานพิษก็จะกระจายไปทั่วร่างกาย สุดท้ายก็จะตายเพราะพิษ

ดังนั้น เขาทำได้แค่มองเย่เฉินอย่างหมดหนทาง และพูดอ้อนวอนอย่างอ่อนแรง:"เย่…...คุณเย่…...ได้โปรดช่วยด้วย......ได้โปรดช่วยผมด้วย......"

เย่เฉินยิ้มพูดว่า:"ฉันบอกไปตั้งนานแล้วว่า คุณจะมีภัยพิบัตินองเลือด แต่คุณไม่เชื่อ ตอนนี้คุณเชื่อแล้วยัง?"

"เชื่อ…... ผมเชื่อ……"ใบหน้าของวีอี้เหว่ยซีด แม้กระทั่งริมฝีปากก็ซีดไปแล้ว เขารู้สึกว่าสัญญาณการโดนพิษของเขาเริ่มหนักขึ้น และดูเหมือนใกล้จะตายแล้ว จึงร้องไห้ออกมาด้วยความตกใจ แล้วพูดว่า:"เย่......คุณเย่…...ผม…...ผมยังไม่อยากตายนะคุณเย่…...ผมขอร้องโปรด......โปรดเมตตา…...ช่วยเอายาถอนพิษออกมาป้อนผมที…...ขอร้องล่ะ...... "